Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Scheepvaartmuseum

Dat ik het zo jammer vind dat er een museum over scheepvaart in het Scheepvaartmuseum zit.

Plassen op stations

Laatst moest ik een keer plassen toen ik ’s avonds laat op een station was. Maar er was geen wc en de trein die ik zo meteen moest nemen was een stoptrein, dus die had ook geen wc. (Dit alles speelde zich nog af voor de Flirt.) Ik moest echt, dus liep ik naar de achteruitgang van het station, in de hoop dat daar ineens een bos zou beginnen (ik was er nog nooit aan die kant uitgegaan). Dat was niet het geval. Er was wel een fietsenstalling met bosjes eromheen. Ik liep de bosjes een stukje in, voelde me bijna een vies mannetje maar bedacht toen dat niemand het echt vies zou vinden om mij daaruit te zien komen, zeker niet met mijn bril op. Hooguit raar. Ik ging door mijn knieën en begon te plassen. Het was een enorme opluchting. Het uitzicht op de fietsenstalling beviel me ook goed. Ik vond het gezellig om mensen langs te zien komen, ook al zagen ze mij niet. Laatst heb ik Weesp gedaan, dat was ook prima te doen. Ik denk dat ik voor de hele spoorwegkaart ga.

Een heel cadeau

Dat ik nooit een hele fiets voor mijn verjaardag kreeg maar altijd ‘een bijdrage aan’. Dus dan kocht ik een fiets voor mijn verjaardag en dan kreeg ik 20 gulden van mijn moeder. Ik begreep wel dat we weinig geld hadden, en dat een hele fiets dus te duur was, maar ik wilde zo graag een heel cadeau. Nu stond de fiets in de tuin en als het bezoek dan vroeg: heb je die gekregen? durfde ik niet te zeggen dat ik die grotendeels zelf had betaald. Dat vond ik dan zielig voor mijn moeder. Maar ik wilde ook graag vertellen dat ik er zelf voor had gespaard en dat kon dan niet. Bij deze dus.

Afgevallen

Dat ik het nooit zie als mensen zijn afgevallen, omdat ik daar niet op let. Dat vinden mensen vaak beledigend, terwijl ik het zelf meer neutraal vind of een compliment: ik vind gewicht onbelangrijk, 10 kilo meer of minder maakt mij niet uit. Maar mensen zeggen meestal niet dat ze beledigd zijn, dus krijg ik de kans niet om deze toelichting erbij te geven. Dan is er alleen een onprettige stilte. Pas als er dan iemand anders binnenkomt die zegt ‘hee, ben je afgevallen?’ en ik zie diegene opleven, besef ik wat ik verkeerd heb gedaan. Eén keer zag ik het trouwens wel, jaren geleden. Bij Wendelien van mijn toneelgroepje. Een beetje trots dat ik het eindelijk zelf zag ging ik naar haar toe en vroeg ik of ze was afgevallen. Dat was ze inderdaad. Wendelien bleek anorexia te hebben.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Scheepvaartmuseum

Dat ik het zo jammer vind dat er een museum over scheepvaart in het Scheepvaartmuseum zit.

Plassen op stations

Laatst moest ik een keer plassen toen ik ’s avonds laat op een station was. Maar er was geen wc en de trein die ik zo meteen moest nemen was een stoptrein, dus die had ook geen wc. (Dit alles speelde zich nog af voor de Flirt.) Ik moest echt, dus liep ik naar de achteruitgang van het station, in de hoop dat daar ineens een bos zou beginnen (ik was er nog nooit aan die kant uitgegaan). Dat was niet het geval. Er was wel een fietsenstalling met bosjes eromheen. Ik liep de bosjes een stukje in, voelde me bijna een vies mannetje maar bedacht toen dat niemand het echt vies zou vinden om mij daaruit te zien komen, zeker niet met mijn bril op. Hooguit raar. Ik ging door mijn knieën en begon te plassen. Het was een enorme opluchting. Het uitzicht op de fietsenstalling beviel me ook goed. Ik vond het gezellig om mensen langs te zien komen, ook al zagen ze mij niet. Laatst heb ik Weesp gedaan, dat was ook prima te doen. Ik denk dat ik voor de hele spoorwegkaart ga.

Een heel cadeau

Dat ik nooit een hele fiets voor mijn verjaardag kreeg maar altijd ‘een bijdrage aan’. Dus dan kocht ik een fiets voor mijn verjaardag en dan kreeg ik 20 gulden van mijn moeder. Ik begreep wel dat we weinig geld hadden, en dat een hele fiets dus te duur was, maar ik wilde zo graag een heel cadeau. Nu stond de fiets in de tuin en als het bezoek dan vroeg: heb je die gekregen? durfde ik niet te zeggen dat ik die grotendeels zelf had betaald. Dat vond ik dan zielig voor mijn moeder. Maar ik wilde ook graag vertellen dat ik er zelf voor had gespaard en dat kon dan niet. Bij deze dus.

Afgevallen

Dat ik het nooit zie als mensen zijn afgevallen, omdat ik daar niet op let. Dat vinden mensen vaak beledigend, terwijl ik het zelf meer neutraal vind of een compliment: ik vind gewicht onbelangrijk, 10 kilo meer of minder maakt mij niet uit. Maar mensen zeggen meestal niet dat ze beledigd zijn, dus krijg ik de kans niet om deze toelichting erbij te geven. Dan is er alleen een onprettige stilte. Pas als er dan iemand anders binnenkomt die zegt ‘hee, ben je afgevallen?’ en ik zie diegene opleven, besef ik wat ik verkeerd heb gedaan. Eén keer zag ik het trouwens wel, jaren geleden. Bij Wendelien van mijn toneelgroepje. Een beetje trots dat ik het eindelijk zelf zag ging ik naar haar toe en vroeg ik of ze was afgevallen. Dat was ze inderdaad. Wendelien bleek anorexia te hebben.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring