Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Toeschouwer

Dat ik bij de voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland was. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten qua sfeer, zou het bijna vechten zijn of eerder carnaval? Met allebei heb ik weinig op. De sfeer was in het begin behoorlijk vrolijk, maar de zingers en joelers bleken dat helemaal geen 90 minuten vol te houden. Soms vond ik het zelfs zielig voor het Nederlands elftal, dat ze een mindere fase hadden qua spel en het publiek dan ook afhaakte. Eigenlijk waren we hele voorwaardelijke steun; als ze toch al goed gingen, wilden we wel even supporten. Het enige moment waarop ik eigenlijk weg wilde, was toen een klein groepje mensen ‘Alle Duitsers zijn homo’s’ begon te zingen. Ik stond op het punt om er wat van te zeggen, ook al wist ik dat dat geen enkele zin zou hebben. Maar de rest van het publiek nam dit liedje gelukkig niet over, dus voelde ik me met hen des te meer verbonden. Waar ik me wel aan bleef storen, was het uitfluiten van geblesseerde Duitsers. Hoe kun je nou vanaf de tribune zien of degene die op de grond ligt zich al dan niet aanstelt? Als de Duitsers expres lang deden over de bal ingooien of een wissel (omdat ze voor stonden) vond ik het uitfluiten overigens wel volledig terecht. Maar zelf kan ik niet fluiten, zeker niet op mijn vingers. Dus bleef ik een soort toeschouwer. Van het Nederlands elftal, maar ook van de toeschouwers.

Mum

Dat ik niet geloof in hoogsensitiviteit, maar als het toch bestaat heb ik het denk ik wel. Ik kan er niet tegen als de tv te hard of te zacht staat, dat mikt echt nogal nauw. Ik kan niet werken met muziek op, het eten moet precies zout genoeg zijn. En ik kan er tijdens de seks niet tegen als de baard van mijn vriend mijn gezicht kriebelt, dan heb ik het in een mum van tijd helemaal gehad.

Balans

Dat iemand zei dat ik mijn horloge af moet doen tijdens mijn optredens, maar mijn pols is daar heel wit. Daarom besloot ik om hem een tijdje aan mijn rechterpols te dragen in plaats van aan mijn linker. Dat dat totaal idioot voelt. Hij lijkt er niet goed te passen, ik krijg hem niet dicht met mijn linkerhand (terwijl ik toch echt links ben), en vervolgens stoot ik er de hele tijd mee tegen de tafel, wat ik nooit had toen hij nog links zat. Op een gegeven moment ging ik met de hond naar de hei, hij rent dan naast de fiets. En ineens wist ik helemaal niet meer of hij nou altijd links of rechts van mijn fiets rent. Ik dacht rechts, daar ging hij zelf ook heen, maar door dat horloge aan die arm klopte er niks meer van. Alles was uit balans.

Vegen

Dat ik het zo druk heb deze week dat ik niet eens de tijd neem om even rustig te plassen. Als ik bijna klaar ben, begin ik maar vast met afvegen, dat voelt efficiënt. Maar dat heeft natuurlijk geen zin, want met de druppels die daarna komen zul je ook weer wat moeten. Toch voelt niks doen en louter afwachten écht zonde van mijn tijd. Dan liever een keertje extra vegen.

Mogelijkheden

Dat ik de zondag een lastige dag vind. Het is de dag van de mogelijkheden, zeg ik altijd (nee hoor, dat zeg ik nu voor het eerst). En ik ben niet zo goed met mogelijkheden. Er zijn simpelweg te veel opties. Ik zou me zeer nuttig kunnen maken in huis, ik zou toch nog iets voor werk kunnen doen en er is altijd nog de aangifte inkomstenbelasting. De hele dag moet ik dat allemaal tegen elkaar afwegen. Dan kijk ik een half uurtje een serie en dient de vraag zich daarna opnieuw aan. Tegen de tijd dat het avond is ga ik mijn hele leven proberen te overzien en lijkt alles nét mis te zijn. De dag van de mogelijkheden verandert zo steevast in de dag van de problemen.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Toeschouwer

Dat ik bij de voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland was. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten qua sfeer, zou het bijna vechten zijn of eerder carnaval? Met allebei heb ik weinig op. De sfeer was in het begin behoorlijk vrolijk, maar de zingers en joelers bleken dat helemaal geen 90 minuten vol te houden. Soms vond ik het zelfs zielig voor het Nederlands elftal, dat ze een mindere fase hadden qua spel en het publiek dan ook afhaakte. Eigenlijk waren we hele voorwaardelijke steun; als ze toch al goed gingen, wilden we wel even supporten. Het enige moment waarop ik eigenlijk weg wilde, was toen een klein groepje mensen ‘Alle Duitsers zijn homo’s’ begon te zingen. Ik stond op het punt om er wat van te zeggen, ook al wist ik dat dat geen enkele zin zou hebben. Maar de rest van het publiek nam dit liedje gelukkig niet over, dus voelde ik me met hen des te meer verbonden. Waar ik me wel aan bleef storen, was het uitfluiten van geblesseerde Duitsers. Hoe kun je nou vanaf de tribune zien of degene die op de grond ligt zich al dan niet aanstelt? Als de Duitsers expres lang deden over de bal ingooien of een wissel (omdat ze voor stonden) vond ik het uitfluiten overigens wel volledig terecht. Maar zelf kan ik niet fluiten, zeker niet op mijn vingers. Dus bleef ik een soort toeschouwer. Van het Nederlands elftal, maar ook van de toeschouwers.

Mum

Dat ik niet geloof in hoogsensitiviteit, maar als het toch bestaat heb ik het denk ik wel. Ik kan er niet tegen als de tv te hard of te zacht staat, dat mikt echt nogal nauw. Ik kan niet werken met muziek op, het eten moet precies zout genoeg zijn. En ik kan er tijdens de seks niet tegen als de baard van mijn vriend mijn gezicht kriebelt, dan heb ik het in een mum van tijd helemaal gehad.

Balans

Dat iemand zei dat ik mijn horloge af moet doen tijdens mijn optredens, maar mijn pols is daar heel wit. Daarom besloot ik om hem een tijdje aan mijn rechterpols te dragen in plaats van aan mijn linker. Dat dat totaal idioot voelt. Hij lijkt er niet goed te passen, ik krijg hem niet dicht met mijn linkerhand (terwijl ik toch echt links ben), en vervolgens stoot ik er de hele tijd mee tegen de tafel, wat ik nooit had toen hij nog links zat. Op een gegeven moment ging ik met de hond naar de hei, hij rent dan naast de fiets. En ineens wist ik helemaal niet meer of hij nou altijd links of rechts van mijn fiets rent. Ik dacht rechts, daar ging hij zelf ook heen, maar door dat horloge aan die arm klopte er niks meer van. Alles was uit balans.

Vegen

Dat ik het zo druk heb deze week dat ik niet eens de tijd neem om even rustig te plassen. Als ik bijna klaar ben, begin ik maar vast met afvegen, dat voelt efficiënt. Maar dat heeft natuurlijk geen zin, want met de druppels die daarna komen zul je ook weer wat moeten. Toch voelt niks doen en louter afwachten écht zonde van mijn tijd. Dan liever een keertje extra vegen.

Mogelijkheden

Dat ik de zondag een lastige dag vind. Het is de dag van de mogelijkheden, zeg ik altijd (nee hoor, dat zeg ik nu voor het eerst). En ik ben niet zo goed met mogelijkheden. Er zijn simpelweg te veel opties. Ik zou me zeer nuttig kunnen maken in huis, ik zou toch nog iets voor werk kunnen doen en er is altijd nog de aangifte inkomstenbelasting. De hele dag moet ik dat allemaal tegen elkaar afwegen. Dan kijk ik een half uurtje een serie en dient de vraag zich daarna opnieuw aan. Tegen de tijd dat het avond is ga ik mijn hele leven proberen te overzien en lijkt alles nét mis te zijn. De dag van de mogelijkheden verandert zo steevast in de dag van de problemen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring