Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Connectie

Dat ik tijdens het hardlopen vaak een soort tikje hoor ergens binnen in mijn hoofd. Het klinkt een beetje als een elektrisch geluidje, alsof er echt iets los zit wat vast hoort. Zou dat dan een steekje zijn? Dat ik soms wel denk: wellicht verklaart dit tikje uiteindelijk, ooit, als ze alles weten, wel al mijn problemen. Dat het een kwestie was van één extra connectie en ik was gelukkig geweest.

Wc

Dat ik bij een radio-interview was en bij aankomst meteen naar de wc moest. Ze lieten me een tijdje wachten bij de receptie, en eigenlijk had ik daar al willen vragen of er in dat deel van het gebouw ook een toilet was, maar uiteindelijk besloot ik dat het best nog even kon wachten. Dat ik toen eindelijk werd opgehaald, maar een van de eerste dingen die ik tegen de interviewer zei dus was: Ik moet eigenlijk even naar de wc. Dat dat op zich allemaal geen punt was, en het interview vervolgens ook goed ging. Maar dat ik daarna eigenlijk wéér moest, en dat echt te gortig vond naar de interviewer toe. Dan zou hij misschien gaan denken dat er iets aan de hand was met mijn blaas, darmen of menstruatie, wat niet zo was, en die indruk wilde ik ook absoluut niet wekken, zeker niet nu het interview zo goed was gegaan. Dat ik toen extra baalde dat ik op de heenweg niet bij de receptie naar een wc had gevraagd. Dan had ik het kunnen verdelen: één keer receptie, één keer interviewer. Zo lang zij die informatie dan niet met elkaar uit zouden wisselen, zou er niks aan de hand zijn geweest.

Zusje

Dat ik zag dat Katja Schuurman het merk ‘return to sender’ heeft opgezet, met kettingen en andere troep, maar wel fairtrade. Dat ik dat zo goed van haar vond en toen heel even dacht: het is eigenlijk ook logisch, want jouw kleine zusje komt ook altijd op voor dieren. Dat ik toen weer tegen mezelf moest zeggen: nee, Georgina Verbaan is haar zusje niet echt. Los van hun genen dragen ze alle twee iets bij.

Superieur

Dat het regelmatig voorkomt dat ik naar een bepaald perron loop, en de trein staat er al, maar vertrekt pas over een paar minuten. En dat allemaal andere mensen dan gaan rennen, omdat ze toch bang zijn dat hij al wegrijdt. Terwijl ze, als ze verstand in hun kop zouden hebben, zichzelf zouden kunnen toespreken dat ze gewoon rustig kunnen lopen. Dat het zo heerlijk is om me superieur aan die mensen te voelen. Dat dat me ook doet denken aan een rotonde in Groningen waar je ook rechtdoor kon, dus dwars door de cirkel heen. Maar de verkeersregel was: alleen bussen mogen rechtdoor, fietsers en auto’s moeten om. Dat een vriendin van mij toen een keer zei zich altijd zo’n loser te voelen als ze braaf omfietste. Zelf had ik dat gevoel minder, want meestal ging ik gewoon over de busbaan. Door haar opmerking vond ik dat ook ineens heel wat van mezelf. Maar dat ik daardoor ook ineens de optie voelde om de volgende keer gewoon lekker om te fietsen, en je even niet druk te hoeven maken om boetes. Sindsdien bekeek ik het per keer: wil ik me stoer voelen en ga ik rechtdoor, of wil ik geen gedoe en fiets ik om? Maar voor treinen die nog niet vertrekken, ren ik nooit.

Lesje

Dat ik na een paar maanden toch maar weer eens naar de sportschool ging (ik was eigenlijk gestopt, maar het was te warm om buiten hard te lopen en mijn abonnement liep nog). Dat de hele indeling daar toen veranderd bleek te zijn. Dat ik me een beetje betrapt voelde toen ik binnen kwam lopen en eerst een tijdje verdwaasd om me heen keek voordat ik wist waar ik heen moest. Alsof ze me een lesje wilden leren.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Connectie

Dat ik tijdens het hardlopen vaak een soort tikje hoor ergens binnen in mijn hoofd. Het klinkt een beetje als een elektrisch geluidje, alsof er echt iets los zit wat vast hoort. Zou dat dan een steekje zijn? Dat ik soms wel denk: wellicht verklaart dit tikje uiteindelijk, ooit, als ze alles weten, wel al mijn problemen. Dat het een kwestie was van één extra connectie en ik was gelukkig geweest.

Wc

Dat ik bij een radio-interview was en bij aankomst meteen naar de wc moest. Ze lieten me een tijdje wachten bij de receptie, en eigenlijk had ik daar al willen vragen of er in dat deel van het gebouw ook een toilet was, maar uiteindelijk besloot ik dat het best nog even kon wachten. Dat ik toen eindelijk werd opgehaald, maar een van de eerste dingen die ik tegen de interviewer zei dus was: Ik moet eigenlijk even naar de wc. Dat dat op zich allemaal geen punt was, en het interview vervolgens ook goed ging. Maar dat ik daarna eigenlijk wéér moest, en dat echt te gortig vond naar de interviewer toe. Dan zou hij misschien gaan denken dat er iets aan de hand was met mijn blaas, darmen of menstruatie, wat niet zo was, en die indruk wilde ik ook absoluut niet wekken, zeker niet nu het interview zo goed was gegaan. Dat ik toen extra baalde dat ik op de heenweg niet bij de receptie naar een wc had gevraagd. Dan had ik het kunnen verdelen: één keer receptie, één keer interviewer. Zo lang zij die informatie dan niet met elkaar uit zouden wisselen, zou er niks aan de hand zijn geweest.

Zusje

Dat ik zag dat Katja Schuurman het merk ‘return to sender’ heeft opgezet, met kettingen en andere troep, maar wel fairtrade. Dat ik dat zo goed van haar vond en toen heel even dacht: het is eigenlijk ook logisch, want jouw kleine zusje komt ook altijd op voor dieren. Dat ik toen weer tegen mezelf moest zeggen: nee, Georgina Verbaan is haar zusje niet echt. Los van hun genen dragen ze alle twee iets bij.

Superieur

Dat het regelmatig voorkomt dat ik naar een bepaald perron loop, en de trein staat er al, maar vertrekt pas over een paar minuten. En dat allemaal andere mensen dan gaan rennen, omdat ze toch bang zijn dat hij al wegrijdt. Terwijl ze, als ze verstand in hun kop zouden hebben, zichzelf zouden kunnen toespreken dat ze gewoon rustig kunnen lopen. Dat het zo heerlijk is om me superieur aan die mensen te voelen. Dat dat me ook doet denken aan een rotonde in Groningen waar je ook rechtdoor kon, dus dwars door de cirkel heen. Maar de verkeersregel was: alleen bussen mogen rechtdoor, fietsers en auto’s moeten om. Dat een vriendin van mij toen een keer zei zich altijd zo’n loser te voelen als ze braaf omfietste. Zelf had ik dat gevoel minder, want meestal ging ik gewoon over de busbaan. Door haar opmerking vond ik dat ook ineens heel wat van mezelf. Maar dat ik daardoor ook ineens de optie voelde om de volgende keer gewoon lekker om te fietsen, en je even niet druk te hoeven maken om boetes. Sindsdien bekeek ik het per keer: wil ik me stoer voelen en ga ik rechtdoor, of wil ik geen gedoe en fiets ik om? Maar voor treinen die nog niet vertrekken, ren ik nooit.

Lesje

Dat ik na een paar maanden toch maar weer eens naar de sportschool ging (ik was eigenlijk gestopt, maar het was te warm om buiten hard te lopen en mijn abonnement liep nog). Dat de hele indeling daar toen veranderd bleek te zijn. Dat ik me een beetje betrapt voelde toen ik binnen kwam lopen en eerst een tijdje verdwaasd om me heen keek voordat ik wist waar ik heen moest. Alsof ze me een lesje wilden leren.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring