Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Verwijt

Dat mijn kapster laatst toen ik wegging een zin zei met daarin: ‘En als je dan over twee of drie maanden weer komt, …’. Dat ik me daardoor direct schuldig voelde. Ze zei het in een bijzin, maar er klonk toch iets van verwijt in door. De eigenlijke tijd die ervoor staat is natuurlijk zes weken. Alsof ze me duidelijk wilde maken dat ik een haar-verwaarlozer ben en dat ik dat natuurlijk zelf moet weten, maar dat zíj het anders zou doen. (‘Maar goed, wie ben ik?’)

Stationsklok

Dat er bij mij in de buurt een bedrijf zit dat iets met klokken doet. Om dat te illustreren, staat er in de tuin een paal met daaraan een heel grote stationsklok. Die man heeft ook een stationsklok op het dak van zijn auto (ik ga ervan uit dat het een man is en dat hij hier ook regelmatig ruzie over heeft met zijn vrouw, die zo die auto eigenlijk niet in wil). Dat ik hem laatst weer zag rijden en het er zo armoeiig uit vond zien, het is ook helemaal geen mooie klok. Ineens besefte ik dat het ook een hoop extra benzine kost, zo’n ding op het dak, zou hij dat er eigenlijk wel uithalen? Die klok in de tuin lijkt me wat dat betreft lucratiever, of zou je daar ook voor moeten betalen? Het zal je sowieso het contact met je buren kosten.

Schilderij

Dat ik een foto van mijn meest recente schilderij aan mijn regisseur liet zien, en zij daar laaiend enthousiast over was. Ze gíng er maar over door. Dat ik me toen toch zorgen begon te maken, want over mijn voorstelling had ik haar nog nooit zo enthousiast gehoord.

Drastisch

Dat ik ’s ochtends vroeg een afspraak had bij een nieuwe psycholoog. Dat ik mijn wekker op zich op tijd had gezet, maar op mijn telefoon zag dat er een enorme file stond. Dat ik toen halsoverkop van huis vertrok om daar in te gaan staan (in de hoop dat dat toch juist zou helpen om op tijd te komen). Dat ik daardoor mijn thee niet eens op kon drinken. Ik trok ook mijn kapotte regenjas aan want die hing het meest vooraan, ik had de dag ervoor pas ontdekt dat hij stuk was en nog geen tijd gehad om daar iets mee te doen (repareren dan wel weggooien). Dat ik van tevoren wel dacht: een psycholoog let vast op zulke dingen, een onverzorgd uiterlijk is een teken dat je jezelf verwaarloost en dan ben ik er volgens haar ernstig aan toe. En ik had ook mijn haren niet gewassen, juist door die vroegte dus wellicht zag ze ook nog vet haar. Nu krijg ik misschien onterecht een hele hoge dosering medicatie, dacht ik toen. Maar het alternatief was te laat komen, en dan zou ze wellicht denken dat ik een chaotisch iemand ben en me helemaal het verkeerde middel voorschrijven. Dat ik toen toch maar voor verwaarlozing koos, omdat ik gokte dat de gevolgen daarvan minder drastisch zouden zijn.

Drogen

Dat ik net thuis was en al snel weer weg moest, maar ook nog tussendoor mijn nagels wilde lakken. Dat ik toen besloot dat als laatste te doen, en dan met natte nagellak naar het station te fietsen. Dan zou het onderweg mooi kunnen drogen in de wind. Ik had mijn jas vóór het lakken al aangetrokken, om de kans dat ik mijn nagels daarmee zou verpesten te minimaliseren. Dat ik toen op de fiets een velletje dat bijna los zat ontdekte aan mijn ringvinger. Dat ik dat eraf wilde bijten, maar wist: dan verpest je vast je nagels. Ik kon me alleen niet voorstellen hoe dan, want ik zou die nagel daarbij niet eens raken. Doe het nou niet, zei ik tegen mezelf, want jij overziet zulke dingen nooit goed, dus dan verpest je het op een andere manier, een manier die je nu niet kunt bedenken, en daardoor vind je dat het wel kan, maar het kan dus niet. Maar dat ik het velletje toch snel even afbeet. Dat ik toen met mijn neus de nagel van mijn wijsvinger verpestte.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Verwijt

Dat mijn kapster laatst toen ik wegging een zin zei met daarin: ‘En als je dan over twee of drie maanden weer komt, …’. Dat ik me daardoor direct schuldig voelde. Ze zei het in een bijzin, maar er klonk toch iets van verwijt in door. De eigenlijke tijd die ervoor staat is natuurlijk zes weken. Alsof ze me duidelijk wilde maken dat ik een haar-verwaarlozer ben en dat ik dat natuurlijk zelf moet weten, maar dat zíj het anders zou doen. (‘Maar goed, wie ben ik?’)

Stationsklok

Dat er bij mij in de buurt een bedrijf zit dat iets met klokken doet. Om dat te illustreren, staat er in de tuin een paal met daaraan een heel grote stationsklok. Die man heeft ook een stationsklok op het dak van zijn auto (ik ga ervan uit dat het een man is en dat hij hier ook regelmatig ruzie over heeft met zijn vrouw, die zo die auto eigenlijk niet in wil). Dat ik hem laatst weer zag rijden en het er zo armoeiig uit vond zien, het is ook helemaal geen mooie klok. Ineens besefte ik dat het ook een hoop extra benzine kost, zo’n ding op het dak, zou hij dat er eigenlijk wel uithalen? Die klok in de tuin lijkt me wat dat betreft lucratiever, of zou je daar ook voor moeten betalen? Het zal je sowieso het contact met je buren kosten.

Schilderij

Dat ik een foto van mijn meest recente schilderij aan mijn regisseur liet zien, en zij daar laaiend enthousiast over was. Ze gíng er maar over door. Dat ik me toen toch zorgen begon te maken, want over mijn voorstelling had ik haar nog nooit zo enthousiast gehoord.

Drastisch

Dat ik ’s ochtends vroeg een afspraak had bij een nieuwe psycholoog. Dat ik mijn wekker op zich op tijd had gezet, maar op mijn telefoon zag dat er een enorme file stond. Dat ik toen halsoverkop van huis vertrok om daar in te gaan staan (in de hoop dat dat toch juist zou helpen om op tijd te komen). Dat ik daardoor mijn thee niet eens op kon drinken. Ik trok ook mijn kapotte regenjas aan want die hing het meest vooraan, ik had de dag ervoor pas ontdekt dat hij stuk was en nog geen tijd gehad om daar iets mee te doen (repareren dan wel weggooien). Dat ik van tevoren wel dacht: een psycholoog let vast op zulke dingen, een onverzorgd uiterlijk is een teken dat je jezelf verwaarloost en dan ben ik er volgens haar ernstig aan toe. En ik had ook mijn haren niet gewassen, juist door die vroegte dus wellicht zag ze ook nog vet haar. Nu krijg ik misschien onterecht een hele hoge dosering medicatie, dacht ik toen. Maar het alternatief was te laat komen, en dan zou ze wellicht denken dat ik een chaotisch iemand ben en me helemaal het verkeerde middel voorschrijven. Dat ik toen toch maar voor verwaarlozing koos, omdat ik gokte dat de gevolgen daarvan minder drastisch zouden zijn.

Drogen

Dat ik net thuis was en al snel weer weg moest, maar ook nog tussendoor mijn nagels wilde lakken. Dat ik toen besloot dat als laatste te doen, en dan met natte nagellak naar het station te fietsen. Dan zou het onderweg mooi kunnen drogen in de wind. Ik had mijn jas vóór het lakken al aangetrokken, om de kans dat ik mijn nagels daarmee zou verpesten te minimaliseren. Dat ik toen op de fiets een velletje dat bijna los zat ontdekte aan mijn ringvinger. Dat ik dat eraf wilde bijten, maar wist: dan verpest je vast je nagels. Ik kon me alleen niet voorstellen hoe dan, want ik zou die nagel daarbij niet eens raken. Doe het nou niet, zei ik tegen mezelf, want jij overziet zulke dingen nooit goed, dus dan verpest je het op een andere manier, een manier die je nu niet kunt bedenken, en daardoor vind je dat het wel kan, maar het kan dus niet. Maar dat ik het velletje toch snel even afbeet. Dat ik toen met mijn neus de nagel van mijn wijsvinger verpestte.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring