Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Wegwuiven

Dat ik steeds moe ben overdag, maar de huisarts daar net als mijn vriend niet erg van onder de indruk was. Dat ik haar manier van het wegwuiven van dit probleem toch een stuk geruststellender vond dan die van mijn vriend.

Overeten

Dat ik vorige week drie keer te veel gegeten had. De eerste keer kwam doordat we bij vrienden gingen eten. We zouden allemaal wat maken, en in totaal was het behoorlijk veel wat er op tafel stond. Dat ik eerst van alles wat nam. Het was allemaal lekker, maar ons eigen eten was toch mijn favoriet. Dat ik daar dus nog wat meer van nam en toen vol zat. Maar dat ik dat uiteindelijk zielig vond voor het eten dat zij hadden gemaakt, en daar dus alsnog de restjes van op ging maken. Ik moest en zou laten zien dat het heerlijk was, die pan moest leeg. Dat ik toen de hele nacht last had van mijn buik. En dat ik dit blogje nu ook niet online durf te zetten, omdat zij mijn blog lezen en al mijn ge-eet dan alsnog voor niks is geweest. De tweede keer at ik in mijn eentje thuis. Ik besloot mijn lievelingseten te maken. Dat ik dat vervolgens zat te eten en weer volop besefte waarom dit inderdaad mijn lievelingseten is. Dat ik mijn bord leeg at en daarna eigenlijk wel genoeg had, maar ik was de smaak nog niet zat. Daarom schepte ik de rest ook nog op en zat ik ’s nachts wederom rechtop in bed. De derde keer was toen we een pizza lieten bezorgen. Die pizza’s zijn altijd iets te groot. Niemand die ziet of het eten dat hij/zij gemaakt heeft wel volledig opgegeten wordt, dus geen probleem om wat weg te gooien, zou je zeggen. Maar dat ik halverwege eigenlijk al vol zat en het echt geen gezicht vond, zo’n halve pizza over. Ik ging bijna aan mijn maag twijfelen. Dat ik toen dapper nog een hele punt opat. Gelukkig zat onze hond ook op de pizza te azen, dus bij hem kon ik ook een deel kwijt. Maar aangezien pizza nogal vet en zout is, mocht hij niet te veel. Dus zat er niks anders op dan mezelf toch weer te overeten.

Verzuren

Dat ik het schilderen inmiddels echt spuug- en spuugzat ben. De regen gooit steeds water in het eten en dan kunnen we niet verder, en zodra het dan eindelijk droog is heeft mijn vriend geen tijd en sta ik weer in mijn eentje op de steiger. En voorlopig is het alleen maar schuren, en dan ook nog net boven mijn hoofd. Ik verzuur daar helemaal van, fysiek maar vooral ook mentaal.

Afwachten

Dat het gokken blijft met de dieren wat waardoor komt. Zo dachten we een hond te hebben die niet met katten overweg kan, maar nu één kat dood is, gaat het met die andere prima. Het lag dus aan de kat. Dat we het op die manier altijd mis hebben. We dachten ook ooit van een wat afstandelijke kat dat ze wel moedergevoelens zou ontwikkelen als we er een kitten bij namen. Niets was minder waar, de kitten werd structureel weggemept en de kat sliep uit protest buiten. En als we fijne ligplekjes voor ze proberen te maken, willen ze toch altijd ergens anders, op een plek die wij niet eens ‘ligplek’ zouden noemen. Maar zodra ze er liggen, ziet het er heel vanzelfsprekend uit. Er zit dus wel degelijk een logica in, maar die valt van tevoren niet te ontdekken. Dat ik me soms bijna afvraag waarom we überhaupt nog proberen wat dan ook voor ze in te schatten. We kunnen het beter afwachten.

Droomhuis

Dat we misschien gaan verhuizen en ik daar nu elke nacht wakker van lig. Dat ik niet weet of dat een teken is, want het is een mix van angst en enthousiasme. Als het echt je droomhuis is, zou je dan niet alleen maar liefde moeten voelen?

Categorie

archief

Zoekresultaten:

Wegwuiven

Dat ik steeds moe ben overdag, maar de huisarts daar net als mijn vriend niet erg van onder de indruk was. Dat ik haar manier van het wegwuiven van dit probleem toch een stuk geruststellender vond dan die van mijn vriend.

Overeten

Dat ik vorige week drie keer te veel gegeten had. De eerste keer kwam doordat we bij vrienden gingen eten. We zouden allemaal wat maken, en in totaal was het behoorlijk veel wat er op tafel stond. Dat ik eerst van alles wat nam. Het was allemaal lekker, maar ons eigen eten was toch mijn favoriet. Dat ik daar dus nog wat meer van nam en toen vol zat. Maar dat ik dat uiteindelijk zielig vond voor het eten dat zij hadden gemaakt, en daar dus alsnog de restjes van op ging maken. Ik moest en zou laten zien dat het heerlijk was, die pan moest leeg. Dat ik toen de hele nacht last had van mijn buik. En dat ik dit blogje nu ook niet online durf te zetten, omdat zij mijn blog lezen en al mijn ge-eet dan alsnog voor niks is geweest. De tweede keer at ik in mijn eentje thuis. Ik besloot mijn lievelingseten te maken. Dat ik dat vervolgens zat te eten en weer volop besefte waarom dit inderdaad mijn lievelingseten is. Dat ik mijn bord leeg at en daarna eigenlijk wel genoeg had, maar ik was de smaak nog niet zat. Daarom schepte ik de rest ook nog op en zat ik ’s nachts wederom rechtop in bed. De derde keer was toen we een pizza lieten bezorgen. Die pizza’s zijn altijd iets te groot. Niemand die ziet of het eten dat hij/zij gemaakt heeft wel volledig opgegeten wordt, dus geen probleem om wat weg te gooien, zou je zeggen. Maar dat ik halverwege eigenlijk al vol zat en het echt geen gezicht vond, zo’n halve pizza over. Ik ging bijna aan mijn maag twijfelen. Dat ik toen dapper nog een hele punt opat. Gelukkig zat onze hond ook op de pizza te azen, dus bij hem kon ik ook een deel kwijt. Maar aangezien pizza nogal vet en zout is, mocht hij niet te veel. Dus zat er niks anders op dan mezelf toch weer te overeten.

Verzuren

Dat ik het schilderen inmiddels echt spuug- en spuugzat ben. De regen gooit steeds water in het eten en dan kunnen we niet verder, en zodra het dan eindelijk droog is heeft mijn vriend geen tijd en sta ik weer in mijn eentje op de steiger. En voorlopig is het alleen maar schuren, en dan ook nog net boven mijn hoofd. Ik verzuur daar helemaal van, fysiek maar vooral ook mentaal.

Afwachten

Dat het gokken blijft met de dieren wat waardoor komt. Zo dachten we een hond te hebben die niet met katten overweg kan, maar nu één kat dood is, gaat het met die andere prima. Het lag dus aan de kat. Dat we het op die manier altijd mis hebben. We dachten ook ooit van een wat afstandelijke kat dat ze wel moedergevoelens zou ontwikkelen als we er een kitten bij namen. Niets was minder waar, de kitten werd structureel weggemept en de kat sliep uit protest buiten. En als we fijne ligplekjes voor ze proberen te maken, willen ze toch altijd ergens anders, op een plek die wij niet eens ‘ligplek’ zouden noemen. Maar zodra ze er liggen, ziet het er heel vanzelfsprekend uit. Er zit dus wel degelijk een logica in, maar die valt van tevoren niet te ontdekken. Dat ik me soms bijna afvraag waarom we überhaupt nog proberen wat dan ook voor ze in te schatten. We kunnen het beter afwachten.

Droomhuis

Dat we misschien gaan verhuizen en ik daar nu elke nacht wakker van lig. Dat ik niet weet of dat een teken is, want het is een mix van angst en enthousiasme. Als het echt je droomhuis is, zou je dan niet alleen maar liefde moeten voelen?

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring