Credits

Dat ik zomaar een serie op Netflix was gaan kijken omdat ik nou eenmaal ziek was, en helemaal verbaasd was toen ik hoorde dat allemaal andere mensen die serie ook kijken. Ik heb altijd het gevoel dat ik de enige ben die zijn tijd op deze manier besteedt, bovendien zijn er oneindig veel series. Ik vond het te veel credits voor de serie, hij is best aardig maar ook weer niet zo fantastisch dat hij het waard is dat mijn vrienden hun tijd er ook aan besteden.

Huilen

Dat ik vanochtend moest huilen omdat mijn vriend weigert de boekhouding van zijn bedrijf goed bij te houden. Dat hij toen zei dat het belachelijk is dat ik me daar zo druk om maak. Dat ik het daar eigenlijk wel mee eens was, maar dat stopte het huilen niet. Het voelde voor mij alsof het er nog eens bij kwam: Ik had al weinig geslapen, over een week speel ik avondvullend en moet iedereen 90 minuten lang naar mij luisteren, en nu weigert hij ook nog om de dingen die we onder controle zouden kunnen hebben fatsoenlijk te doen.

Brownie

Dat ik gisteren in een café een brownie bestelde omdat ze een brownie hadden. Ik vroeg me niet eens af of ik trek had in brownie, ik nam dat ding gewoon. Daarna was ik een beetje brownie-moe.

Rits

Dat ik droomde dat de rits van mijn jas stuk was. Het onderste stuk ging nog, maar daarna ging de rits wel omhoog maar zat er toch een gat onder. In het echt is de rits ook stuk aan het gaan, maar is het minder erg. Hij doet het soms nog, als hij verkeerd gaat doe ik hem weer naar beneden en met veel beleid weer omhoog, en dan gaat het goed. Maar misschien moet ik toch niet te lang wachten met een nieuwe, want zo’n situatie als in mijn droom wil ik natuurlijk niet in het echt meemaken. Bovendien heb ik het nu gevoelsmatig al meegemaakt en dan gaat die kapotte rits straks wel een hele grote rol in mijn leven spelen.

Eigen benen

Dat ik in bed bij mijn vriend lag en verwachtte gips te voelen, maar dat zat er niet meer omdat het er die ochtend af was gegaan. Dat ik het bijna jammer vond, maar toen toch zei: ik vind je met je eigen benen leuker.

Komma

Dat ik gisteren ontdekte dat ik een moedervlek in de vorm van een komma op mijn bovenbeen heb. Ik dacht eerst nog dat het niet klopte, dat het een haartje of zo was waardoor het een komma leek, ook omdat ik het nog nooit eerder had gezien. Maar het haakje was echt van de moedervlek zelf.

Dat ik toen het gevoel had iets bijzonders te hebben en hier iets mee te moeten, het op de een of andere manier aan mensen moet laten zien. Maar ja, wanneer toon je nou je bovenbenen? De enige aan wie ik het snel kan laten zien is mijn vriend, maar die is doorgaans wat minder gefascineerd door zulke dingen dan ik. Ik dacht ook nog: ik zou een tatoeage kunnen nemen in de vorm van een zin die uit twee delen bestaat, en dan is de komma er al. Het leek me zo leuk als mensen dat dan heel laat zouden ontdekken, dat ze eerst denken dat de hele boel getatoeëerd is en zich daarna pas realiseren dat ik gebruik heb gemaakt van mijn al aanwezige lichaamskenmerken. Maar ook die kans lijkt me vrij klein, vanwege dat bovenbeen dus. Ik heb ook geen one-night stands, bovendien word je dan volgens mij ook niet geacht om over zulke dingen te beginnen.

Huis

Dat ik mijn hond uitliet en toen voor een huis een paar straten verderop ineens een man zag staan die ik herkende. Hij loopt regelmatig met zijn vos-achtige hondje door onze buurt. Het verbaasde mij dat hij zo dicht op dat huis stond, volgens mij stond hij ook nog te roken. Totdat ik besefte dat het waarschijnlijk zijn eigen huis was.

Ik had me nooit eerder gerealiseerd dat die man ook ergens woonde, hij was voor mij een wandelende man.

Punt

Dat iemand tegen mij zei dat ik écht geen kinderen wil, dat het duidelijk is en ik een punt achter die vraag moet zetten. Dat ik mezelf niet respecteer door mijn eigen gevoel hierover continu in twijfel te trekken. Dat dat überhaupt mijn probleem is, dat ik nooit achter mezelf ga staan.

Dat ik daarna als een soort zwakkeling naar huis ging, maar me niet meer hoefde af te vragen of ik niet toch een kind wilde. Ik wil geen kind. Nooit gewild ook. Niet in mijn buik, niet in mijn leven en niet in mijn dagen.

Laarzen

Dat ik ’s avonds in bed met mijn been over het been van mijn vriend wilde aaien, maar toen op zijn gips stuitte en even dacht: hij heeft zijn laarzen nog aan. Daarna moest ik hardop lachen om het beeld dat mijn vriend laarzen zou dragen, dat is niks voor hem. Dat hij vergeten zou zijn om zijn schoenen uit te doen voor het in bed stappen, daar viel ik nog niet eens over.

‘Hannah’

‘Hannah’

Dat onze kat officieel ‘Hannah’ heet, maar we haar in de praktijk ‘Driedeltje’ noemen. Ik schaam me daar behoorlijk voor, het is een hele rare naam en toch is het wie ze is. Het is gekomen door haar manier van lopen, het feit dat ze altijd eerst een tijd rond-driedelt voordat ze ergens een lekker plekje vindt. Maar ook nu ik dit uitleg schaam ik me, het is bijna niet goed te praten. Als er bezoek komt zeg ik vaak snel weer ‘Hannah’. Het voelt dan wel alsof ik mijn vriend, de honden én de katten zo zie opkijken van: Hannah? Die woont hier niet.

Driedeltje ziet er al haar hele leven uit als een kitten en ze heeft een staart die veel te ver door kan bewegen, ze kan hem plat op haar rug leggen. Verder is ze zwart met wit en ontzettend zacht en knuffelig, bijna te schattig om echt te zijn. Dat we gisteravond voor de grap op haar gingen schelden, juist omdat ze zo lief en zacht is. We noemden haar ineens ‘kanker-Driedeltje’. Maar zelfs als grapje klonk dit te hard, mijn vriend vond het ook echt niet kunnen. Ook ‘kut-Driedel’ wilde maar niet werken als grap. De andere beesten kan ik veel makkelijker voor de grap uitschelden.