Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Kunstgras II

Dat ik ineens dacht: Thierry Baudet en kunstgras hebben veel meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken. Ze zijn allebei nep en glad, en van allebei had ik nooit gedacht dat het bij zo veel mensen aan zou slaan. Van kunstgras verbaast me dat nog net iets meer.

Plekje

Dat mijn hond zijn snackjes de laatste tijd meestal niet meteen opeet, maar verstopt voor later. Hij zoekt dan een goed plekje in de kamer. Nou is dat nog niet zo eenvoudig, er valt hier weinig te graven. Meestal gooit hij dan her en der wat kussens overhoop alsof hij ik weet niet wat moet verstoppen, maar kiest hij uiteindelijk gewoon voor de hoek van de bank. Daar probeert hij hem dan tussen het kussen en de zijkant te duwen maar dat lukt niet echt, vanwege zijn totale onhandigheid. Dus ligt dat snackje gewoon op de hoek van de bank. Wel doet hij dan nog een poging er wat op te leggen. Buiten zou hij zand kiezen, maar dat hebben we binnen niet. Hij schraapt dan maar wat haren bij elkaar, die liggen er altijd wel bij ons, waardoor ik uiteindelijk een kauwstaafje aantref dat ik meteen zie liggen, met een heel dun plukje haar erop.

Militant

Dat ik iets las over een ‘militante groepering’, en besefte dat dat woord me altijd aan ‘irritant’ doet denken. Zelfs nadat ik besef dat het iets anders is, neig ik ernaar te denken dat ze ook wel irritant zullen zijn. Het zijn dus niet alleen rebellen die mensen doodschieten en de boel terroriseren, daarnaast treiteren ze elkaar ook nog de hele dag of maken ze flauwe grapjes die iedereen de neus uit komen.

Huis

Dat ik mijn hond uitliet en toen voor een huis een paar straten verderop ineens een man zag staan die ik herkende. Hij loopt regelmatig met zijn vos-achtige hondje door onze buurt. Het verbaasde mij dat hij zo dicht op dat huis stond, volgens mij stond hij ook nog te roken. Totdat ik besefte dat het waarschijnlijk zijn eigen huis was.

Ik had me nooit eerder gerealiseerd dat die man ook ergens woonde, hij was voor mij een wandelende man.

Vuurwerk

Dat ik bij de uitgever naar de wc ging, en iets in het prullenbakje wilde gooien, maar niet zag hoe dat ding werkte. Het leek een gewone prullenbak maar er zat nog een soort kop bovenop, waardoor er geen opening leek te zijn. Dat ik toen heel even dacht: die hebben ze natuurlijk afgesloten vanwege het vuurwerk.

 

Keelgat

Dat ik een pil door moest slikken en daar altijd een beetje psychische moeite mee heb. Soms blijft hij ook echt fysiek in mijn keel hangen. Waarschijnlijk denk ik er te veel over na want zo’n klein pilletje past er op zich natuurlijk prima doorheen. Dat ik nu een nieuwe oplossing heb, en dat is niet denken dat hij door mijn keelgat heen moet maar daarachter denken, alsof ik hem veel verder doorslik. Dan redt hij dat keelgat makkelijk. Dat dit me deed denken aan tennissen, daar moet je ook altijd dóór de bal heen slaan.

Steigers

Dat ik vanmiddag langs een flat fietste waarvan ik dacht dat die nog steeds in de steigers stond. Ik vond het allemaal wel erg lang duren, ze zijn daar al jaren bezig. De laatste tijd zie ik ze ook weinig doen. Dat ik me toen ineens realiseerde dat die ronde ijzeren palen eromheen de bedoeling zijn en dus ook blijven, het zijn helemaal geen steigers. Als je ze weg zou halen, zag ik ineens, zouden alle balkons ook instorten, want een van de horizontale palen is steeds de onderkant van alle balkons op die verdieping. Dan zouden de mensen daar niet meer naar buiten kunnen, wat natuurlijk jammer voor ze zou zijn. Maar ze zouden nog wel uit het raam kunnen kijken en dan eindelijk het gevoel hebben in een af huis te wonen.

Bloeddruk

Dat mijn vriend elke dag een pil moet nemen tegen zijn hoge bloeddruk, maar niet zo precies is daarmee. In plaats van dan constant boos op zichzelf te zijn als hij het vergeet, is hij trots zodra het een keer gelukt is. Hij moest ook naar de huisarts voor een controle en nieuwe pillen, maar ook daar was hij te laat mee. Omdat zijn pillen al een paar dagen op waren klopte de bloeddrukmeting daar vervolgens niet. Hij leek zich toen helemaal niet te schamen tegenover die huisarts, terwijl ik me al bijna schaam als ik er nu weer kom en zij ziet dat wij op hetzelfde adres wonen.

Je niet druk maken om je eigen medische aandoeningen, ook niet nadat de huisarts heeft gezegde ‘hoge bloeddruk is een sluipmoordenaar’, dat heeft zijn moeder ook. Die ligt daar ook geen nacht wakker van, blijkbaar is dat erfelijk.

Dat gen, het sluipmoord-tolerantie-gen, dat wil ik ook. Maar dan zonder die bloeddruk.

Ruikruimte

Dat je de voerbakken van onze honden niet te dicht bij elkaar moet zetten, want dan gaan ze om het eten vechten. Het moet duidelijk zijn wat van wie is en dan gaat het prima. Maar als ik ze samen uitlaat en ze hebben ergens een perfect ruikplekje gevonden is er niks aan de hand. Ze staan gerust tegelijk aan precies hetzelfde hoekje van een stenen muurtje te ruiken, of exact hetzelfde boompje. Blijkbaar is er genoeg ruikruimte, zijn ze niet bang dat de ander te veel geur opsnuift en er dan te weinig voor hen overblijft. Toch zou je denken dat ze juist dan ook wel even om de beurt kunnen, om dan lekker even die hele stoeptegel voor zichzelf hebben. Maar dat doen ze nooit. Er is blijkbaar genoeg van, maar moet het wel nu.

Naarstig 

Dat ik voor het eerst ‘naarstig’ op zoek was geweest ergens naar. Namelijk naar een reservesleutel. Die zocht ik in de groene kast, een kast die nog van mijn ouders is geweest met allemaal kleine laatjes (hij hoorde destijds bij de groene tafel). Eerder leek dat me zo’n overbodig woord, ‘naarstig’, zo’n woord dat we het niet zouden missen als het er niet was. Maar nu ik al die stapels zooi uit de laatjes bovenop de kast zag liggen, en overal sleutels zag, en de laatjes die nog open stonden, dacht ik: dit moet het resultaat zijn van naarstig zoeken, dat kan niet anders.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Kunstgras II

Dat ik ineens dacht: Thierry Baudet en kunstgras hebben veel meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken. Ze zijn allebei nep en glad, en van allebei had ik nooit gedacht dat het bij zo veel mensen aan zou slaan. Van kunstgras verbaast me dat nog net iets meer.

Plekje

Dat mijn hond zijn snackjes de laatste tijd meestal niet meteen opeet, maar verstopt voor later. Hij zoekt dan een goed plekje in de kamer. Nou is dat nog niet zo eenvoudig, er valt hier weinig te graven. Meestal gooit hij dan her en der wat kussens overhoop alsof hij ik weet niet wat moet verstoppen, maar kiest hij uiteindelijk gewoon voor de hoek van de bank. Daar probeert hij hem dan tussen het kussen en de zijkant te duwen maar dat lukt niet echt, vanwege zijn totale onhandigheid. Dus ligt dat snackje gewoon op de hoek van de bank. Wel doet hij dan nog een poging er wat op te leggen. Buiten zou hij zand kiezen, maar dat hebben we binnen niet. Hij schraapt dan maar wat haren bij elkaar, die liggen er altijd wel bij ons, waardoor ik uiteindelijk een kauwstaafje aantref dat ik meteen zie liggen, met een heel dun plukje haar erop.

Militant

Dat ik iets las over een ‘militante groepering’, en besefte dat dat woord me altijd aan ‘irritant’ doet denken. Zelfs nadat ik besef dat het iets anders is, neig ik ernaar te denken dat ze ook wel irritant zullen zijn. Het zijn dus niet alleen rebellen die mensen doodschieten en de boel terroriseren, daarnaast treiteren ze elkaar ook nog de hele dag of maken ze flauwe grapjes die iedereen de neus uit komen.

Huis

Dat ik mijn hond uitliet en toen voor een huis een paar straten verderop ineens een man zag staan die ik herkende. Hij loopt regelmatig met zijn vos-achtige hondje door onze buurt. Het verbaasde mij dat hij zo dicht op dat huis stond, volgens mij stond hij ook nog te roken. Totdat ik besefte dat het waarschijnlijk zijn eigen huis was.

Ik had me nooit eerder gerealiseerd dat die man ook ergens woonde, hij was voor mij een wandelende man.

Vuurwerk

Dat ik bij de uitgever naar de wc ging, en iets in het prullenbakje wilde gooien, maar niet zag hoe dat ding werkte. Het leek een gewone prullenbak maar er zat nog een soort kop bovenop, waardoor er geen opening leek te zijn. Dat ik toen heel even dacht: die hebben ze natuurlijk afgesloten vanwege het vuurwerk.

 

Keelgat

Dat ik een pil door moest slikken en daar altijd een beetje psychische moeite mee heb. Soms blijft hij ook echt fysiek in mijn keel hangen. Waarschijnlijk denk ik er te veel over na want zo’n klein pilletje past er op zich natuurlijk prima doorheen. Dat ik nu een nieuwe oplossing heb, en dat is niet denken dat hij door mijn keelgat heen moet maar daarachter denken, alsof ik hem veel verder doorslik. Dan redt hij dat keelgat makkelijk. Dat dit me deed denken aan tennissen, daar moet je ook altijd dóór de bal heen slaan.

Steigers

Dat ik vanmiddag langs een flat fietste waarvan ik dacht dat die nog steeds in de steigers stond. Ik vond het allemaal wel erg lang duren, ze zijn daar al jaren bezig. De laatste tijd zie ik ze ook weinig doen. Dat ik me toen ineens realiseerde dat die ronde ijzeren palen eromheen de bedoeling zijn en dus ook blijven, het zijn helemaal geen steigers. Als je ze weg zou halen, zag ik ineens, zouden alle balkons ook instorten, want een van de horizontale palen is steeds de onderkant van alle balkons op die verdieping. Dan zouden de mensen daar niet meer naar buiten kunnen, wat natuurlijk jammer voor ze zou zijn. Maar ze zouden nog wel uit het raam kunnen kijken en dan eindelijk het gevoel hebben in een af huis te wonen.

Bloeddruk

Dat mijn vriend elke dag een pil moet nemen tegen zijn hoge bloeddruk, maar niet zo precies is daarmee. In plaats van dan constant boos op zichzelf te zijn als hij het vergeet, is hij trots zodra het een keer gelukt is. Hij moest ook naar de huisarts voor een controle en nieuwe pillen, maar ook daar was hij te laat mee. Omdat zijn pillen al een paar dagen op waren klopte de bloeddrukmeting daar vervolgens niet. Hij leek zich toen helemaal niet te schamen tegenover die huisarts, terwijl ik me al bijna schaam als ik er nu weer kom en zij ziet dat wij op hetzelfde adres wonen.

Je niet druk maken om je eigen medische aandoeningen, ook niet nadat de huisarts heeft gezegde ‘hoge bloeddruk is een sluipmoordenaar’, dat heeft zijn moeder ook. Die ligt daar ook geen nacht wakker van, blijkbaar is dat erfelijk.

Dat gen, het sluipmoord-tolerantie-gen, dat wil ik ook. Maar dan zonder die bloeddruk.

Ruikruimte

Dat je de voerbakken van onze honden niet te dicht bij elkaar moet zetten, want dan gaan ze om het eten vechten. Het moet duidelijk zijn wat van wie is en dan gaat het prima. Maar als ik ze samen uitlaat en ze hebben ergens een perfect ruikplekje gevonden is er niks aan de hand. Ze staan gerust tegelijk aan precies hetzelfde hoekje van een stenen muurtje te ruiken, of exact hetzelfde boompje. Blijkbaar is er genoeg ruikruimte, zijn ze niet bang dat de ander te veel geur opsnuift en er dan te weinig voor hen overblijft. Toch zou je denken dat ze juist dan ook wel even om de beurt kunnen, om dan lekker even die hele stoeptegel voor zichzelf hebben. Maar dat doen ze nooit. Er is blijkbaar genoeg van, maar moet het wel nu.

Naarstig 

Dat ik voor het eerst ‘naarstig’ op zoek was geweest ergens naar. Namelijk naar een reservesleutel. Die zocht ik in de groene kast, een kast die nog van mijn ouders is geweest met allemaal kleine laatjes (hij hoorde destijds bij de groene tafel). Eerder leek dat me zo’n overbodig woord, ‘naarstig’, zo’n woord dat we het niet zouden missen als het er niet was. Maar nu ik al die stapels zooi uit de laatjes bovenop de kast zag liggen, en overal sleutels zag, en de laatjes die nog open stonden, dacht ik: dit moet het resultaat zijn van naarstig zoeken, dat kan niet anders.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot