Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Connectie

Dat ik tijdens het hardlopen vaak een soort tikje hoor ergens binnen in mijn hoofd. Het klinkt een beetje als een elektrisch geluidje, alsof er echt iets los zit wat vast hoort. Zou dat dan een steekje zijn? Dat ik soms wel denk: wellicht verklaart dit tikje uiteindelijk, ooit, als ze alles weten, wel al mijn problemen. Dat het een kwestie was van één extra connectie en ik was gelukkig geweest.

Zusje

Dat ik zag dat Katja Schuurman het merk ‘return to sender’ heeft opgezet, met kettingen en andere troep, maar wel fairtrade. Dat ik dat zo goed van haar vond en toen heel even dacht: het is eigenlijk ook logisch, want jouw kleine zusje komt ook altijd op voor dieren. Dat ik toen weer tegen mezelf moest zeggen: nee, Georgina Verbaan is haar zusje niet echt. Los van hun genen dragen ze alle twee iets bij.

Zelfvertrouwen

Dat ik in een lunchtentje zat, wat ik al heel wat vond want er was verder niks te vieren. Toch zat ik er met thee, taart en een boek. Dat er toen twee meiden naast mij kwamen zitten die zoveel ruimte in durfden te nemen, dat ik ze zowel irritant als stoer vond. Ze durfden bijvoorbeeld heel lang te twijfelen over wat ze zouden nemen, terwijl de serveerster al bij hun tafeltje stond. Het duurde zo lang dat ík bijna wilde zeggen: misschien kun je beter zo even terugkomen. Ik begreep niet dat ze die optie zelf niet aanreikten. Verder durfden ze ook allerlei verdiepende vragen te stellen over het menu, ook over taartjes terwijl ze die sowieso niet gingen nemen, dat was ‘niet voor nu’, zeiden ze. Uiteindelijk bestelden ze na lang twijfelen een powersmoothie, daar wilden ze extra gember in. Maar toen ze hem eenmaal kregen was het wel weer wat veel gember.

Dat ik zou graag iets van hun zelfvertrouwen zou willen, maar niet alles.

Hannah’s House

Dat Dr. Phil aan het eind van de show altijd alle problemen van zijn gasten oplost. Niet zelf, maar dan haalt hij er gewoon een expert bij die eerder echt enorm goede resultaten heeft geboekt met zijn of haar instelling, waardoor je als kijker voelt: Dit gaat sowieso goedkomen. Het fijnst vind ik het als hij zegt: Je mag naar Hannah’s House.

Dat ik daar dan ook altijd zo graag heen wil.

Afgehandeld

Dat ik tegen iemand wilde zeggen dat er nog veel afgehandeld moest worden voor de vakantie, maar toen per ongeluk ‘afgeraffeld’ zei. Dat ik toen dacht: dit is nou echt een Freudiaanse verspreking, het geeft mijn diepste verlangen weer.

Installatie

Dat ik na een rondje met de hond mijn eigen straat weer inliep, en daar aan het eind ineens iemand uit een schuur zag komen die ik herkende. Het was de jongen van de Starbucks of de AKO op het station, volgens mij werkt hij bij de AKO maar kom ik hem meestal tegen als hij bij de Starbucks koffie staat te drinken. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik hem eigenlijk altíjd bij de Starbucks zie, dus die hele AKO er misschien gewoon zelf bij heb verzonnen. Maar nu was hij dus ineens bij die schuur, zonder koffie of boeken, met hout en grote spullen bezig. Dat ik me afvroeg wat hij daar overdag moest. Of woont hij in onze straat?

Dat ik toen doorliep en even verderop een vrouw met haar ogen dicht zag staan. Het was me niet duidelijk of ze stond te zonnen of te mediteren. Dat ze helemaal niet reageerde toen ik langsliep. Ik bekeek haar gezicht en dacht ook haar ergens van te kennen, maar niet uit de straat, eerder van tv of theater. Dat ik toen ineens dacht: misschien is het een act, vormen de jongen van de AKO en deze vrouw samen een installatie.

Kots

Dat ik nog steeds niet weet wat de regels tussen mijn vriend en mij zijn met betrekking tot wie de kots van de katten opruimt. Het is geen dagelijkse bezigheid, maar het gebeurt toch regelmatig.

Is het degene die de kots als eerste aantreft, heb je dan direct opruimplicht? Of mag je het voor de ander laten liggen als jij naar je werk moet en de ander uitslaapt? Die kan die kots er dan beter bij hebben. Maar dat vind ik dan toch oneerlijk, want mijn vriend moet altijd naar zijn werk en ik zelden. Nu is dat wel vervelend voor hem, maar daar kiest hij zelf voor en het verschaft hem wel een duidelijk inkomen. Ik zit hier thuis, zonder enige vorm van helderheid in tijd en geld, en dan krijg ik die kots er ook nog bij.

Met kots van de hond op de bank is het ook zo: wie verwijdert de kots, en moet diegene dan ook de hoezen van de bank afhalen en in de was doen? En wie doet ze er dan een dag later weer om, is dat ook de kots-aantreffer? Het lijkt me toch handig als we hier binnenkort eens het een en ander over op papier zetten.

Onevenredig

Dat ik soms vind dat er onevenredig veel mensen de trein uit komen wanneer ik op het perron sta te wachten. Dan is het weliswaar een dubbeldekker, maar denk ik toch: dit kan onmogelijk allemaal uit die coupés zijn gekomen. Dat dat me nou echt een goede prank lijkt, om heel veel mensen in zo’n coupé te stouwen (liggend, zittend, onder de banken, in de bagagerekken), die dan allemaal uitstappen op één station, zodat alle instappers aan hun eigen inschattingsvermogen gaan twijfelen. Maar misschien werd die grap dus al met mij uitgehaald.

Zwijntje

Dat we gingen wandelen op de Veluwe en mijn hond toen ineens aan de kont van een ander beest rook. Eerst dacht ik dat het een kat was, maar dat leek me sterk. Daarna dacht ik aan een haas, maar waarom ging die er dan niet vandoor zoals zijn uitdrukking voorschrijft? Toen draaide hij zich om en bleek het een klein zwijntje te zijn. Mijn hond hád het niet meer, dit had hij nog nooit eerder gevangen. Normaal zou hij er met veel plezier achteraan gaan, maar nooit verwachten enigszins in de buurt te komen (dat vind ik juist zo leuk aan hem, het lukken is totaal geen voorwaarde voor lol). Maar nu het eenmaal zover was, had hij geen idee wat hij ermee aan moest. Hij stond erbij en keek ernaar, terwijl het zwijntje rustig wegscharrelde.

Roken

Dat ik mannen veel aantrekkelijker vind als ze roken dan als ze ‘kiekeboe!’ tegen een kind zeggen. Dat ik dat vreemd van mezelf vind, want evolutionair gezien zou ik toch juist opgewonden van die goede, betrokken vaders moeten raken. Maar dat roken, dat doet me veel meer. Iemand die dát durft, díe kan mij beschermen. Zo lang hij leeft dan.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Connectie

Dat ik tijdens het hardlopen vaak een soort tikje hoor ergens binnen in mijn hoofd. Het klinkt een beetje als een elektrisch geluidje, alsof er echt iets los zit wat vast hoort. Zou dat dan een steekje zijn? Dat ik soms wel denk: wellicht verklaart dit tikje uiteindelijk, ooit, als ze alles weten, wel al mijn problemen. Dat het een kwestie was van één extra connectie en ik was gelukkig geweest.

Zusje

Dat ik zag dat Katja Schuurman het merk ‘return to sender’ heeft opgezet, met kettingen en andere troep, maar wel fairtrade. Dat ik dat zo goed van haar vond en toen heel even dacht: het is eigenlijk ook logisch, want jouw kleine zusje komt ook altijd op voor dieren. Dat ik toen weer tegen mezelf moest zeggen: nee, Georgina Verbaan is haar zusje niet echt. Los van hun genen dragen ze alle twee iets bij.

Zelfvertrouwen

Dat ik in een lunchtentje zat, wat ik al heel wat vond want er was verder niks te vieren. Toch zat ik er met thee, taart en een boek. Dat er toen twee meiden naast mij kwamen zitten die zoveel ruimte in durfden te nemen, dat ik ze zowel irritant als stoer vond. Ze durfden bijvoorbeeld heel lang te twijfelen over wat ze zouden nemen, terwijl de serveerster al bij hun tafeltje stond. Het duurde zo lang dat ík bijna wilde zeggen: misschien kun je beter zo even terugkomen. Ik begreep niet dat ze die optie zelf niet aanreikten. Verder durfden ze ook allerlei verdiepende vragen te stellen over het menu, ook over taartjes terwijl ze die sowieso niet gingen nemen, dat was ‘niet voor nu’, zeiden ze. Uiteindelijk bestelden ze na lang twijfelen een powersmoothie, daar wilden ze extra gember in. Maar toen ze hem eenmaal kregen was het wel weer wat veel gember.

Dat ik zou graag iets van hun zelfvertrouwen zou willen, maar niet alles.

Hannah’s House

Dat Dr. Phil aan het eind van de show altijd alle problemen van zijn gasten oplost. Niet zelf, maar dan haalt hij er gewoon een expert bij die eerder echt enorm goede resultaten heeft geboekt met zijn of haar instelling, waardoor je als kijker voelt: Dit gaat sowieso goedkomen. Het fijnst vind ik het als hij zegt: Je mag naar Hannah’s House.

Dat ik daar dan ook altijd zo graag heen wil.

Afgehandeld

Dat ik tegen iemand wilde zeggen dat er nog veel afgehandeld moest worden voor de vakantie, maar toen per ongeluk ‘afgeraffeld’ zei. Dat ik toen dacht: dit is nou echt een Freudiaanse verspreking, het geeft mijn diepste verlangen weer.

Installatie

Dat ik na een rondje met de hond mijn eigen straat weer inliep, en daar aan het eind ineens iemand uit een schuur zag komen die ik herkende. Het was de jongen van de Starbucks of de AKO op het station, volgens mij werkt hij bij de AKO maar kom ik hem meestal tegen als hij bij de Starbucks koffie staat te drinken. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik hem eigenlijk altíjd bij de Starbucks zie, dus die hele AKO er misschien gewoon zelf bij heb verzonnen. Maar nu was hij dus ineens bij die schuur, zonder koffie of boeken, met hout en grote spullen bezig. Dat ik me afvroeg wat hij daar overdag moest. Of woont hij in onze straat?

Dat ik toen doorliep en even verderop een vrouw met haar ogen dicht zag staan. Het was me niet duidelijk of ze stond te zonnen of te mediteren. Dat ze helemaal niet reageerde toen ik langsliep. Ik bekeek haar gezicht en dacht ook haar ergens van te kennen, maar niet uit de straat, eerder van tv of theater. Dat ik toen ineens dacht: misschien is het een act, vormen de jongen van de AKO en deze vrouw samen een installatie.

Kots

Dat ik nog steeds niet weet wat de regels tussen mijn vriend en mij zijn met betrekking tot wie de kots van de katten opruimt. Het is geen dagelijkse bezigheid, maar het gebeurt toch regelmatig.

Is het degene die de kots als eerste aantreft, heb je dan direct opruimplicht? Of mag je het voor de ander laten liggen als jij naar je werk moet en de ander uitslaapt? Die kan die kots er dan beter bij hebben. Maar dat vind ik dan toch oneerlijk, want mijn vriend moet altijd naar zijn werk en ik zelden. Nu is dat wel vervelend voor hem, maar daar kiest hij zelf voor en het verschaft hem wel een duidelijk inkomen. Ik zit hier thuis, zonder enige vorm van helderheid in tijd en geld, en dan krijg ik die kots er ook nog bij.

Met kots van de hond op de bank is het ook zo: wie verwijdert de kots, en moet diegene dan ook de hoezen van de bank afhalen en in de was doen? En wie doet ze er dan een dag later weer om, is dat ook de kots-aantreffer? Het lijkt me toch handig als we hier binnenkort eens het een en ander over op papier zetten.

Onevenredig

Dat ik soms vind dat er onevenredig veel mensen de trein uit komen wanneer ik op het perron sta te wachten. Dan is het weliswaar een dubbeldekker, maar denk ik toch: dit kan onmogelijk allemaal uit die coupés zijn gekomen. Dat dat me nou echt een goede prank lijkt, om heel veel mensen in zo’n coupé te stouwen (liggend, zittend, onder de banken, in de bagagerekken), die dan allemaal uitstappen op één station, zodat alle instappers aan hun eigen inschattingsvermogen gaan twijfelen. Maar misschien werd die grap dus al met mij uitgehaald.

Zwijntje

Dat we gingen wandelen op de Veluwe en mijn hond toen ineens aan de kont van een ander beest rook. Eerst dacht ik dat het een kat was, maar dat leek me sterk. Daarna dacht ik aan een haas, maar waarom ging die er dan niet vandoor zoals zijn uitdrukking voorschrijft? Toen draaide hij zich om en bleek het een klein zwijntje te zijn. Mijn hond hád het niet meer, dit had hij nog nooit eerder gevangen. Normaal zou hij er met veel plezier achteraan gaan, maar nooit verwachten enigszins in de buurt te komen (dat vind ik juist zo leuk aan hem, het lukken is totaal geen voorwaarde voor lol). Maar nu het eenmaal zover was, had hij geen idee wat hij ermee aan moest. Hij stond erbij en keek ernaar, terwijl het zwijntje rustig wegscharrelde.

Roken

Dat ik mannen veel aantrekkelijker vind als ze roken dan als ze ‘kiekeboe!’ tegen een kind zeggen. Dat ik dat vreemd van mezelf vind, want evolutionair gezien zou ik toch juist opgewonden van die goede, betrokken vaders moeten raken. Maar dat roken, dat doet me veel meer. Iemand die dát durft, díe kan mij beschermen. Zo lang hij leeft dan.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring