Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Eigen benen

Dat ik in bed bij mijn vriend lag en verwachtte gips te voelen, maar dat zat er niet meer omdat het er die ochtend af was gegaan. Dat ik het bijna jammer vond, maar toen toch zei: ik vind je met je eigen benen leuker.

Punt

Dat iemand tegen mij zei dat ik écht geen kinderen wil, dat het duidelijk is en ik een punt achter die vraag moet zetten. Dat ik mezelf niet respecteer door mijn eigen gevoel hierover continu in twijfel te trekken. Dat dat überhaupt mijn probleem is, dat ik nooit achter mezelf ga staan.

Dat ik daarna als een soort zwakkeling naar huis ging, maar me niet meer hoefde af te vragen of ik niet toch een kind wilde. Ik wil geen kind. Nooit gewild ook. Niet in mijn buik, niet in mijn leven en niet in mijn dagen.

Laarzen

Dat ik ’s avonds in bed met mijn been over het been van mijn vriend wilde aaien, maar toen op zijn gips stuitte en even dacht: hij heeft zijn laarzen nog aan. Daarna moest ik hardop lachen om het beeld dat mijn vriend laarzen zou dragen, dat is niks voor hem. Dat hij vergeten zou zijn om zijn schoenen uit te doen voor het in bed stappen, daar viel ik nog niet eens over.

Beits

Dat ik de keukenvloer in de beits ging zetten en dat dat zonder hulp van mijn vriend was gelukt. Bij beitsen voelt het ‘zetten’ zo natuurlijk, je beitst geen dingen, nee, je zet ze in de beits. Dat doe ik bij verf nooit, alleen bij grondverf zet je dingen erin, daarna verf je ze. Of je lakt ze af, dat klinkt ook meteen een stuk professioneler.

Maar ik zette de vloer er dus in en dat ging zo goed dit keer. Vroeger werd ik altijd moedeloos van klusjes in huis, dan vond ik dat mijn vriend moest helpen omdat ik het zelf allemaal niet kon en uiteindelijk zat er sowieso een moment van crisis in, waarop ik naar boven stormde omdat ik het allemaal niet meer wist en dat wilde tonen. Later haatte ik mezelf dan om dit gedrag. Nu was dat dus niet nodig, ik beitste gewoon een vloer. Daarna plofte ik op de bank en was er een programma op tv over stellen die in een soort relatietherapie gingen door met elkaars partner te ruilen. Toen bleek dat ook nog een hele serie te zijn, we kunnen deze mensen wekenlang gaan volgen. Dat het voelde alsof ik beloond werd voor mijn gebeits.

Dat het wel meubelbeits blijkt te zijn, en het er volgens mijn vriend daarom niet lang op zal blijven zitten.

Vergevingsgezind

Dat we onze oude kat tegenwoordig met z’n tweeën kammen, omdat ze nogal tegenstribbelt. Dan houdt mijn vriend haar voorpoten omhoog en kam ik alle klitten uit haar buik. Ondertussen probeert ze me dan te schoppen en slaan, als een boze kleuter. Zodra haar vacht er weer enigszins uitziet laten we haar weer los. Dan loopt ze een rondje over het bed en wil ze op de terugweg alweer geaaid worden, ze is gelukkig vrij vergevingsgezind. En wij ook.

Boukje

Dat ik een documentaire keek waarin een man werd geïnterviewd over zijn liefdesleven. Na een jarenlang huwelijk had zijn vrouw een hersenbloeding gekregen, ze moest naar een tehuis en er was weinig van haar over. Hij werd er doodongelukkig van om alleen te wonen en overwoog zelfmoord. Maar toen was daar gelukkig Boukje. Nog dagelijks bezocht hij wat er nog van zijn oorspronkelijke vrouw over was, maar daarnaast had hij weer een echte.

Dat ik toen dacht: we hebben allemaal een Boukje nodig.

Troost

Dat ik een troostmapje voor mezelf heb gemaakt, voor als ik me slecht voel na een optreden. Dat heb ik best vaak, dan ben ik ontevreden en boos op mezelf. Maar nu heb ik dus een troostmapje. Daarin zit onder andere een filmpje waarop mijn vriend de slappe lach heeft, en een foto waarop de kat al haar pootjes heel gezellig bij elkaar heeft liggen. Dat ik ook troostthee heb. Dat dat allemaal in mijn troostkoffer kan. Die laad ik dan in de troostauto, die achter mij aan naar het theater rijdt. We komen nooit in de file, want we mogen van de politie over de trooststrook rijden.

Jarig

Dat ik in de online agenda van mijn impresariaat keek om te zien wanneer ik volgend jaar moet optreden. Dat ik toen ineens zag dat er op 18 februari een blokkade met ‘jarig’ erbij stond. Die had ik er niet zelf in gezet, dat hadden zij blijkbaar gedaan. Dat ik dat zo lief vond, dat iemand zich daar voor mij om bekommert. Terwijl ze helemaal niet weten of ik die dag ga bowlen en of er sprake is van taart. Meestal doe ik zelf alsof het een gewone dag is. Maar nu voelde ik het ineens weer: 18 februari is niet zomaar een dag, want ik ben jarig.

Hakken en make-up

Dat ik het altijd zo heerlijk vindt als mijn vriend over hakken en make-up moppert. Hij heeft daar namelijk niks mee, wat mij erg goed uitkomt want ik vind dat meestal ook allemaal maar gedoe. Ik ken ook iemand die van haar vriend thuis geen trui aan mocht omdat hij dat niet aantrekkelijk vond. Dan zou ik toch hopen dat hij op een olieplatform gaat werken en vaak wordt uitgezonden. Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om er niet naar te luisteren – wettelijk gezien mag het natuurlijk nog steeds gewoon –, maar dan zit je daarna denk ik toch een stuk minder lekker op de bank. Maar mijn vriend vindt truien gezellig.

Dat ik me dus al zat te verheugen toen we in onze truien een tv-programma keken waarin een opgedofte schoonheidsspecialiste ging blind-daten, omdat de kans op mopperen groot was. En ja hoor. Ze had haar wenkbrauwen nogal duidelijk afgebakend, met een verticaal lijntje aan de binnenkant, een soort lange driehoekjes waren het geworden maar dan met een golf aan de buiten-onderkant. Dat mijn vriend toen een beetje verontwaardigd werd en zei: dit slaat nergens op, het moeten wel gewoon rondjes zijn.

Ze had ook lang los haar, dat aan beide kanten van haar gezicht hing. Maar ze deed steeds haar elleboog achter haar hoofd, pakte het bosje en hing het aan één kant. Daarna deed ze dat opnieuw, met haar andere elleboog hing ze het terug. Dat mijn vriend toen zei: ja hallo, daar hing het al.

Cactus

Dat ik mijn oude kat regelmatig moet kammen omdat ze de boel zelf niet goed meer bijhoudt. Toen was ik laatst bezig en bleek ineens dat ik ook haar staart moet doen, die sloeg ik eerder altijd over maar daar kwamen hele vervilte plukken uit. Dat vindt ze alleen helemaal niet leuk. Ze wilde weglopen, maar dat ging niet omdat ik haar tegenhield. Dat ze toen van lieverlee de cactus maar kopjes begon te geven.

Dat er nu een pluk haar aan zo’n cactusprikker hangt.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Eigen benen

Dat ik in bed bij mijn vriend lag en verwachtte gips te voelen, maar dat zat er niet meer omdat het er die ochtend af was gegaan. Dat ik het bijna jammer vond, maar toen toch zei: ik vind je met je eigen benen leuker.

Punt

Dat iemand tegen mij zei dat ik écht geen kinderen wil, dat het duidelijk is en ik een punt achter die vraag moet zetten. Dat ik mezelf niet respecteer door mijn eigen gevoel hierover continu in twijfel te trekken. Dat dat überhaupt mijn probleem is, dat ik nooit achter mezelf ga staan.

Dat ik daarna als een soort zwakkeling naar huis ging, maar me niet meer hoefde af te vragen of ik niet toch een kind wilde. Ik wil geen kind. Nooit gewild ook. Niet in mijn buik, niet in mijn leven en niet in mijn dagen.

Laarzen

Dat ik ’s avonds in bed met mijn been over het been van mijn vriend wilde aaien, maar toen op zijn gips stuitte en even dacht: hij heeft zijn laarzen nog aan. Daarna moest ik hardop lachen om het beeld dat mijn vriend laarzen zou dragen, dat is niks voor hem. Dat hij vergeten zou zijn om zijn schoenen uit te doen voor het in bed stappen, daar viel ik nog niet eens over.

Beits

Dat ik de keukenvloer in de beits ging zetten en dat dat zonder hulp van mijn vriend was gelukt. Bij beitsen voelt het ‘zetten’ zo natuurlijk, je beitst geen dingen, nee, je zet ze in de beits. Dat doe ik bij verf nooit, alleen bij grondverf zet je dingen erin, daarna verf je ze. Of je lakt ze af, dat klinkt ook meteen een stuk professioneler.

Maar ik zette de vloer er dus in en dat ging zo goed dit keer. Vroeger werd ik altijd moedeloos van klusjes in huis, dan vond ik dat mijn vriend moest helpen omdat ik het zelf allemaal niet kon en uiteindelijk zat er sowieso een moment van crisis in, waarop ik naar boven stormde omdat ik het allemaal niet meer wist en dat wilde tonen. Later haatte ik mezelf dan om dit gedrag. Nu was dat dus niet nodig, ik beitste gewoon een vloer. Daarna plofte ik op de bank en was er een programma op tv over stellen die in een soort relatietherapie gingen door met elkaars partner te ruilen. Toen bleek dat ook nog een hele serie te zijn, we kunnen deze mensen wekenlang gaan volgen. Dat het voelde alsof ik beloond werd voor mijn gebeits.

Dat het wel meubelbeits blijkt te zijn, en het er volgens mijn vriend daarom niet lang op zal blijven zitten.

Vergevingsgezind

Dat we onze oude kat tegenwoordig met z’n tweeën kammen, omdat ze nogal tegenstribbelt. Dan houdt mijn vriend haar voorpoten omhoog en kam ik alle klitten uit haar buik. Ondertussen probeert ze me dan te schoppen en slaan, als een boze kleuter. Zodra haar vacht er weer enigszins uitziet laten we haar weer los. Dan loopt ze een rondje over het bed en wil ze op de terugweg alweer geaaid worden, ze is gelukkig vrij vergevingsgezind. En wij ook.

Boukje

Dat ik een documentaire keek waarin een man werd geïnterviewd over zijn liefdesleven. Na een jarenlang huwelijk had zijn vrouw een hersenbloeding gekregen, ze moest naar een tehuis en er was weinig van haar over. Hij werd er doodongelukkig van om alleen te wonen en overwoog zelfmoord. Maar toen was daar gelukkig Boukje. Nog dagelijks bezocht hij wat er nog van zijn oorspronkelijke vrouw over was, maar daarnaast had hij weer een echte.

Dat ik toen dacht: we hebben allemaal een Boukje nodig.

Troost

Dat ik een troostmapje voor mezelf heb gemaakt, voor als ik me slecht voel na een optreden. Dat heb ik best vaak, dan ben ik ontevreden en boos op mezelf. Maar nu heb ik dus een troostmapje. Daarin zit onder andere een filmpje waarop mijn vriend de slappe lach heeft, en een foto waarop de kat al haar pootjes heel gezellig bij elkaar heeft liggen. Dat ik ook troostthee heb. Dat dat allemaal in mijn troostkoffer kan. Die laad ik dan in de troostauto, die achter mij aan naar het theater rijdt. We komen nooit in de file, want we mogen van de politie over de trooststrook rijden.

Jarig

Dat ik in de online agenda van mijn impresariaat keek om te zien wanneer ik volgend jaar moet optreden. Dat ik toen ineens zag dat er op 18 februari een blokkade met ‘jarig’ erbij stond. Die had ik er niet zelf in gezet, dat hadden zij blijkbaar gedaan. Dat ik dat zo lief vond, dat iemand zich daar voor mij om bekommert. Terwijl ze helemaal niet weten of ik die dag ga bowlen en of er sprake is van taart. Meestal doe ik zelf alsof het een gewone dag is. Maar nu voelde ik het ineens weer: 18 februari is niet zomaar een dag, want ik ben jarig.

Hakken en make-up

Dat ik het altijd zo heerlijk vindt als mijn vriend over hakken en make-up moppert. Hij heeft daar namelijk niks mee, wat mij erg goed uitkomt want ik vind dat meestal ook allemaal maar gedoe. Ik ken ook iemand die van haar vriend thuis geen trui aan mocht omdat hij dat niet aantrekkelijk vond. Dan zou ik toch hopen dat hij op een olieplatform gaat werken en vaak wordt uitgezonden. Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om er niet naar te luisteren – wettelijk gezien mag het natuurlijk nog steeds gewoon –, maar dan zit je daarna denk ik toch een stuk minder lekker op de bank. Maar mijn vriend vindt truien gezellig.

Dat ik me dus al zat te verheugen toen we in onze truien een tv-programma keken waarin een opgedofte schoonheidsspecialiste ging blind-daten, omdat de kans op mopperen groot was. En ja hoor. Ze had haar wenkbrauwen nogal duidelijk afgebakend, met een verticaal lijntje aan de binnenkant, een soort lange driehoekjes waren het geworden maar dan met een golf aan de buiten-onderkant. Dat mijn vriend toen een beetje verontwaardigd werd en zei: dit slaat nergens op, het moeten wel gewoon rondjes zijn.

Ze had ook lang los haar, dat aan beide kanten van haar gezicht hing. Maar ze deed steeds haar elleboog achter haar hoofd, pakte het bosje en hing het aan één kant. Daarna deed ze dat opnieuw, met haar andere elleboog hing ze het terug. Dat mijn vriend toen zei: ja hallo, daar hing het al.

Cactus

Dat ik mijn oude kat regelmatig moet kammen omdat ze de boel zelf niet goed meer bijhoudt. Toen was ik laatst bezig en bleek ineens dat ik ook haar staart moet doen, die sloeg ik eerder altijd over maar daar kwamen hele vervilte plukken uit. Dat vindt ze alleen helemaal niet leuk. Ze wilde weglopen, maar dat ging niet omdat ik haar tegenhield. Dat ze toen van lieverlee de cactus maar kopjes begon te geven.

Dat er nu een pluk haar aan zo’n cactusprikker hangt.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot