Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

Overstag

Dat ik vlak voordat ik naar de Utrechtse Heuvelrug verhuisde een nieuwe fiets heb gekocht. Ik zag mezelf al helemaal gaan door de bossen. Maar dat dat toch een beetje tegenviel, vooral door het Heuvelrug-achtige. Alle plaatsen rondom Maarn zijn vrij ver weg, dus in de praktijk pakte ik steevast de auto.

Dat we in de zomer ineens wel gingen fietsen, naar Zeist en Amersfoort, maar ik het toch een hele klus vond. Dat mijn vriend toen zei dat ik een elektrische fiets moest nemen. Dat ik dat eerder nooit wilde, maar nu ineens besefte dat het dé oplossing was. Dat ik hem toen dezelfde dag nog heb gekocht; een gewone fiets is echt niet meer te doen als je in je hoofd al een elektrische hebt.

Dat de mensen om mij heen wel diep teleurgesteld in mijn blijken te zijn wanneer ik dit vertel. Dat ik dat verder niet kan helpen; ze zullen er zelf ook doorheen moeten zodra ze overstag gaan.

Ongepast

Dat ik droomde dat ik moest lesgeven, maar de boel niet op orde had. Ik had geen programma voorbereid en was vergeten de opdrachten te kopiëren. Omdat ik freelancer was had ik ook geen pasje om te kunnen kopiëren, ik had nergens toegang toe in het gebouw.

Dat de leerlingen ondertussen wel alle begrip hadden voor de situatie. Later die week kwam er zelfs een groepje jongens liedjes zingen bij mij thuis voor de deur. Dat ik toen wel twijfelde of ik ze daarna een knuffel kon geven, of dat dat ongepast was.

Veilig gevoel

Dat ik ook droomde dat ik ’s nachts tussen mijn vriend en zijn collega in mocht liggen. Dat gaf dan wel weer een heel veilig gevoel. Ze lagen allebei lekker, en welke kant ik ook op draaide, er was altijd een warme rug om tegenaan te liggen.

Droombaan

Dat ik vanaf mijn vijftiende al zeker wist dat ik mijn droombaan zou gaan vinden, en dat werk hét zou zijn in mijn leven, en zeker niet een kind. Dat iedereen om mij heen dat naïef leek te vinden, zowel die verwachting van dat werk, als dat idee over dat kind. Dat ik vervolgens allerlei banen geprobeerd en overwogen heb, maar het was het steeds net niet. Dat ik toen ook wel begon te twijfelen over dat hele droombaan-idee: had ik niet gewoon te hoge eisen?

Maar dat ik ‘m nu toch echt heb. Zelfs tijdens corona was dit ‘m.

Haarband

Dat ik vannacht droomde dat ik stand-up comedyles gaf, en nét op het moment dat ik vertelde dat het voor je personage kan helpen als je iets opvallends hebt in je voorkomen, kwam Ruud Gullit binnenlopen. Dat ik dat meteen in mijn les wist te integreren door te zeggen: ‘Kijk, bij Ruud heeft die haarband hem heel herkenbaar gemaakt. Zonder haarband zou hij nooit zo snel bekend zijn geworden.’ Dat Ruud dat toen ook meteen beaamde.

Dat ik er toen aan toevoegde: ‘Maar Ruud, inmiddels ben jij zo bekend, dat jij ook zonder haarband wel herkend zou worden, toch?’ Maar dat Ruud toen aangaf dat het nog steeds wel uitmaakt; met haarband spreken veel meer mensen hem aan.

Overstag

Dat ik vlak voordat ik naar de Utrechtse Heuvelrug verhuisde een nieuwe fiets heb gekocht. Ik zag mezelf al helemaal gaan door de bossen. Maar dat dat toch een beetje tegenviel, vooral door het Heuvelrug-achtige. Alle plaatsen rondom Maarn zijn vrij ver weg, dus in de praktijk pakte ik steevast de auto. Dat we in de zomer ineens wel gingen fietsen, naar Zeist en Amersfoort, maar ik het toch een hele klus vond. Dat mijn vriend toen zei dat ik een elektrische fiets moest nemen. Dat ik dat eerder nooit wilde, maar nu ineens besefte dat het dé oplossing was. Dat ik hem toen dezelfde dag nog heb gekocht; een gewone fiets is echt niet meer te doen als je in je hoofd al een elektrische hebt. Dat de mensen om mij heen wel diep teleurgesteld in mijn blijken te zijn wanneer ik dit vertel. Dat ik dat verder niet kan helpen; ze zullen er zelf ook doorheen moeten zodra ze overstag gaan.

Ongepast

Dat ik droomde dat ik moest lesgeven, maar de boel niet op orde had. Ik had geen programma voorbereid en was vergeten de opdrachten te kopiëren. Omdat ik freelancer was had ik ook geen pasje om te kunnen kopiëren, ik had nergens toegang toe in het gebouw. Dat de leerlingen ondertussen wel alle begrip hadden voor de situatie. Later die week kwam er zelfs een groepje jongens liedjes zingen bij mij thuis voor de deur. Dat ik toen wel twijfelde of ik ze daarna een knuffel kon geven, of dat dat ongepast was.

Veilig gevoel

Dat ik ook droomde dat ik ’s nachts tussen mijn vriend en zijn collega in mocht liggen. Dat gaf dan wel weer een heel veilig gevoel. Ze lagen allebei lekker, en welke kant ik ook op draaide, er was altijd een warme rug om tegenaan te liggen.

Droombaan

Dat ik vanaf mijn vijftiende al zeker wist dat ik mijn droombaan zou gaan vinden, en dat werk hét zou zijn in mijn leven, en zeker niet een kind. Dat iedereen om mij heen dat naïef leek te vinden, zowel die verwachting van dat werk, als dat idee over dat kind. Dat ik vervolgens allerlei banen geprobeerd en overwogen heb, maar het was het steeds net niet. Dat ik toen ook wel begon te twijfelen over dat hele droombaan-idee: had ik niet gewoon te hoge eisen? Maar dat ik ‘m nu toch echt heb. Zelfs tijdens corona was dit ‘m.

Haarband

Dat ik vannacht droomde dat ik stand-up comedyles gaf, en nét op het moment dat ik vertelde dat het voor je personage kan helpen als je iets opvallends hebt in je voorkomen, kwam Ruud Gullit binnenlopen. Dat ik dat meteen in mijn les wist te integreren door te zeggen: ‘Kijk, bij Ruud heeft die haarband hem heel herkenbaar gemaakt. Zonder haarband zou hij nooit zo snel bekend zijn geworden.’ Dat Ruud dat toen ook meteen beaamde. Dat ik er toen aan toevoegde: ‘Maar Ruud, inmiddels ben jij zo bekend, dat jij ook zonder haarband wel herkend zou worden, toch?’ Maar dat Ruud toen aangaf dat het nog steeds wel uitmaakt; met haarband spreken veel meer mensen hem aan.

Archief