Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Sproeien

Dat het mij nooit goed lukt om de tuin te sproeien. Ik bedoel, ik krijg die tuin heus wel nat, daar zorgt de tuinslang voor, maar het lukt me dan niet om tegelijkertijd te zorgen dat ik geen andere objecten raak, onder wie mezelf. Ik focus zo op de planten dat ik de rest vergeet. Ik heb dan bijvoorbeeld ook niet door dat ik de planten die ik net nog water heb gegeven vervolgens vermoord door er met de slang doorheen te slepen. Het is me gewoon te veel, om die hele slang plus de omgeving in de gaten te houden, dus hou ik het bij het uiteinde.

En als ik dan uiteindelijk klaar ben, moet ik constateren dat mijn broek nat is, de buitenkussens doorweekt, er zand op mijn knieën zit en de kat op de vlucht is geslagen. Toch ben ik dan behoorlijk voldaan – want wat zorg ik toch goed voor de planten.

De rest van de avond

Dat ik op vakantie een aubergine had gekocht, ook al houdt mijn vriend daar niet zo van. Ze hadden niet zo veel keuze qua groente in de Franse supermarkt. Toen deed ik hem door de pasta, expres al maar de helft en expres in kleine stukjes. Dat hij ze er toen toch uit ging vissen en ik dat niet om aan te zien vond. Maar ik wist dat het niet constructief zou zijn om er wat van te zeggen, ik lust bovendien zelf veel meer dingen niet dan hij dus ik was gewoon onredelijk.

Dat ik na het eten wel besloot om de andere helft van de aubergine weg te gooien, omdat ik geen zin had in nog een keer zo’n moment. Dat ik dat enigszins demonstratief deed: ik liep voor zijn neus naar de koelkast, pakte de halve aubergine en gooide hem hard in het gft-bakje. Dat hij dat niet eens zag. Dat ik toen toch teleurgesteld was, ook al was dit waarschijnlijk wel beter voor de rest van de avond.

Vloeken

Dat ik een dagje thuis was en toen expres een blauwgroene trui aantrok bij mijn mosgroene joggingbroek (geen fel mos hoor, dof mos). Lekker vloeken bij mezelf.

Kauwstaafje

Dat mijn hond zijn snackjes de laatste tijd niet meteen meer opeet, maar verstopt voor later. Hij zoekt dan een goed plekje in de kamer. Nou is dat nog niet zo eenvoudig, er valt weinig te graven binnen. Meestal gooit hij dan eerst her en der wat kussens overhoop, alsof hij ik weet niet wat moet verstoppen, maar kiest hij uiteindelijk gewoon voor de hoek van de bank. Daar probeert hij het kauwstaafje tussen het kussen en de armleuning te duwen maar dat lukt niet echt, vanwege zijn totale onhandigheid. Wel doet hij dan nog een poging er wat op te leggen. Buiten zou hij zand kiezen, maar dat hebben we binnen niet.

Dat ik dan uiteindelijk een kauwstaafje aantref dat ik meteen zie liggen op de hoek van de bank, met een heel dun plukje kattenhaar erop.

Heide

Dat ik gisteren twee afspraken had en ineens besloot daar wel heen te gaan, maar de rest van de dag vrij te nemen. Toen hielp het lot ook nog een handje, want afspraak twee ging wegens ziekte niet door. Dat het een heerlijke dag was, met plantjes in potten, een serie, heide die toch niet bleek te zijn afgebrand (het nabijgelegen gebied wel, maar niet ‘mijn’ heide), en met zon in de tuin op mijn bankje.

Dat moet ik over een half jaar weer eens doen.

Poes

Dat ik op schilderles was en mijn schilderij van onze kat heb afgemaakt. Dat er nu een hele lieve gezellige poes op het schilderij op een bank ligt, en de echte van mij nu niet per se meer in de kamer hoeft. Ze is er al.

Eigen benen

Dat ik in bed bij mijn vriend lag en verwachtte gips te voelen, maar dat zat er niet meer omdat het er die ochtend af was gegaan. Dat ik het bijna jammer vond, maar toen toch zei: ik vind je met je eigen benen leuker.

Punt

Dat iemand tegen mij zei dat ik écht geen kinderen wil, dat het duidelijk is en ik een punt achter die vraag moet zetten. Dat ik mezelf niet respecteer door mijn eigen gevoel hierover continu in twijfel te trekken. Dat dat überhaupt mijn probleem is, dat ik nooit achter mezelf ga staan.

Dat ik daarna als een soort zwakkeling naar huis ging, maar me niet meer hoefde af te vragen of ik niet toch een kind wilde. Ik wil geen kind. Nooit gewild ook. Niet in mijn buik, niet in mijn leven en niet in mijn dagen.

Laarzen

Dat ik ’s avonds in bed met mijn been over het been van mijn vriend wilde aaien, maar toen op zijn gips stuitte en even dacht: hij heeft zijn laarzen nog aan. Daarna moest ik hardop lachen om het beeld dat mijn vriend laarzen zou dragen, dat is niks voor hem. Dat hij vergeten zou zijn om zijn schoenen uit te doen voor het in bed stappen, daar viel ik nog niet eens over.

Beits

Dat ik de keukenvloer in de beits ging zetten en dat dat zonder hulp van mijn vriend was gelukt. Bij beitsen voelt het ‘zetten’ zo natuurlijk, je beitst geen dingen, nee, je zet ze in de beits. Dat doe ik bij verf nooit, alleen bij grondverf zet je dingen erin, daarna verf je ze. Of je lakt ze af, dat klinkt ook meteen een stuk professioneler.

Maar ik zette de vloer er dus in en dat ging zo goed dit keer. Vroeger werd ik altijd moedeloos van klusjes in huis, dan vond ik dat mijn vriend moest helpen omdat ik het zelf allemaal niet kon en uiteindelijk zat er sowieso een moment van crisis in, waarop ik naar boven stormde omdat ik het allemaal niet meer wist en dat wilde tonen. Later haatte ik mezelf dan om dit gedrag. Nu was dat dus niet nodig, ik beitste gewoon een vloer. Daarna plofte ik op de bank en was er een programma op tv over stellen die in een soort relatietherapie gingen door met elkaars partner te ruilen. Toen bleek dat ook nog een hele serie te zijn, we kunnen deze mensen wekenlang gaan volgen. Dat het voelde alsof ik beloond werd voor mijn gebeits.

Dat het wel meubelbeits blijkt te zijn, en het er volgens mijn vriend daarom niet lang op zal blijven zitten.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Sproeien

Dat het mij nooit goed lukt om de tuin te sproeien. Ik bedoel, ik krijg die tuin heus wel nat, daar zorgt de tuinslang voor, maar het lukt me dan niet om tegelijkertijd te zorgen dat ik geen andere objecten raak, onder wie mezelf. Ik focus zo op de planten dat ik de rest vergeet. Ik heb dan bijvoorbeeld ook niet door dat ik de planten die ik net nog water heb gegeven vervolgens vermoord door er met de slang doorheen te slepen. Het is me gewoon te veel, om die hele slang plus de omgeving in de gaten te houden, dus hou ik het bij het uiteinde.

En als ik dan uiteindelijk klaar ben, moet ik constateren dat mijn broek nat is, de buitenkussens doorweekt, er zand op mijn knieën zit en de kat op de vlucht is geslagen. Toch ben ik dan behoorlijk voldaan – want wat zorg ik toch goed voor de planten.

De rest van de avond

Dat ik op vakantie een aubergine had gekocht, ook al houdt mijn vriend daar niet zo van. Ze hadden niet zo veel keuze qua groente in de Franse supermarkt. Toen deed ik hem door de pasta, expres al maar de helft en expres in kleine stukjes. Dat hij ze er toen toch uit ging vissen en ik dat niet om aan te zien vond. Maar ik wist dat het niet constructief zou zijn om er wat van te zeggen, ik lust bovendien zelf veel meer dingen niet dan hij dus ik was gewoon onredelijk.

Dat ik na het eten wel besloot om de andere helft van de aubergine weg te gooien, omdat ik geen zin had in nog een keer zo’n moment. Dat ik dat enigszins demonstratief deed: ik liep voor zijn neus naar de koelkast, pakte de halve aubergine en gooide hem hard in het gft-bakje. Dat hij dat niet eens zag. Dat ik toen toch teleurgesteld was, ook al was dit waarschijnlijk wel beter voor de rest van de avond.

Vloeken

Dat ik een dagje thuis was en toen expres een blauwgroene trui aantrok bij mijn mosgroene joggingbroek (geen fel mos hoor, dof mos). Lekker vloeken bij mezelf.

Kauwstaafje

Dat mijn hond zijn snackjes de laatste tijd niet meteen meer opeet, maar verstopt voor later. Hij zoekt dan een goed plekje in de kamer. Nou is dat nog niet zo eenvoudig, er valt weinig te graven binnen. Meestal gooit hij dan eerst her en der wat kussens overhoop, alsof hij ik weet niet wat moet verstoppen, maar kiest hij uiteindelijk gewoon voor de hoek van de bank. Daar probeert hij het kauwstaafje tussen het kussen en de armleuning te duwen maar dat lukt niet echt, vanwege zijn totale onhandigheid. Wel doet hij dan nog een poging er wat op te leggen. Buiten zou hij zand kiezen, maar dat hebben we binnen niet.

Dat ik dan uiteindelijk een kauwstaafje aantref dat ik meteen zie liggen op de hoek van de bank, met een heel dun plukje kattenhaar erop.

Heide

Dat ik gisteren twee afspraken had en ineens besloot daar wel heen te gaan, maar de rest van de dag vrij te nemen. Toen hielp het lot ook nog een handje, want afspraak twee ging wegens ziekte niet door. Dat het een heerlijke dag was, met plantjes in potten, een serie, heide die toch niet bleek te zijn afgebrand (het nabijgelegen gebied wel, maar niet ‘mijn’ heide), en met zon in de tuin op mijn bankje.

Dat moet ik over een half jaar weer eens doen.

Poes

Dat ik op schilderles was en mijn schilderij van onze kat heb afgemaakt. Dat er nu een hele lieve gezellige poes op het schilderij op een bank ligt, en de echte van mij nu niet per se meer in de kamer hoeft. Ze is er al.

Eigen benen

Dat ik in bed bij mijn vriend lag en verwachtte gips te voelen, maar dat zat er niet meer omdat het er die ochtend af was gegaan. Dat ik het bijna jammer vond, maar toen toch zei: ik vind je met je eigen benen leuker.

Punt

Dat iemand tegen mij zei dat ik écht geen kinderen wil, dat het duidelijk is en ik een punt achter die vraag moet zetten. Dat ik mezelf niet respecteer door mijn eigen gevoel hierover continu in twijfel te trekken. Dat dat überhaupt mijn probleem is, dat ik nooit achter mezelf ga staan.

Dat ik daarna als een soort zwakkeling naar huis ging, maar me niet meer hoefde af te vragen of ik niet toch een kind wilde. Ik wil geen kind. Nooit gewild ook. Niet in mijn buik, niet in mijn leven en niet in mijn dagen.

Laarzen

Dat ik ’s avonds in bed met mijn been over het been van mijn vriend wilde aaien, maar toen op zijn gips stuitte en even dacht: hij heeft zijn laarzen nog aan. Daarna moest ik hardop lachen om het beeld dat mijn vriend laarzen zou dragen, dat is niks voor hem. Dat hij vergeten zou zijn om zijn schoenen uit te doen voor het in bed stappen, daar viel ik nog niet eens over.

Beits

Dat ik de keukenvloer in de beits ging zetten en dat dat zonder hulp van mijn vriend was gelukt. Bij beitsen voelt het ‘zetten’ zo natuurlijk, je beitst geen dingen, nee, je zet ze in de beits. Dat doe ik bij verf nooit, alleen bij grondverf zet je dingen erin, daarna verf je ze. Of je lakt ze af, dat klinkt ook meteen een stuk professioneler.

Maar ik zette de vloer er dus in en dat ging zo goed dit keer. Vroeger werd ik altijd moedeloos van klusjes in huis, dan vond ik dat mijn vriend moest helpen omdat ik het zelf allemaal niet kon en uiteindelijk zat er sowieso een moment van crisis in, waarop ik naar boven stormde omdat ik het allemaal niet meer wist en dat wilde tonen. Later haatte ik mezelf dan om dit gedrag. Nu was dat dus niet nodig, ik beitste gewoon een vloer. Daarna plofte ik op de bank en was er een programma op tv over stellen die in een soort relatietherapie gingen door met elkaars partner te ruilen. Toen bleek dat ook nog een hele serie te zijn, we kunnen deze mensen wekenlang gaan volgen. Dat het voelde alsof ik beloond werd voor mijn gebeits.

Dat het wel meubelbeits blijkt te zijn, en het er volgens mijn vriend daarom niet lang op zal blijven zitten.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring