Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Stront

Dat ik de hond aan het uitlaten was en daarom een poepzakje uit mijn zak pakte, en toen een deel van een woord op het zakje zag staan, namelijk ‘stron’. Dat ik toen heel even dacht dat er ‘stront’ op stond. Maar het bleek ‘strong’ te zijn.

Dat ik niet precies weet waarom, maar toch denk dat de wereld mooier zou zijn als er wel ‘stront’ op poepzakjes staat.

Gat

Dat ik een tweedehands broek had gekocht, een leuke maar wel met een gat in de knie. Daar ben ik normaal niet zo van, maar hij zat verder goed en bij tweedehands moet je niet al te veel criteria hebben want dan slaag je nooit. Het was gelukkig geen groot gat, meer een horizontale streep, de stof zat nog wel bij elkaar. Maar dat ik die broek toen aan ging trekken en niet gewend was halverwege een gat tegen te komen, dus automatisch aannam dat dat het ‘echte’ gat voor mijn voet betrof. Dat ik daarom nogal hard doorduwde met mijn voet en de broek toen verder uit voelde scheuren.

Dat er nu een groot gat bij mijn knie zit.

Werkeloos

Dat de fysiotherapeut vroeg wat voor werk ik deed, en toen zei: hier staat ‘werkeloos’. Dat dat me echt door merg en been ging, in mijn beleving ben ik nooit werkeloos geweest. Er was wel een half jaar zonder inkomen waarin ik aan een boek schreef, maar zelf heb ik die term zeker weten nooit gebruikt. Misschien had ik moeten zeggen dat ik in between boeken en optredens was. Maar dan had hij waarschijnlijk ook ‘werkeloos’ genoteerd.

Blikjes

Dat er wekenlang geen treinen reden naar Amsterdam, en ik toen steeds helemaal om moest reizen via Utrecht. Zo duurde de reis ineens een uur in plaats van twintig minuten. Maar gisteren was dat eindelijk voorbij. Dat ik toen een golf van herwaardering voor rechtstreekse treinen door me heen voelde spoelen. Ik stapte in en vloog in korte tijd naar Amsterdam, heel feestelijk. Ik was bijna verbaasd dat ze geen blikjes achter de trein hingen om het te vieren.

Totdat ik terug moest naar huis, maar dat niet ging omdat er iemand voor de trein was gesprongen. Dat ik toen wel blij was dat ze die blikjes achterwege hadden gelaten.

Doorreis

Dat ik met een vriendin aan het kamperen was op de Hoge Veluwe. Dat we toen even voor ons tentje zaten, en er een jongen kwam aangefietst. Alle zooi had hij op zijn fiets gebonden. In zijn eentje zette hij de tent op, liep hij vrolijk over de camping en kookte hij iets eenvoudigs. Dat ik het eerst wel stoer vond, zo alleen, maar daarna het gevoel kreeg dat hij het erom deed. De ik-ben-weliswaar-alleen-maar-niet-eenzaam-uitstraling begon me steeds meer de keel uit te hangen.

Dat ik ook vond dat hij de volgende ochtend in alle vroegte alweer vertrokken had moeten zijn. Als je alleen gaat, ga dan op doorreis.

Sportschoenenwinkel

Dat ik in een sportschoenenwinkel was, en even moest wachten omdat alle verkopers druk bezig waren. Dat ik was vergeten hoe dat ook alweer moest. Ga je er dan zo bij staan, bij zo’n setje van verkoper plus klant, als een soort eenpersoonsrij? Maar dan jaag je ze misschien op. Of schiet je zo’n jongen even aan en zeg je dat jij hierna geholpen wil worden? Of komt dat juist agressief over? Of ga je gewoon bij jouw type schoenen staan (voetbalschoenen in dit geval) in de hoop dat zij zelf monitoren dat jij hierna bent?

Dat ik toen toch maar voor de eerste optie koos, ik stond dus bij een setje en sloeg het geheel gade. De schoenen die de vrouw paste zaten blijkbaar niet goed, iets met tennis en haar voorvoet. Ze ging ze dus niet nemen, sorry, zei ze. Daaruit maakte ik op dat ze de verkoopjongen al best veel had laten doen, waarschijnlijk had hij meerdere maten gehaald, wie weet zelfs van meerdere schoenen. ‘Geeft niks’, zei de verkoopjongen toen. Dat ze daarna nog twee keer sorry zei. Dat ik mezelf toen nog mee vond vallen, ik zou in zo’n geval kiezen voor het iets minder nederige ‘helaas’.

Achteraf vond ik echt dat ze niet zo had moeten doen, ze had het zelfs helemaal om moeten draaien en boos moeten worden: ‘waarom hebben jullie godverdomme geen goede schoenen voor mij en mijn voorvoet?’ Maar dat had ze vast niet bedacht, dat dat ook kon. Zelfs ik kwam daar pas uren later op.

Podcast

Dat ik er inmiddels wel naar luister, maar nog steeds niemand mij uit kan leggen wat een podcast eigenlijk is. Ze zijn ook allemaal zo verschillend, de enige gemene deler lijkt te zijn dat het radio-achtig is, maar je het op de radio (meestal) niet kunt vinden. Ik heb al aan meerdere mensen in mijn omgeving gevraagd om een definitie, maar die antwoorden hielpen weinig en je blijft ook niet bezig, want dan verlies je vrienden.

Omdat het zo vaag is begrijp ik al helemáál niet hoe iemand ooit op het idee ervoor kan zijn gekomen. We misten daarvoor toch niks (en al helemaal niks ondefinieerbaars)? Zou het per ongeluk zijn ontstaan? Dat iemand zat te lullen en dat per ongeluk werd opgenomen en mensen toen zo ontspannen raakten van het terugluisteren dat ze dachten: hoe heb ik ooit zonder gekund? We gaan meer pratende mensen opnemen en dan moeten ze ons daarna zelf maar komen zoeken. Want op de radio zijn we meestal niet.

Wezenlijks

Dat ik met een vriend en mijn hond bij de la Place was in Laren. Daar spreek ik wel vaker met mensen af, omdat je er ook kunt wandelen. Ik had bij een eerder bezoek al ontdekt dat honden wel in het zitgedeelte mogen komen, maar niet in het keukengedeelte. Dat was toen nogal onhandig aangezien ik alleen was en iets wilde drinken en ze ook niet naar je tafel komen. Maar dit keer was ik met die vriend, dus gaf ik hem de riem (en de hond) en liep ik richting het keukengedeelte om iets te gaan halen. Dat ik toen ik bij de ingang heel even dacht: o ja, je moest hier je schoenen uitdoen. Dat was natuurlijk niet zo, het was iets anders wezenlijks dat ik achter moest laten.

Aardbeienplant

Dat onze aardbeienplant naar de klote lijkt te zijn. Eerst was hij gewoon groen en aan het groeien, en verschenen er om de haverklap aardbeien. We hadden hem ook expres aan de muur gehangen, zodat de slakken er niet bij zouden kunnen. So far so good.

Maar toen kwam er heftige regen en daar reageerde hij op door wat verpieterd achter te blijven, als een oorlogsslachtoffer dat de strijd weliswaar overleefd heeft maar er nooit meer helemaal bovenop komt. Nu komen er nog wel af en toe aardbeien aan, maar die zijn niet helder rood meer, eerder een beetje verfwassen (terwijl het nu toch echt niet meer regent). En de pitjes die er normaal zo subtiel in zitten liggen er nu te veel bovenop en hebben ook wat grauws over zich. Om over de smaak nog maar te zwijgen. Bovendien zitten er inmiddels ook slakkensporen op de muur, die hebben hem alsnog ontdekt, alsof de plant nog niet hard genoeg was toegetakeld.

Gelukkig groeit er wel een tak naar beneden nu, en daaronder begint hij een nieuw stukje plant. Dat ik hoop dat het bij die dependance beter gaat.

NT2

Dat er een man van middelbare leeftijd in de bieb NT2-les gaf aan een buitenlandse jongen. Dat vond ik heel nobel en sympathiek, maar toen ik inhoudelijk meeluisterde kreeg ik toch medelijden met de inburgeraar. Hij wist niet wat een gouden kooi was. Dit leek mij geen ramp, maar in plaats van een tandje terug te schakelen naar meer gangbare woorden en uitdrukkingen, kwam de docent daarna aanzetten met ‘azuurblauw’, ‘preekstoel’ en ‘in de bonen zijn’. Dat ik toen dacht: dit zijn niet de termen waarmee ze het hier gaan redden. Allebei niet.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Stront

Dat ik de hond aan het uitlaten was en daarom een poepzakje uit mijn zak pakte, en toen een deel van een woord op het zakje zag staan, namelijk ‘stron’. Dat ik toen heel even dacht dat er ‘stront’ op stond. Maar het bleek ‘strong’ te zijn.

Dat ik niet precies weet waarom, maar toch denk dat de wereld mooier zou zijn als er wel ‘stront’ op poepzakjes staat.

Gat

Dat ik een tweedehands broek had gekocht, een leuke maar wel met een gat in de knie. Daar ben ik normaal niet zo van, maar hij zat verder goed en bij tweedehands moet je niet al te veel criteria hebben want dan slaag je nooit. Het was gelukkig geen groot gat, meer een horizontale streep, de stof zat nog wel bij elkaar. Maar dat ik die broek toen aan ging trekken en niet gewend was halverwege een gat tegen te komen, dus automatisch aannam dat dat het ‘echte’ gat voor mijn voet betrof. Dat ik daarom nogal hard doorduwde met mijn voet en de broek toen verder uit voelde scheuren.

Dat er nu een groot gat bij mijn knie zit.

Werkeloos

Dat de fysiotherapeut vroeg wat voor werk ik deed, en toen zei: hier staat ‘werkeloos’. Dat dat me echt door merg en been ging, in mijn beleving ben ik nooit werkeloos geweest. Er was wel een half jaar zonder inkomen waarin ik aan een boek schreef, maar zelf heb ik die term zeker weten nooit gebruikt. Misschien had ik moeten zeggen dat ik in between boeken en optredens was. Maar dan had hij waarschijnlijk ook ‘werkeloos’ genoteerd.

Blikjes

Dat er wekenlang geen treinen reden naar Amsterdam, en ik toen steeds helemaal om moest reizen via Utrecht. Zo duurde de reis ineens een uur in plaats van twintig minuten. Maar gisteren was dat eindelijk voorbij. Dat ik toen een golf van herwaardering voor rechtstreekse treinen door me heen voelde spoelen. Ik stapte in en vloog in korte tijd naar Amsterdam, heel feestelijk. Ik was bijna verbaasd dat ze geen blikjes achter de trein hingen om het te vieren.

Totdat ik terug moest naar huis, maar dat niet ging omdat er iemand voor de trein was gesprongen. Dat ik toen wel blij was dat ze die blikjes achterwege hadden gelaten.

Doorreis

Dat ik met een vriendin aan het kamperen was op de Hoge Veluwe. Dat we toen even voor ons tentje zaten, en er een jongen kwam aangefietst. Alle zooi had hij op zijn fiets gebonden. In zijn eentje zette hij de tent op, liep hij vrolijk over de camping en kookte hij iets eenvoudigs. Dat ik het eerst wel stoer vond, zo alleen, maar daarna het gevoel kreeg dat hij het erom deed. De ik-ben-weliswaar-alleen-maar-niet-eenzaam-uitstraling begon me steeds meer de keel uit te hangen.

Dat ik ook vond dat hij de volgende ochtend in alle vroegte alweer vertrokken had moeten zijn. Als je alleen gaat, ga dan op doorreis.

Sportschoenenwinkel

Dat ik in een sportschoenenwinkel was, en even moest wachten omdat alle verkopers druk bezig waren. Dat ik was vergeten hoe dat ook alweer moest. Ga je er dan zo bij staan, bij zo’n setje van verkoper plus klant, als een soort eenpersoonsrij? Maar dan jaag je ze misschien op. Of schiet je zo’n jongen even aan en zeg je dat jij hierna geholpen wil worden? Of komt dat juist agressief over? Of ga je gewoon bij jouw type schoenen staan (voetbalschoenen in dit geval) in de hoop dat zij zelf monitoren dat jij hierna bent?

Dat ik toen toch maar voor de eerste optie koos, ik stond dus bij een setje en sloeg het geheel gade. De schoenen die de vrouw paste zaten blijkbaar niet goed, iets met tennis en haar voorvoet. Ze ging ze dus niet nemen, sorry, zei ze. Daaruit maakte ik op dat ze de verkoopjongen al best veel had laten doen, waarschijnlijk had hij meerdere maten gehaald, wie weet zelfs van meerdere schoenen. ‘Geeft niks’, zei de verkoopjongen toen. Dat ze daarna nog twee keer sorry zei. Dat ik mezelf toen nog mee vond vallen, ik zou in zo’n geval kiezen voor het iets minder nederige ‘helaas’.

Achteraf vond ik echt dat ze niet zo had moeten doen, ze had het zelfs helemaal om moeten draaien en boos moeten worden: ‘waarom hebben jullie godverdomme geen goede schoenen voor mij en mijn voorvoet?’ Maar dat had ze vast niet bedacht, dat dat ook kon. Zelfs ik kwam daar pas uren later op.

Podcast

Dat ik er inmiddels wel naar luister, maar nog steeds niemand mij uit kan leggen wat een podcast eigenlijk is. Ze zijn ook allemaal zo verschillend, de enige gemene deler lijkt te zijn dat het radio-achtig is, maar je het op de radio (meestal) niet kunt vinden. Ik heb al aan meerdere mensen in mijn omgeving gevraagd om een definitie, maar die antwoorden hielpen weinig en je blijft ook niet bezig, want dan verlies je vrienden.

Omdat het zo vaag is begrijp ik al helemáál niet hoe iemand ooit op het idee ervoor kan zijn gekomen. We misten daarvoor toch niks (en al helemaal niks ondefinieerbaars)? Zou het per ongeluk zijn ontstaan? Dat iemand zat te lullen en dat per ongeluk werd opgenomen en mensen toen zo ontspannen raakten van het terugluisteren dat ze dachten: hoe heb ik ooit zonder gekund? We gaan meer pratende mensen opnemen en dan moeten ze ons daarna zelf maar komen zoeken. Want op de radio zijn we meestal niet.

Wezenlijks

Dat ik met een vriend en mijn hond bij de la Place was in Laren. Daar spreek ik wel vaker met mensen af, omdat je er ook kunt wandelen. Ik had bij een eerder bezoek al ontdekt dat honden wel in het zitgedeelte mogen komen, maar niet in het keukengedeelte. Dat was toen nogal onhandig aangezien ik alleen was en iets wilde drinken en ze ook niet naar je tafel komen. Maar dit keer was ik met die vriend, dus gaf ik hem de riem (en de hond) en liep ik richting het keukengedeelte om iets te gaan halen. Dat ik toen ik bij de ingang heel even dacht: o ja, je moest hier je schoenen uitdoen. Dat was natuurlijk niet zo, het was iets anders wezenlijks dat ik achter moest laten.

Aardbeienplant

Dat onze aardbeienplant naar de klote lijkt te zijn. Eerst was hij gewoon groen en aan het groeien, en verschenen er om de haverklap aardbeien. We hadden hem ook expres aan de muur gehangen, zodat de slakken er niet bij zouden kunnen. So far so good.

Maar toen kwam er heftige regen en daar reageerde hij op door wat verpieterd achter te blijven, als een oorlogsslachtoffer dat de strijd weliswaar overleefd heeft maar er nooit meer helemaal bovenop komt. Nu komen er nog wel af en toe aardbeien aan, maar die zijn niet helder rood meer, eerder een beetje verfwassen (terwijl het nu toch echt niet meer regent). En de pitjes die er normaal zo subtiel in zitten liggen er nu te veel bovenop en hebben ook wat grauws over zich. Om over de smaak nog maar te zwijgen. Bovendien zitten er inmiddels ook slakkensporen op de muur, die hebben hem alsnog ontdekt, alsof de plant nog niet hard genoeg was toegetakeld.

Gelukkig groeit er wel een tak naar beneden nu, en daaronder begint hij een nieuw stukje plant. Dat ik hoop dat het bij die dependance beter gaat.

NT2

Dat er een man van middelbare leeftijd in de bieb NT2-les gaf aan een buitenlandse jongen. Dat vond ik heel nobel en sympathiek, maar toen ik inhoudelijk meeluisterde kreeg ik toch medelijden met de inburgeraar. Hij wist niet wat een gouden kooi was. Dit leek mij geen ramp, maar in plaats van een tandje terug te schakelen naar meer gangbare woorden en uitdrukkingen, kwam de docent daarna aanzetten met ‘azuurblauw’, ‘preekstoel’ en ‘in de bonen zijn’. Dat ik toen dacht: dit zijn niet de termen waarmee ze het hier gaan redden. Allebei niet.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring