Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Hommel

Dat er laatst een hommel op ons tuinhek zat waar het niet goed mee ging. Tenminste, dat leidde ik af uit het feit dat hij te lang bleef zitten voor een hommel. Als je me op de man af zou vragen wat de blijven-zit-tijd van gezonde hommels is, zou ik het niet weten, maar dit was echt te lang. Dat het me ook deed denken aan het lieveheersbeestje van een aantal weken ervoor, dat zat eerst ook gezellig op het hek, vlak bij de klink. In het begin deed ik nog extra voorzichtig als ik door het poortje ging, maar later vergat ik het en bleek hij door diezelfde klink te zijn geplet.

Hij zat helemaal plat op het hekje, alsof iemand er een educatieve sticker op geplakt had om aan kinderen, die inderdaad ongeveer die hoogte hebben met hun ogen (dat ligt er natuurlijk aan welke kinderen, maar ga even uit van het prototype kind), te laten zien wat een lieveheersbeestje is. Ik denk wel dat het prototype kind daar al te oud voor is en zich dus ergert aan die sticker – ma-ham, dat weet ik toch al lang. Het lieveheersbeestje had dus lager moeten sterven om na zijn dood nog van nut te zijn. Maar dan was hij nooit zo plat geworden, want daar zat geen klink.

Alsnog dood

Dat er na het schilderen steeds vliegjes vast komen te zitten in de verf. Dat ik dan baal dat mijn verf daardoor niet perfect meer is, maar heus wel weet dat het erger is voor hen. Dat ik, als ze nog blijken te leven dan moet ingrijpen van mezelf, met nog ergere schade aan de verf tot gevolg. Maar ik kan ze ook niet laten verhongeren. Dus moet ik ze bevrijden en hopen dat ze het op eigen kracht redden, want hun pootjes schoonmaken met terpentine lukt niet. Maar vaak plet ik ze dan alsnog, met een echte verlies-verliessituatie tot gevolg: het kozijn is een zootje en het vliegje is alsnog dood.

Gokken en bijstellen

Dat mijn hond de laatste weken ineens in de keuken ligt, en ik niet begrijp waarom. Is dit tijdens de hittegolf begonnen omdat het daar toen koeler was, en beviel dat vervolgens dusdanig goed dat hij besloot er een structurele ligplek van te maken? Moet ik er nu ook een kussen neerleggen, zo voor de vaatwasser, of verpest ik de plek daarmee juist?

Dat ik mijn dieren nooit volledig begrijp, het blijft altijd gokken en bijstellen.

Relatief geen haren

Dat er geen haren meer op mijn jasje zaten toen ik wegging. Ik probeer daar altijd wel op te letten, omdat niet iedereen zo van katten houdt als ik. Maar dat ik toen ergens aankwam en ineens toch nog allemaal haren zag. Die moesten er thuis toch ook al hebben gezeten. Misschien is het omdat de context anders is, dat er thuis relatief inderdaad geen haren meer zaten, maar we het nu, in deze dierloze omgeving, ineens absoluut bekeken?

Indrukwekkender

Dat ik een rondje met de hond liep en toen zomaar ineens een dode ekster op straat zag liggen, op zijn zij. Ik vond hem wat groot om zomaar dood te zijn, en vroeg me steeds af hoe dat toch kon. Hij leek wel wat bloed te hebben, dus wellicht was hij gegrepen, maar door wat dan? Zouden honden eksters bijten? Wat voor grote dieren hebben we nog meer in de buurt die dit kunnen aanrichten? Of zou het tussen de eksters onderling uit de hand zijn gelopen?

Dat ik ook wel weet dat groot zijn niet per se betekent dat je niet dood kunt gaan, maar dat het er wel een stuk indrukwekkender uitziet.

Oneerlijk

Dat ik het naast vies, ook heel oneerlijk vond dat er een wormpje in de bloem zat. Ik zag ‘m ineens liggen in de zeef. Pakte ik mijn vrije dag net zo goed op door van lieverlee dan maar een taart te bakken, word ik vervolgens zó behandeld.

Nostalgie

Dat er de laatste tijd heel veel fruitvliegjes in onze keuken zitten. Daarom was ik de pannen tegenwoordig direct na het koken af en gooi ik etensresten in de groene bak in plaats van in het gft-bakje op het aanrecht. Maar dat ze nu toch nog op dat bakje gaan zitten, terwijl ik het ook nog heb afgewassen en er dus echt niks voor ze te halen is. Zou het een vorm van nostalgie zijn, dat ze daar met z’n allen zitten en denken: weet je nog, toen hier allemaal lekkere dingen in zaten?

Backstretcherstress

Dat ik een backstretcher op Marktplaats verkocht, een soort houten ding bedoeld om je rug op te rekken. Ik kreeg bieding na bieding (het is een duur ding), en was nogal druk in de weer om op alles en iedereen te reageren. Ik had er zelfs stress van. Totdat mijn vriend er even op ging liggen – nu dat ding toch in de kamer lag – en concludeerde dat hij daarna helemaal geen last van zijn rug meer had.

Dat ik ‘m nu dus niet kan verkopen, omdat mijn vriend ‘m dus misschien wel wil hebben. Maar dat is ook weer niet zeker, meestal houdt hij oefeningen voor zijn rug niet vol. En dan begint de backstretcher-verkoopstress over een paar dagen gewoon weer opnieuw.

Kluns

Dat ik les ging geven via Zoom, en me nogal druk maakte om de technische kant ervan. Dat het toen inderdaad mis ging, de verbinding van een van de cursisten liep vast. Dat ik hem toen even verwijderd had, zodat hij er opnieuw in kon, maar dat vervolgens niet lukte. Eens verwijderd blijft verwijderd, leek Zoom te denken. Dat ik de les ondertussen wilde laten doorgaan – wie weet kwam de deelnemer helemaal niet meer terug en dan had de rest tenminste nog een goede les gehad – maar ondertussen ook probeerde hem terug te halen. Daarvoor moest ik googelen hoe ik het verwijderen ongedaan kon maken, maar dat was nogal ingewikkeld. Dat ik me toen zowel bezwaard voelde naar de verwijderde toe als naar de rest, omdat ik maar met een half oor luisterde. ‘Je zult ze allemaal hun geld terug moeten geven’, ging het al door mijn hoofd.

Dat een vriendin van mij, die docent is aan de universiteit, de week ervoor ook nog verteld had dat als er technisch iets misgaat bij je college, studenten direct concluderen dat de docent niet goed is. Dat had in de krant gestaan. Dat ik dit nieuwsbericht toen even inbracht in het groepje, en dat gelukkig goed viel.

Dat ik daardoor ineens ook weer moest denken aan vroeger, toen ik werkcolleges op de UvA gaf. In mijn lokaal was een soort mediakast met beamer, alleen viel die regelmatig uit. Ik voelde me dan zeer bezwaard, daar ging dat ding weer. Alsof het toch door mijn eigen onhandigheid kwam, maar ik had eerlijk waar geen idee wat ik eraan zou kunnen doen. Dat een van de studenten op een gegeven moment opmerkte dat dit steevast precies om 12 uur gebeurde. Dat ik toen de helpdesk heb gebeld en ze daar een fout hadden gemaakt, het systeem moest om 12 uur ’s nachts geüpdatet worden en opnieuw starten, maar dat gebeurde in mijn lokaal per ongeluk overdag. Dit was dus totaal mijn schuld niet, maar door mijn zenuwachtige gedrag had ik de fout al lang naar me toe getrokken.

Ik weet ook bijna zeker dat de studenten, als je ze er nu nog naar zou vragen, zich herinneren dat ik een kluns was met die kast.

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Hommel

Dat er laatst een hommel op ons tuinhek zat waar het niet goed mee ging. Tenminste, dat leidde ik af uit het feit dat hij te lang bleef zitten voor een hommel. Als je me op de man af zou vragen wat de blijven-zit-tijd van gezonde hommels is, zou ik het niet weten, maar dit was echt te lang. Dat het me ook deed denken aan het lieveheersbeestje van een aantal weken ervoor, dat zat eerst ook gezellig op het hek, vlak bij de klink. In het begin deed ik nog extra voorzichtig als ik door het poortje ging, maar later vergat ik het en bleek hij door diezelfde klink te zijn geplet.

Hij zat helemaal plat op het hekje, alsof iemand er een educatieve sticker op geplakt had om aan kinderen, die inderdaad ongeveer die hoogte hebben met hun ogen (dat ligt er natuurlijk aan welke kinderen, maar ga even uit van het prototype kind), te laten zien wat een lieveheersbeestje is. Ik denk wel dat het prototype kind daar al te oud voor is en zich dus ergert aan die sticker – ma-ham, dat weet ik toch al lang. Het lieveheersbeestje had dus lager moeten sterven om na zijn dood nog van nut te zijn. Maar dan was hij nooit zo plat geworden, want daar zat geen klink.

Alsnog dood

Dat er na het schilderen steeds vliegjes vast komen te zitten in de verf. Dat ik dan baal dat mijn verf daardoor niet perfect meer is, maar heus wel weet dat het erger is voor hen. Dat ik, als ze nog blijken te leven dan moet ingrijpen van mezelf, met nog ergere schade aan de verf tot gevolg. Maar ik kan ze ook niet laten verhongeren. Dus moet ik ze bevrijden en hopen dat ze het op eigen kracht redden, want hun pootjes schoonmaken met terpentine lukt niet. Maar vaak plet ik ze dan alsnog, met een echte verlies-verliessituatie tot gevolg: het kozijn is een zootje en het vliegje is alsnog dood.

Gokken en bijstellen

Dat mijn hond de laatste weken ineens in de keuken ligt, en ik niet begrijp waarom. Is dit tijdens de hittegolf begonnen omdat het daar toen koeler was, en beviel dat vervolgens dusdanig goed dat hij besloot er een structurele ligplek van te maken? Moet ik er nu ook een kussen neerleggen, zo voor de vaatwasser, of verpest ik de plek daarmee juist?

Dat ik mijn dieren nooit volledig begrijp, het blijft altijd gokken en bijstellen.

Relatief geen haren

Dat er geen haren meer op mijn jasje zaten toen ik wegging. Ik probeer daar altijd wel op te letten, omdat niet iedereen zo van katten houdt als ik. Maar dat ik toen ergens aankwam en ineens toch nog allemaal haren zag. Die moesten er thuis toch ook al hebben gezeten. Misschien is het omdat de context anders is, dat er thuis relatief inderdaad geen haren meer zaten, maar we het nu, in deze dierloze omgeving, ineens absoluut bekeken?

Indrukwekkender

Dat ik een rondje met de hond liep en toen zomaar ineens een dode ekster op straat zag liggen, op zijn zij. Ik vond hem wat groot om zomaar dood te zijn, en vroeg me steeds af hoe dat toch kon. Hij leek wel wat bloed te hebben, dus wellicht was hij gegrepen, maar door wat dan? Zouden honden eksters bijten? Wat voor grote dieren hebben we nog meer in de buurt die dit kunnen aanrichten? Of zou het tussen de eksters onderling uit de hand zijn gelopen?

Dat ik ook wel weet dat groot zijn niet per se betekent dat je niet dood kunt gaan, maar dat het er wel een stuk indrukwekkender uitziet.

Oneerlijk

Dat ik het naast vies, ook heel oneerlijk vond dat er een wormpje in de bloem zat. Ik zag ‘m ineens liggen in de zeef. Pakte ik mijn vrije dag net zo goed op door van lieverlee dan maar een taart te bakken, word ik vervolgens zó behandeld.

Nostalgie

Dat er de laatste tijd heel veel fruitvliegjes in onze keuken zitten. Daarom was ik de pannen tegenwoordig direct na het koken af en gooi ik etensresten in de groene bak in plaats van in het gft-bakje op het aanrecht. Maar dat ze nu toch nog op dat bakje gaan zitten, terwijl ik het ook nog heb afgewassen en er dus echt niks voor ze te halen is. Zou het een vorm van nostalgie zijn, dat ze daar met z’n allen zitten en denken: weet je nog, toen hier allemaal lekkere dingen in zaten?

Backstretcherstress

Dat ik een backstretcher op Marktplaats verkocht, een soort houten ding bedoeld om je rug op te rekken. Ik kreeg bieding na bieding (het is een duur ding), en was nogal druk in de weer om op alles en iedereen te reageren. Ik had er zelfs stress van. Totdat mijn vriend er even op ging liggen – nu dat ding toch in de kamer lag – en concludeerde dat hij daarna helemaal geen last van zijn rug meer had.

Dat ik ‘m nu dus niet kan verkopen, omdat mijn vriend ‘m dus misschien wel wil hebben. Maar dat is ook weer niet zeker, meestal houdt hij oefeningen voor zijn rug niet vol. En dan begint de backstretcher-verkoopstress over een paar dagen gewoon weer opnieuw.

Kluns

Dat ik les ging geven via Zoom, en me nogal druk maakte om de technische kant ervan. Dat het toen inderdaad mis ging, de verbinding van een van de cursisten liep vast. Dat ik hem toen even verwijderd had, zodat hij er opnieuw in kon, maar dat vervolgens niet lukte. Eens verwijderd blijft verwijderd, leek Zoom te denken. Dat ik de les ondertussen wilde laten doorgaan – wie weet kwam de deelnemer helemaal niet meer terug en dan had de rest tenminste nog een goede les gehad – maar ondertussen ook probeerde hem terug te halen. Daarvoor moest ik googelen hoe ik het verwijderen ongedaan kon maken, maar dat was nogal ingewikkeld. Dat ik me toen zowel bezwaard voelde naar de verwijderde toe als naar de rest, omdat ik maar met een half oor luisterde. ‘Je zult ze allemaal hun geld terug moeten geven’, ging het al door mijn hoofd.

Dat een vriendin van mij, die docent is aan de universiteit, de week ervoor ook nog verteld had dat als er technisch iets misgaat bij je college, studenten direct concluderen dat de docent niet goed is. Dat had in de krant gestaan. Dat ik dit nieuwsbericht toen even inbracht in het groepje, en dat gelukkig goed viel.

Dat ik daardoor ineens ook weer moest denken aan vroeger, toen ik werkcolleges op de UvA gaf. In mijn lokaal was een soort mediakast met beamer, alleen viel die regelmatig uit. Ik voelde me dan zeer bezwaard, daar ging dat ding weer. Alsof het toch door mijn eigen onhandigheid kwam, maar ik had eerlijk waar geen idee wat ik eraan zou kunnen doen. Dat een van de studenten op een gegeven moment opmerkte dat dit steevast precies om 12 uur gebeurde. Dat ik toen de helpdesk heb gebeld en ze daar een fout hadden gemaakt, het systeem moest om 12 uur ’s nachts geüpdatet worden en opnieuw starten, maar dat gebeurde in mijn lokaal per ongeluk overdag. Dit was dus totaal mijn schuld niet, maar door mijn zenuwachtige gedrag had ik de fout al lang naar me toe getrokken.

Ik weet ook bijna zeker dat de studenten, als je ze er nu nog naar zou vragen, zich herinneren dat ik een kluns was met die kast.

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring