Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

Voorpret

Dat ik voordat ik op vakantie ga altijd kijk wat voor weer het op mijn bestemming wordt. Dat dat in het begin vaak nog niet lukt, want de voorspellingen gaan maar tot 14 dagen vooruit. Maar dan krijg ik toch alvast een idee, het hoort echt bij de voorpret. En zodra mijn data er eenmaal bij staan, neemt de voorpret alleen maar toe. We gaan écht al bijna, denk ik dan.

Maar dat de keerzijde van deze blijdschap is dat ik op dag één van de vakantie alweer kan zien wat voor weer het daarna thuis zal zijn.

File

Dat we op de terugweg van onze vakantie echt enorm in de file stonden. We hebben ruim 3 uur volledig stilgestaan. Maar dat Google Maps de hele tijd leek te denken dat het wel meeviel; hij bleef volhouden dat we over een paar uur wel thuis zouden zijn. Dat we uiteindelijk weer langzaamaan begonnen te rijden en Google Maps toen zei: mogelijk verderop file. Dat ik me toen wel even afvroeg waar hij het gore lef vandaan haalde.

Rustige plekjes

Dat onze kat kwijt is. Dat het ook nog de kat is die altijd op mijn hoofd slaapt. Dat we denken dat ze ergens verderop een rustig plekje heeft uitgezocht om dood te gaan, ze was namelijk al oud en kwam normaal nooit buiten de tuin. Maar dat we haar nog steeds niet hebben gevonden. Dat er te veel rustige plekjes zijn in Maarn.

Aanboren

Dat ik een zomer voor me had gezien met in de ochtend schrijven en in de middag lekker vrij. Ik zou dan in de tuin rommelen, naar musea gaan en uitgebreid koken. En lezen natuurlijk. Maar dat het nu toch weer werken, werken, werken lijkt te worden.

Dat ik probeer wat aardiger voor mezelf te zijn, maar geen idee heb hoe ik dat aan zou moeten pakken. Ik weet simpelweg niet waar ik de aardigheid vandaan zou moeten halen. Wat er niet zit, kun je ook niet aanboren. Zo simpel zijn de wetten van het aanboren.

Terminologie

Dat ik bij mandarijnen zo vaak twijfel of ik ze nu wel of niet moet opeten van mezelf. Als ze volledig zijn drooggetrokken hoeft het natuurlijk niet, dan is er in feite geen sprake meer van een mandarijn. Als er twee partjes met een vieze deuk zijn, kun je de rest nog prima opeten ook al staat die hele mandarijn je dan natuurlijk al tegen. Dat ze soms ook gewoon vreemd smaken; dan begint het wel lekker maar zit er daarna een soort accent aan, waardoor je toch gaat twijfelen of er iets aan mankeert. Maar daar is al niet eens een woord voor, dus hoe kun je het weggooien van die mandarijnen dan in godsnaam aan jezelf verantwoorden?

Dat daar meer terminologie voor zou moeten komen, zodat je dat ding in de prullenbak kunt gooien en als je dan verbaasde blikken krijgt kunt zeggen: nee, maar het was een… En dat die ander het dan meteen begrijpt.

Stressvolle situatie

Dat onze badkamer momenteel wordt verbouwd, en ik daar erg blij van word. Vooraf had iedereen mij gewaarschuwd over hoe vreselijk zoiets is; de chaos, de mensen over de vloer, zoveel stress. Maar dat ik het dus echt fantastisch vind: zij gaan iets moois voor ons maken, en wij hoeven niks te doen! Dat ik wel merk dat het onrustig is: op de een of andere manier doe ik een stuk minder op een dag qua werk, en ook mijn vrije tijd lijkt niet te bestaan terwijl ik ook niet kan zeggen wat ik dan precies doe als ze ‘s avonds weg zijn. Dat ik nu soms zelfs afspraken vergeet, en dat is echt niks voor mij. Dat we dus toch kunnen spreken van een stressvolle situatie, maar wel een fijne stressvolle situatie.

Dunne trui

Dat het vandaag warm schijnt te worden maar ik het idee heb dat ik het altijd een niveautje kouder heb dan andere mensen. Als ik hen vanuit mijn raam buiten in rokjes zie lopen, kan ik een shirt aan. Vandaag doen zij korte mouwen, dus draag ik een dunne trui.

Zielig

Dat ik zoveel zin heb in de verhuizing, maar mijn vriend alsnog nergens tijd voor heeft. Dat hij net begon op te noemen wie er allemaal ‘aan hem trekken’ op werk- en privégebied, en ik het toen ineens nogal zielig vond. Maar gisteravond was ik kwaad, en dat begrijp ik ook nog steeds.

Tol

Dat onze nieuwe kat zoveel lomper is dan de vorige twee die we hadden. Dat was zelfs al duidelijk toen ze nog verstopt zat in de krabpaal. Elke keer dat ze overeind kwam, stootte ze haar kop tegen het ‘plafond’. Ze zeggen dat koppen voor voetballers ongezond is, dus dit zal haar mentale capaciteiten niet ten goede komen. En dan zal ze de hoogte van het holletje steeds minder goed kunnen inschatten. Ze is ook gek op het natvoer dat ik haar geef, en nu denkt ze elke ochtend dat ik het bakje al bij me heb, dus dan gaat ze keihard mauwen en voor mijn voeten lopen. Maar ten eerste: ik ben nog helemaal niet beneden geweest. Ten tweede: Het bakje van gisteren staat gewoon leeg voor je neus, en er is geen tweede bakje. En ten derde: Ik heb helemaal geen bakje in mijn hand. Dus waar ze die hoop op baseert, is mij aan raadsel. Het koppen van de krabpaal begint zijn tol blijkbaar al te eisen.

Nieuwe overbuurvrouw

Dat we op de bank zaten en ik iemand aan de overkant van de straat aanwees en iets zei over een nieuwe overbuurvrouw. Dat mijn vriend haar zag staan en vroeg: ‘Ah, gaan ze nu echt verhuizen?’ Dat ik toen zei: ‘Nee, dit is de nieuwe al.’ Maar dat ik daarna ook begon te twijfelen, de oude overbuurman heeft altijd van die nietszeggende vriendinnen. Dat het enige argument voor mijn theorie toen nog was dat ik haar directe buurman net ‘Ah, jij bent de nieuwe buurvrouw?’ had horen zeggen. Maar het zou natuurlijk ook kunnen dat hij hetzelfde probleem heeft als wij. Toch reageerde ze niet geschokt, ik ving niks op in de trant van: ‘Ik woon hier al elf jaar!’ Dat we er dus van uitgaan dat ze nieuw is en ons binnenkort maar even voor gaan stellen, met alle risico’s van dien.   

Archief