Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Aanval

Dat ik sinds kort op zaalvoetbal zit en in eerste instantie in de aanval werd gezet. Dat dat niet beviel, omdat ik geen idee had waar ik het beste kon staan. Ik begreep wel dat ik naar voren moest, maar niet wanneer en hoe ver. Soms moest ik ‘me aanbieden’, op andere momenten moest ik juist gaan. ‘Ga maar Janneke!’,  riepen ze dan. Maar ik had zelf geen idee wanneer het gaan en wanneer het aanbieden was, en als ik ging waarheen dan precies. Zo rende ik wat verloren over dat veld, waarbij ik ook nog de hele tijd de neiging had om sorry te zeggen, wat ik toch echt niet nodig vond. Het is immers maar een hobby. Dus het was op hoop van zegen afwisselend gaan en aanbieden, én op mijn woorden letten.

Hiërarchie

Dat ik droomde dat een collega-comedian in de VARA-gids gezegd had dat ik borderline heb. Dat ik daar woest over was, ten eerste omdat het helemaal niet waar is en ten tweede omdat ik dacht: wie ben jíj nou helemaal? Ik stond in de hiërarchie duidelijk boven hem. Dat hij later heel beteuterd aan kwam lopen, omdat hij ook wel wist dat hij fout zat. Maar hij had nog weinig ervaring met interviews, zei hij (waarschijnlijk vanwege zijn plek in de hiërarchie). Dat ik dat dan wel weer begreep.

Dat hij in hetzelfde interview overigens ook de vraag kreeg: vind je Janneke verleidelijk? En toen heel snel en duidelijk ‘nee’ had gezegd. Dat ik dat ook kwetsend vond, maar wel wist dat het zijn goed recht was en dit verder niks met ons werk te maken had. Dat ik daar daarom maar niet over begon.  

Zwak

Dat ik op een familiefeest was en mijn broer toen iets vertelde, maar daarbij een grammaticale fout maakte. Hij gebruikte een verkeerde verleden tijd. Het was geloof ik een sterk werkwoord en hij vervoegde hem zwak, in twee opzichten. Dat mijn tante hem toen uitlachte. Dat ik dat toch wel erg hard vond.

Armen

Dat ik een werkafspraak had met mensen die ik niet goed ken maar wel erg bewonder, en dat altijd nogal spannend vind. Dat ik me daarna onzeker voelde en ook overbewust van mijn lijf, alsof alles nét niet helemaal goed zat. Het voelde ook nog alsof iedereen dat aan mij kon zien, alsof zij ook zouden denken: die armen van Janneke hingen er inderdaad een beetje raar bij.

Psychiater

Dat ik een verwijzing naar een psychiater heb gekregen en me daardoor nu zowel een aansteller als een zwaar geval voel. Die twee ervaringen wisselen elkaar af, het ene moment denk ik: ze ziet me aankomen daar, met mijn gematigde klachten, en het andere moment denk ik: dat het toch zover heeft moeten komen met mij dat ik nu zelfs bij een psychiater ben beland.

Wc

Dat ik bij een radio-interview was en bij aankomst meteen naar de wc moest. Ze lieten me een tijdje wachten bij de receptie, en eigenlijk had ik daar al willen vragen of er in dat deel van het gebouw ook een toilet was, maar uiteindelijk besloot ik dat het best nog even kon wachten. Dat ik toen eindelijk werd opgehaald, maar een van de eerste dingen die ik tegen de interviewer zei dus was: Ik moet eigenlijk even naar de wc. Dat dat op zich allemaal geen punt was, en het interview vervolgens ook goed ging. Maar dat ik daarna eigenlijk wéér moest, en dat echt te gortig vond naar de interviewer toe. Dan zou hij misschien gaan denken dat er iets aan de hand was met mijn blaas, darmen of menstruatie, wat niet zo was, en die indruk wilde ik ook absoluut niet wekken, zeker niet nu het interview zo goed was gegaan.

Dat ik toen extra baalde dat ik op de heenweg niet bij de receptie naar een wc had gevraagd. Dan had ik het kunnen verdelen: één keer receptie, één keer interviewer. Zo lang zij die informatie dan niet met elkaar uit zouden wisselen, zou er niks aan de hand zijn geweest.

Lesje

Dat ik na een paar maanden toch maar weer eens naar de sportschool ging (ik was eigenlijk gestopt, maar het was te warm om buiten hard te lopen en mijn abonnement liep nog). Dat de hele indeling daar toen veranderd bleek te zijn. Dat ik me een beetje betrapt voelde toen ik binnen kwam lopen en eerst een tijdje verdwaasd om me heen keek voordat ik wist waar ik heen moest. Alsof ze me een lesje wilden leren.

Hoesjes

Dat ik de hoesjes van paraplu’s nooit begrijp. Ze passen er blijkbaar in de winkel in, maar daarna nooit meer. Waarom verkoop je ze dan met hoesje? Het zit mij echt dwars om zo’n hoesje vervolgens in de prullenbak te gooien, zeker als-ie ook nog hetzelfde stippenpatroontje heeft als mijn paraplu. Dan haal ik ze uit elkaar terwijl ze overduidelijk bij elkaar horen. Daarom slingert het hoesje vaak ergens bij mijn kapstok rond, eerst ligt het erop maar natuurlijk valt dat ding er dan steeds af. En elke keer dat ik het zie irriteert het me weer dat hij er nu niet meer omheen past, maar ooit wel.

Boven

Dat mijn vriend meestal behoorlijk laat thuis is en ik dat altijd nogal irritant vind, want daardoor eten we heel laat. Ik kan natuurlijk ook alvast eerder eten maar dat vind ik dan weer niet gezellig. Maar dat hij gisteren ineens om zes uur al voor mijn neus stond, en ik daar toch ook een beetje geïrriteerd van raakte. Dat ik toen boven ben gaan zitten.

Sensor

Dat ik op een wc zat waar de afvalbak een sensor bleek te hebben. Als je er in de buurt kwam, ging hij vanzelf open. Ik had de afvalbak niet nodig, dus hoefde daar in principe niet in de buurt te zijn. Het probleem was alleen dat ze de wc-rol precies boven die bak hadden gehangen. Elke keer als je er een paar velletjes vanaf scheurde, kwamen de nieuwe velletjes van de rol vlak boven de bak uit, en ging hij open. Maar ik ging die nieuwe velletjes er natuurlijk niet in gooien. Na een keer of acht begon ik het zielig te vinden. Dat ik toen zei: ‘Ik heb niks voor je, jongen’.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Aanval

Dat ik sinds kort op zaalvoetbal zit en in eerste instantie in de aanval werd gezet. Dat dat niet beviel, omdat ik geen idee had waar ik het beste kon staan. Ik begreep wel dat ik naar voren moest, maar niet wanneer en hoe ver. Soms moest ik ‘me aanbieden’, op andere momenten moest ik juist gaan. ‘Ga maar Janneke!’,  riepen ze dan. Maar ik had zelf geen idee wanneer het gaan en wanneer het aanbieden was, en als ik ging waarheen dan precies. Zo rende ik wat verloren over dat veld, waarbij ik ook nog de hele tijd de neiging had om sorry te zeggen, wat ik toch echt niet nodig vond. Het is immers maar een hobby. Dus het was op hoop van zegen afwisselend gaan en aanbieden, én op mijn woorden letten.

Hiërarchie

Dat ik droomde dat een collega-comedian in de VARA-gids gezegd had dat ik borderline heb. Dat ik daar woest over was, ten eerste omdat het helemaal niet waar is en ten tweede omdat ik dacht: wie ben jíj nou helemaal? Ik stond in de hiërarchie duidelijk boven hem. Dat hij later heel beteuterd aan kwam lopen, omdat hij ook wel wist dat hij fout zat. Maar hij had nog weinig ervaring met interviews, zei hij (waarschijnlijk vanwege zijn plek in de hiërarchie). Dat ik dat dan wel weer begreep.

Dat hij in hetzelfde interview overigens ook de vraag kreeg: vind je Janneke verleidelijk? En toen heel snel en duidelijk ‘nee’ had gezegd. Dat ik dat ook kwetsend vond, maar wel wist dat het zijn goed recht was en dit verder niks met ons werk te maken had. Dat ik daar daarom maar niet over begon.  

Zwak

Dat ik op een familiefeest was en mijn broer toen iets vertelde, maar daarbij een grammaticale fout maakte. Hij gebruikte een verkeerde verleden tijd. Het was geloof ik een sterk werkwoord en hij vervoegde hem zwak, in twee opzichten. Dat mijn tante hem toen uitlachte. Dat ik dat toch wel erg hard vond.

Armen

Dat ik een werkafspraak had met mensen die ik niet goed ken maar wel erg bewonder, en dat altijd nogal spannend vind. Dat ik me daarna onzeker voelde en ook overbewust van mijn lijf, alsof alles nét niet helemaal goed zat. Het voelde ook nog alsof iedereen dat aan mij kon zien, alsof zij ook zouden denken: die armen van Janneke hingen er inderdaad een beetje raar bij.

Psychiater

Dat ik een verwijzing naar een psychiater heb gekregen en me daardoor nu zowel een aansteller als een zwaar geval voel. Die twee ervaringen wisselen elkaar af, het ene moment denk ik: ze ziet me aankomen daar, met mijn gematigde klachten, en het andere moment denk ik: dat het toch zover heeft moeten komen met mij dat ik nu zelfs bij een psychiater ben beland.

Wc

Dat ik bij een radio-interview was en bij aankomst meteen naar de wc moest. Ze lieten me een tijdje wachten bij de receptie, en eigenlijk had ik daar al willen vragen of er in dat deel van het gebouw ook een toilet was, maar uiteindelijk besloot ik dat het best nog even kon wachten. Dat ik toen eindelijk werd opgehaald, maar een van de eerste dingen die ik tegen de interviewer zei dus was: Ik moet eigenlijk even naar de wc. Dat dat op zich allemaal geen punt was, en het interview vervolgens ook goed ging. Maar dat ik daarna eigenlijk wéér moest, en dat echt te gortig vond naar de interviewer toe. Dan zou hij misschien gaan denken dat er iets aan de hand was met mijn blaas, darmen of menstruatie, wat niet zo was, en die indruk wilde ik ook absoluut niet wekken, zeker niet nu het interview zo goed was gegaan.

Dat ik toen extra baalde dat ik op de heenweg niet bij de receptie naar een wc had gevraagd. Dan had ik het kunnen verdelen: één keer receptie, één keer interviewer. Zo lang zij die informatie dan niet met elkaar uit zouden wisselen, zou er niks aan de hand zijn geweest.

Lesje

Dat ik na een paar maanden toch maar weer eens naar de sportschool ging (ik was eigenlijk gestopt, maar het was te warm om buiten hard te lopen en mijn abonnement liep nog). Dat de hele indeling daar toen veranderd bleek te zijn. Dat ik me een beetje betrapt voelde toen ik binnen kwam lopen en eerst een tijdje verdwaasd om me heen keek voordat ik wist waar ik heen moest. Alsof ze me een lesje wilden leren.

Hoesjes

Dat ik de hoesjes van paraplu’s nooit begrijp. Ze passen er blijkbaar in de winkel in, maar daarna nooit meer. Waarom verkoop je ze dan met hoesje? Het zit mij echt dwars om zo’n hoesje vervolgens in de prullenbak te gooien, zeker als-ie ook nog hetzelfde stippenpatroontje heeft als mijn paraplu. Dan haal ik ze uit elkaar terwijl ze overduidelijk bij elkaar horen. Daarom slingert het hoesje vaak ergens bij mijn kapstok rond, eerst ligt het erop maar natuurlijk valt dat ding er dan steeds af. En elke keer dat ik het zie irriteert het me weer dat hij er nu niet meer omheen past, maar ooit wel.

Boven

Dat mijn vriend meestal behoorlijk laat thuis is en ik dat altijd nogal irritant vind, want daardoor eten we heel laat. Ik kan natuurlijk ook alvast eerder eten maar dat vind ik dan weer niet gezellig. Maar dat hij gisteren ineens om zes uur al voor mijn neus stond, en ik daar toch ook een beetje geïrriteerd van raakte. Dat ik toen boven ben gaan zitten.

Sensor

Dat ik op een wc zat waar de afvalbak een sensor bleek te hebben. Als je er in de buurt kwam, ging hij vanzelf open. Ik had de afvalbak niet nodig, dus hoefde daar in principe niet in de buurt te zijn. Het probleem was alleen dat ze de wc-rol precies boven die bak hadden gehangen. Elke keer als je er een paar velletjes vanaf scheurde, kwamen de nieuwe velletjes van de rol vlak boven de bak uit, en ging hij open. Maar ik ging die nieuwe velletjes er natuurlijk niet in gooien. Na een keer of acht begon ik het zielig te vinden. Dat ik toen zei: ‘Ik heb niks voor je, jongen’.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring