Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Geschrapte dingen

Dat ik mijn agenda onoverzichtelijk vind nu bijna alles is afgelast. Dan schrijf ik er nieuwe dingen bij, maar die zijn toch lastig te onderscheiden van de geschrapte dingen. Daardoor vergeet ik steeds bijna mijn afspraken die wel doorgaan. Dat ik dus nog beter zal moeten krassen door de oude dingen heen.

Sowieso merk ik dat ik in deze tijd eerder dingen vergeet dan normaal. Er hoeft zo weinig op gezette tijden dat mijn hoofd dit blijkbaar afrondt naar niets, maar dan is daar toch ineens een tandarts of een tennisles. Het feit dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is, helpt ook niet mee.

QR-codes

Dat ik het natuurlijk erg handig vind dat ik online aankopen met mijn telefoon kan betalen, want dan hoef ik niet op zoek naar mijn identifier. Maar wat ik vervelend vind bij die QR-codes, is dat ik soms nog aan het richten ben, maar hij dan al klikt/scant/fotografeert/hoe heet dat? Alsof mijn telefoon mij opjaagt. Én alsof hij het niet zo nauw neemt met die hele code. Als hij kon praten zou hij zeggen: ‘dat zal die wel zijn’. Maar dat heb ik, zeker met mijn geld, liever niet.

Bloeddruk

Dat ik bij de tandarts was voor een gaatje, en daar een beetje zenuwachtig over was. Dat we eerst een soort klein gesprekje hadden voordat mijn mond open ging, over de hele coronasituatie. Dat ze toen zei: ‘en thuis is het ook alleen maar extra druk’. ‘Bij mij niet’, zei ik tegen haar, ‘want ik heb geen kinderen. En geen werk meer.’ En mijn kat is dood, dacht ik er nog achteraan. Maar dat die tandarts helemaal nergens op in ging, ze vroeg niet eens wat voor werk ik dan deed.

Dat ze daarna ook nog ging boren en ik toen bijna flauwviel, en me helemaal alleen voelde, zo zonder kinderen, werk, kat en bloeddruk.

Werken

Dat ik een online stand-up comedycursus heb ontwikkeld, en daar nogal veel aanmeldingen voor binnenkwamen. Dat ik het daardoor ineens weer relatief druk kreeg. Dat ik dat ook meteen in mijn lichaam voelde, een soort stres of onrust die ik afgelopen maanden helemaal niet had gehad. Toen had ik wel zorgen over de toekomst, maar dat waren rustige zorgen. Nu was het dat onrustige, die spanning weer.

Dat ik af en toe nog wel even pauze ging houden met mijn vriend, maar dat mijn lichaam dan helemaal geen pauze hield. En dat we daardoor eigenlijk ook niet echt prettig konden kletsen. Toen wist ik het ineens weer: dit is werken.

Kanttekening

Dat ik eerder zo stoer schreef dat ik gewoon binnen mag zitten van mezelf bij mooi weer, maar dat ik daar nu toch een kanttekening bij moet plaatsen. In bad gaan als de zon schijnt voelt toch wezenlijk verkeerd.

Ander mens

Dat onze oude kat is doodgegaan, en ik daar op zich prima mee om kan gaan, aangezien ze een mooi leven heeft gehad. Maar dat de samenstelling in ons huis nu niet meer klopt. Eén kat en twee honden, dat past niet bij mij. Ik durf ook bijna niet tegen mensen te zeggen dat dat onze huisdieren zijn, omdat ze dan een totaal ander mens voor zich zullen hebben dan ik in feite ben.

Dat het in huis ook nog een beetje gek is dat ze er niet meer is: dan doe ik de deur naar de hal toch nog voorzichtig open, omdat ik verwacht dat ze anders naar binnen schiet. Of ik stap over bepaalde traptreden heen, omdat ze daar de laatste tijd vaak op lag. Ik weet al wel dat ze dood is, maar mijn lichaam nog niet.  

Achteruitgang

Dat wij altijd houtkorrels gebruiken in de kattenbak. Die hebben een lichte, gelige houtkleur, een soort grenen. Maar dat de buurvrouw ons toen een paar zakken had gegeven die zij over had, want haar katten poepen de laatste tijd liever op klei. Dat ik die nu dus maar gebruik, maar deze zijn veel donkerder en een beetje grauw. Dat ik toen dacht: dit is het roggebrood onder de kattenbakkorrels. Het is, net als roggebrood, vast ook beter voor je, maar waarom straalt het dan louter achteruitgang uit?

Hartig woordje

Dat ik de afgelopen dagen steeds buiten de krant las. Dan ging ik op een tuinstoel zitten, en zette ik daar nog een stoel tegenover voor mijn benen. Dat dat allemaal heel leuk en gezellig voelde, maar ik later uit het raam keek en de stoelen zo vlak tegenover elkaar zag staan en het hele vriendelijke er toen wel vanaf was. Het zag er meer uit alsof er iemand een hartig woordje met iemand anders had gesproken.

Woningsdag

Dat ik laatst door een straat fietste waar overal vlaggen uithingen, vanwege die zogenaamde koningsdag, en ik toen tegen mijn vriend zei: Hier zou ik dus nooit kunnen wonen, ik heb níets met deze mensen gemeen. Dat ik me toen voornam om, wanneer we een nieuw huis gaan zoeken, die woningen op koningsdag te bezichtigen. Dan weten we vooraf hoe ver we van de straat af staan. En dát vind ik wel een goede reden om te spreken van ‘woningsdag’.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Geschrapte dingen

Dat ik mijn agenda onoverzichtelijk vind nu bijna alles is afgelast. Dan schrijf ik er nieuwe dingen bij, maar die zijn toch lastig te onderscheiden van de geschrapte dingen. Daardoor vergeet ik steeds bijna mijn afspraken die wel doorgaan. Dat ik dus nog beter zal moeten krassen door de oude dingen heen.

Sowieso merk ik dat ik in deze tijd eerder dingen vergeet dan normaal. Er hoeft zo weinig op gezette tijden dat mijn hoofd dit blijkbaar afrondt naar niets, maar dan is daar toch ineens een tandarts of een tennisles. Het feit dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is, helpt ook niet mee.

QR-codes

Dat ik het natuurlijk erg handig vind dat ik online aankopen met mijn telefoon kan betalen, want dan hoef ik niet op zoek naar mijn identifier. Maar wat ik vervelend vind bij die QR-codes, is dat ik soms nog aan het richten ben, maar hij dan al klikt/scant/fotografeert/hoe heet dat? Alsof mijn telefoon mij opjaagt. Én alsof hij het niet zo nauw neemt met die hele code. Als hij kon praten zou hij zeggen: ‘dat zal die wel zijn’. Maar dat heb ik, zeker met mijn geld, liever niet.

Bloeddruk

Dat ik bij de tandarts was voor een gaatje, en daar een beetje zenuwachtig over was. Dat we eerst een soort klein gesprekje hadden voordat mijn mond open ging, over de hele coronasituatie. Dat ze toen zei: ‘en thuis is het ook alleen maar extra druk’. ‘Bij mij niet’, zei ik tegen haar, ‘want ik heb geen kinderen. En geen werk meer.’ En mijn kat is dood, dacht ik er nog achteraan. Maar dat die tandarts helemaal nergens op in ging, ze vroeg niet eens wat voor werk ik dan deed.

Dat ze daarna ook nog ging boren en ik toen bijna flauwviel, en me helemaal alleen voelde, zo zonder kinderen, werk, kat en bloeddruk.

Werken

Dat ik een online stand-up comedycursus heb ontwikkeld, en daar nogal veel aanmeldingen voor binnenkwamen. Dat ik het daardoor ineens weer relatief druk kreeg. Dat ik dat ook meteen in mijn lichaam voelde, een soort stres of onrust die ik afgelopen maanden helemaal niet had gehad. Toen had ik wel zorgen over de toekomst, maar dat waren rustige zorgen. Nu was het dat onrustige, die spanning weer.

Dat ik af en toe nog wel even pauze ging houden met mijn vriend, maar dat mijn lichaam dan helemaal geen pauze hield. En dat we daardoor eigenlijk ook niet echt prettig konden kletsen. Toen wist ik het ineens weer: dit is werken.

Kanttekening

Dat ik eerder zo stoer schreef dat ik gewoon binnen mag zitten van mezelf bij mooi weer, maar dat ik daar nu toch een kanttekening bij moet plaatsen. In bad gaan als de zon schijnt voelt toch wezenlijk verkeerd.

Ander mens

Dat onze oude kat is doodgegaan, en ik daar op zich prima mee om kan gaan, aangezien ze een mooi leven heeft gehad. Maar dat de samenstelling in ons huis nu niet meer klopt. Eén kat en twee honden, dat past niet bij mij. Ik durf ook bijna niet tegen mensen te zeggen dat dat onze huisdieren zijn, omdat ze dan een totaal ander mens voor zich zullen hebben dan ik in feite ben.

Dat het in huis ook nog een beetje gek is dat ze er niet meer is: dan doe ik de deur naar de hal toch nog voorzichtig open, omdat ik verwacht dat ze anders naar binnen schiet. Of ik stap over bepaalde traptreden heen, omdat ze daar de laatste tijd vaak op lag. Ik weet al wel dat ze dood is, maar mijn lichaam nog niet.  

Achteruitgang

Dat wij altijd houtkorrels gebruiken in de kattenbak. Die hebben een lichte, gelige houtkleur, een soort grenen. Maar dat de buurvrouw ons toen een paar zakken had gegeven die zij over had, want haar katten poepen de laatste tijd liever op klei. Dat ik die nu dus maar gebruik, maar deze zijn veel donkerder en een beetje grauw. Dat ik toen dacht: dit is het roggebrood onder de kattenbakkorrels. Het is, net als roggebrood, vast ook beter voor je, maar waarom straalt het dan louter achteruitgang uit?

Hartig woordje

Dat ik de afgelopen dagen steeds buiten de krant las. Dan ging ik op een tuinstoel zitten, en zette ik daar nog een stoel tegenover voor mijn benen. Dat dat allemaal heel leuk en gezellig voelde, maar ik later uit het raam keek en de stoelen zo vlak tegenover elkaar zag staan en het hele vriendelijke er toen wel vanaf was. Het zag er meer uit alsof er iemand een hartig woordje met iemand anders had gesproken.

Woningsdag

Dat ik laatst door een straat fietste waar overal vlaggen uithingen, vanwege die zogenaamde koningsdag, en ik toen tegen mijn vriend zei: Hier zou ik dus nooit kunnen wonen, ik heb níets met deze mensen gemeen. Dat ik me toen voornam om, wanneer we een nieuw huis gaan zoeken, die woningen op koningsdag te bezichtigen. Dan weten we vooraf hoe ver we van de straat af staan. En dát vind ik wel een goede reden om te spreken van ‘woningsdag’.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring