Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Mezelf

Dat het deze week een beetje te veel is qua sociale contacten. Dan gaan al die mensen ’s avonds nog door mijn hoofd en kan ik niet slapen. Uiteindelijk lukt het dan wel, maar komen ze in mijn dromen drie keer zo hard terug. Zo heb ik geen momenten meer voor mezelf, zelfs ’s nachts niet.

Iemand

Dat ik in een café op het toilet was, en er stront aan de buitenkant van de wc-borstelhouder bleek te zitten. Het was een kleine witte ronde borstelhouder, en hij zat nogal strak om de borstel heen, dus waarschijnlijk had iemand met borstelhouder en al geprobeerd de pot schoon te maken.

Dat ik die iemand was.

Vianen

Dat ik naar Vianen was gegaan om te kijken bij een katten-schilderijen-expositie. Dat het nogal een klein zaaltje bleek te zijn, het leek zaal één van de reeks, maar er was geen reeks. Er waren nog wel andere zalen over de geschiedenis van Vianen, maar die waren gelukkig dicht.

De katten waren overigens behoorlijk kitscherig, er waren veel te veel spelende kittens, terwijl katten maar heel kort kitten zijn. En áls de kunstenaar dan al een volwassen kat had geschilderd, was het een raskat. Doe mij maar zo’n gewone, oude kat, met een niet-perfecte vacht. Dat zijn de echte.

Verpieterd

Dat de hond een beetje verpietert nu ik ziek ben, ik doe alleen kleine rondjes met hem. Maar goed, ik lig er zelf ook vrij verpieterd bij, dus daar zou hij toch begrip voor moeten kunnen opbrengen. Ik heb alleen het idee dat hij dat helemaal niet ziet, dat hij eigenlijk niet wezenlijk in mijn gesteldheid geïnteresseerd is. Of misschien alleen als de nood echt aan de man is, ik stel me altijd voor dat hij wel ingrijpt als ik in het bos word vermoord. Maar wellicht maakt hij zich dan ook gewoon uit de voeten.

Telefoon

Dat ik al een paar weken ziek was en hele dagen met mijn telefoon op de bank lag. Ik werd er helemaal gaar van. Gisteravond was het zelfs zo erg dat ik op mijn telefoon zat, waarop weinig gebeurde, en verderop de telefoon van mijn vriend zag liggen (we hebben dezelfde), en dacht dat die van mij was en hem toen pakte om er even lekker op te kijken. Maar ik zat dus al op mijn telefoon. De blijdschap die ik me herinnerde toen er heel even nóg een telefoon leek te zijn, die vond ik het meest tragisch.

Bezet

Dat ik droomde dat er een soort glijbaan was waar we met een hele grote groep tegelijk vanaf moesten. Dat de organisatie zo nodig eerst alle jarigen van de afgelopen drie maanden naar voren wilde halen, en ik daar niet van hou dus me van de domme hield. Maar daar trapten ze niet in. Er werd speciaal omgeroepen dat er nog één jarige was die ook moest komen, dus kon ik er niet meer onderuit. Dus ik daar helemaal heen, maar toen gebeurde er verder niks en vond ik het nog stommer.

Daarna begonnen we gelukkig met glijden. Toen dat er zo’n beetje op zat gleed ik bijna op schoot bij een hele knappe man. Ons eindpunt bleek ook naast elkaar te zijn, en daar zouden we gaan slapen. Hij zei er wel naar uit te kijken om naast mij wakker te worden. Ik vond dit allemaal nogal riskant, temeer omdat hij een vriendin had én omdat ik vergeten was een t-shirt mee te nemen om in te slapen. Maar de hele nacht wakker blijven was ook geen optie. Ik kon alleen maar hopen dat ik hem weerstand zou kunnen bieden in de nacht zonder shirt. Want zelf was ik ook bezet. Ik ben altijd bezet. Meestal vind ik het geen probleem, maar soms ben ik het echt wel zat. Zoals in mijn dromen.

Ongeveer-achtig

Dat ik tegenwoordig vaak betaal met mijn bankier-app, en dan dus op QR-scanner druk. Maar wat me dan stoort is dat mijn telefoon zelf bepaalt wanneer hij de scan maakt. Vaak heb ik hem dan nog helemaal niet goed recht en dan wordt het zo’n slordige scan. Maar hij vindt het dan al goed genoeg. Zo dwingt de moderne technologie mij om ook ‘ongeveer-achtig’ te worden, terwijl dat in wezen niet is wie ik ben.

Credits

Dat ik zomaar een serie op Netflix was gaan kijken omdat ik nou eenmaal ziek was, en helemaal verbaasd was toen ik hoorde dat allemaal andere mensen die serie ook kijken. Ik heb altijd het gevoel dat ik de enige ben die zijn tijd op deze manier besteedt, bovendien zijn er oneindig veel series. Ik vond het te veel credits voor de serie, hij is best aardig maar ook weer niet zo fantastisch dat hij het waard is dat mijn vrienden hun tijd er ook aan besteden.

Huilen

Dat ik vanochtend moest huilen omdat mijn vriend weigert de boekhouding van zijn bedrijf goed bij te houden. Dat hij toen zei dat het belachelijk is dat ik me daar zo druk om maak. Dat ik het daar eigenlijk wel mee eens was, maar dat stopte het huilen niet. Het voelde voor mij alsof het er nog eens bij kwam: Ik had al weinig geslapen, over een week speel ik avondvullend en moet iedereen 90 minuten lang naar mij luisteren, en nu weigert hij ook nog om de dingen die we onder controle zouden kunnen hebben fatsoenlijk te doen.

Brownie

Dat ik gisteren in een café een brownie bestelde omdat ze een brownie hadden. Ik vroeg me niet eens af of ik trek had in brownie, ik nam dat ding gewoon. Daarna was ik een beetje brownie-moe.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Mezelf

Dat het deze week een beetje te veel is qua sociale contacten. Dan gaan al die mensen ’s avonds nog door mijn hoofd en kan ik niet slapen. Uiteindelijk lukt het dan wel, maar komen ze in mijn dromen drie keer zo hard terug. Zo heb ik geen momenten meer voor mezelf, zelfs ’s nachts niet.

Iemand

Dat ik in een café op het toilet was, en er stront aan de buitenkant van de wc-borstelhouder bleek te zitten. Het was een kleine witte ronde borstelhouder, en hij zat nogal strak om de borstel heen, dus waarschijnlijk had iemand met borstelhouder en al geprobeerd de pot schoon te maken.

Dat ik die iemand was.

Vianen

Dat ik naar Vianen was gegaan om te kijken bij een katten-schilderijen-expositie. Dat het nogal een klein zaaltje bleek te zijn, het leek zaal één van de reeks, maar er was geen reeks. Er waren nog wel andere zalen over de geschiedenis van Vianen, maar die waren gelukkig dicht.

De katten waren overigens behoorlijk kitscherig, er waren veel te veel spelende kittens, terwijl katten maar heel kort kitten zijn. En áls de kunstenaar dan al een volwassen kat had geschilderd, was het een raskat. Doe mij maar zo’n gewone, oude kat, met een niet-perfecte vacht. Dat zijn de echte.

Verpieterd

Dat de hond een beetje verpietert nu ik ziek ben, ik doe alleen kleine rondjes met hem. Maar goed, ik lig er zelf ook vrij verpieterd bij, dus daar zou hij toch begrip voor moeten kunnen opbrengen. Ik heb alleen het idee dat hij dat helemaal niet ziet, dat hij eigenlijk niet wezenlijk in mijn gesteldheid geïnteresseerd is. Of misschien alleen als de nood echt aan de man is, ik stel me altijd voor dat hij wel ingrijpt als ik in het bos word vermoord. Maar wellicht maakt hij zich dan ook gewoon uit de voeten.

Telefoon

Dat ik al een paar weken ziek was en hele dagen met mijn telefoon op de bank lag. Ik werd er helemaal gaar van. Gisteravond was het zelfs zo erg dat ik op mijn telefoon zat, waarop weinig gebeurde, en verderop de telefoon van mijn vriend zag liggen (we hebben dezelfde), en dacht dat die van mij was en hem toen pakte om er even lekker op te kijken. Maar ik zat dus al op mijn telefoon. De blijdschap die ik me herinnerde toen er heel even nóg een telefoon leek te zijn, die vond ik het meest tragisch.

Bezet

Dat ik droomde dat er een soort glijbaan was waar we met een hele grote groep tegelijk vanaf moesten. Dat de organisatie zo nodig eerst alle jarigen van de afgelopen drie maanden naar voren wilde halen, en ik daar niet van hou dus me van de domme hield. Maar daar trapten ze niet in. Er werd speciaal omgeroepen dat er nog één jarige was die ook moest komen, dus kon ik er niet meer onderuit. Dus ik daar helemaal heen, maar toen gebeurde er verder niks en vond ik het nog stommer.

Daarna begonnen we gelukkig met glijden. Toen dat er zo’n beetje op zat gleed ik bijna op schoot bij een hele knappe man. Ons eindpunt bleek ook naast elkaar te zijn, en daar zouden we gaan slapen. Hij zei er wel naar uit te kijken om naast mij wakker te worden. Ik vond dit allemaal nogal riskant, temeer omdat hij een vriendin had én omdat ik vergeten was een t-shirt mee te nemen om in te slapen. Maar de hele nacht wakker blijven was ook geen optie. Ik kon alleen maar hopen dat ik hem weerstand zou kunnen bieden in de nacht zonder shirt. Want zelf was ik ook bezet. Ik ben altijd bezet. Meestal vind ik het geen probleem, maar soms ben ik het echt wel zat. Zoals in mijn dromen.

Ongeveer-achtig

Dat ik tegenwoordig vaak betaal met mijn bankier-app, en dan dus op QR-scanner druk. Maar wat me dan stoort is dat mijn telefoon zelf bepaalt wanneer hij de scan maakt. Vaak heb ik hem dan nog helemaal niet goed recht en dan wordt het zo’n slordige scan. Maar hij vindt het dan al goed genoeg. Zo dwingt de moderne technologie mij om ook ‘ongeveer-achtig’ te worden, terwijl dat in wezen niet is wie ik ben.

Credits

Dat ik zomaar een serie op Netflix was gaan kijken omdat ik nou eenmaal ziek was, en helemaal verbaasd was toen ik hoorde dat allemaal andere mensen die serie ook kijken. Ik heb altijd het gevoel dat ik de enige ben die zijn tijd op deze manier besteedt, bovendien zijn er oneindig veel series. Ik vond het te veel credits voor de serie, hij is best aardig maar ook weer niet zo fantastisch dat hij het waard is dat mijn vrienden hun tijd er ook aan besteden.

Huilen

Dat ik vanochtend moest huilen omdat mijn vriend weigert de boekhouding van zijn bedrijf goed bij te houden. Dat hij toen zei dat het belachelijk is dat ik me daar zo druk om maak. Dat ik het daar eigenlijk wel mee eens was, maar dat stopte het huilen niet. Het voelde voor mij alsof het er nog eens bij kwam: Ik had al weinig geslapen, over een week speel ik avondvullend en moet iedereen 90 minuten lang naar mij luisteren, en nu weigert hij ook nog om de dingen die we onder controle zouden kunnen hebben fatsoenlijk te doen.

Brownie

Dat ik gisteren in een café een brownie bestelde omdat ze een brownie hadden. Ik vroeg me niet eens af of ik trek had in brownie, ik nam dat ding gewoon. Daarna was ik een beetje brownie-moe.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot