Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

2021

Dat er vandaag tussen acht uur en half elf een monteur langskomt voor de jaarlijkse controle van onze CV-ketel. Dat er ook nog bij stond: let op, hij kan een half uur eerder of later komen. Dat ik dat niet logisch vond, neem dat dan in die tijden op. Of zou het voor hemzelf zijn, is hij niet zo goed in plannen? Dat hij het zo wil omdat hij er vaak een half uur bij lummelt, en dan is hij nu toch nog op tijd. Als ze dat halve uur in de planning opnemen, gaat hij nog meer smokkelen en uiteindelijk weet je dan alleen nog dat hij in 2021 langskomt. Of een half uur eerder of later.

Niks op tv

Dat het midden in de nacht was, en ik lag al een tijdje wakker. Dat ik daarom besloot maar even beneden tv te gaan kijken, zo ging het slapen toch niet meer lukken. Dat ik de kamer in kwam en de tv toen tot mijn verbazing al aan bleek te staan. Dat ik daarna ook zag waarom; de hond lag met zijn poot op de afstandsbediening. Dat hij zelf ondertussen stug de andere kant op keek.

Dat het toen net leek alsof hij vond dat er niks op tv was.

Flexibel

Dat ik inmiddels niet meer van slag ben van nieuwe maatregelen. Je zou dat flexibel kunnen noemen, maar ik vrees dat dat het niet is. Ik heb het ergens gewoon opgegeven, het idee dat je weet of je de komende maand werk hebt. Ik onderga het maar gewoon. Of zou dat zijn wat andere mensen ‘flexibel’ noemen?  

Gemuilkorfde honden

Dat ik tennis keek in coronatijd, en toen zag dat de ballenjongens en -meiden ook mondkapjes op hadden. Dat ik vooral de twee die op hun knieën aan het net zaten te wachten op een bal, ineens enorm op gemuilkorfde honden vond lijken. Het hondse van het klaar zitten werd door die mondkapjes ineens extra naar boven gehaald.

Dat ik ze waarschijnlijk straks, na corona, toch als honden blijf zien. Ze zitten klaar om achter een bal aan te gaan zodra de baas zegt dat het mag.

Overeten II

Dat ik altijd te veel eet. Of tenminste, als ik het eten lekker vind. Gisteren hadden we kaasfondue en was het weer raak. Daarna stolde dat hele kaaspannetje in mijn buik, en nu zit het er nog steeds. Dat ik het me vandaag opnieuw voorneem: niet meer overeten. Maar dat ik nu al weet dat ik me daar niet aan ga houden.

Eigenlijk zou ik het gestolde kaaspannetje altijd bij me moeten hebben, zodat ik dat vervelende, volle gevoel kan oproepen zodra ik op het punt sta nog een keer op te scheppen. Maar dat lijkt me ook een heel naar scenario, vanaf nu verder leven met gestold kaaspannetje. Dan toch liever af en toe overeten en de rest van de tijd mijn overoptimistische buik koesteren.

2021

Dat er vandaag tussen acht uur en half elf een monteur langskomt voor de jaarlijkse controle van onze CV-ketel. Dat er ook nog bij stond: let op, hij kan een half uur eerder of later komen. Dat ik dat niet logisch vond, neem dat dan in die tijden op. Of zou het voor hemzelf zijn, is hij niet zo goed in plannen? Dat hij het zo wil omdat hij er vaak een half uur bij lummelt, en dan is hij nu toch nog op tijd. Als ze dat halve uur in de planning opnemen, gaat hij nog meer smokkelen en uiteindelijk weet je dan alleen nog dat hij in 2021 langskomt. Of een half uur eerder of later.

Niks op tv

Dat het midden in de nacht was, en ik lag al een tijdje wakker. Dat ik daarom besloot maar even beneden tv te gaan kijken, zo ging het slapen toch niet meer lukken. Dat ik de kamer in kwam en de tv toen tot mijn verbazing al aan bleek te staan. Dat ik daarna ook zag waarom; de hond lag met zijn poot op de afstandsbediening. Dat hij zelf ondertussen stug de andere kant op keek. Dat het toen net leek alsof hij vond dat er niks op tv was.

Flexibel

Dat ik inmiddels niet meer van slag ben van nieuwe maatregelen. Je zou dat flexibel kunnen noemen, maar ik vrees dat dat het niet is. Ik heb het ergens gewoon opgegeven, het idee dat je weet of je de komende maand werk hebt. Ik onderga het maar gewoon. Of zou dat zijn wat andere mensen ‘flexibel’ noemen?  

Gemuilkorfde honden

Dat ik tennis keek in coronatijd, en toen zag dat de ballenjongens en -meiden ook mondkapjes op hadden. Dat ik vooral de twee die op hun knieën aan het net zaten te wachten op een bal, ineens enorm op gemuilkorfde honden vond lijken. Het hondse van het klaar zitten werd door die mondkapjes ineens extra naar boven gehaald. Dat ik ze waarschijnlijk straks, na corona, toch als honden blijf zien. Ze zitten klaar om achter een bal aan te gaan zodra de baas zegt dat het mag.

Overeten II

Dat ik altijd te veel eet. Of tenminste, als ik het eten lekker vind. Gisteren hadden we kaasfondue en was het weer raak. Daarna stolde dat hele kaaspannetje in mijn buik, en nu zit het er nog steeds. Dat ik het me vandaag opnieuw voorneem: niet meer overeten. Maar dat ik nu al weet dat ik me daar niet aan ga houden. Eigenlijk zou ik het gestolde kaaspannetje altijd bij me moeten hebben, zodat ik dat vervelende, volle gevoel kan oproepen zodra ik op het punt sta nog een keer op te scheppen. Maar dat lijkt me ook een heel naar scenario, vanaf nu verder leven met gestold kaaspannetje. Dan toch liever af en toe overeten en de rest van de tijd mijn overoptimistische buik koesteren.

Archief