Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Humberto Tan

Dat het niet lukt om me aan Humberto Tan te ergeren, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik vind hem wel niksig maar het stoort me niet echt. Ik wil me ook altijd graag ergeren aan van die hele sterke vrouwen, die hun baan hebben opgezegd om voor hun zwaar gehandicapte kind te zorgen en daar toch heel vrolijk onder zijn. Maar ik kan dat alleen maar inspirerend vinden. Het enige waar ik zo’n vrouw laatst op kon pakken was dat ze haar zoon ‘Obe’ had genoemd. Toen dacht ik: als je je kind zo noemt vraag je er bijna om dat er iets flink aan gaat mankeren. Maar dat vond ik vervolgens te makkelijk, dus toen ergerde ik me toch weer aan mezelf.

Sjeu

Er was eens iemand in het publiek die na mijn optreden vroeg wat voor werk mijn vriend doet. Toen ik vertelde over zijn ‘gewone’ baan, zei zij: ‘Ah, dus jij geeft nog een beetje sjeu aan zijn leven!’

Ze moest eens weten. Hoe gespannen ik kan zijn van tevoren, en hoe ik dan nergens anders echt aandacht voor heb. En hoe ik vaak baal na een optreden en me dan thuis niet groot hou, terwijl ik dat tijdens het kletsen met het publiek wel goed kan.

Hij snakt inmiddels naar een dagje zonder sjeu.

Een heel cadeau

Dat ik nooit een hele fiets voor mijn verjaardag kreeg maar altijd ‘een bijdrage aan’. Dus dan kocht ik een fiets voor mijn verjaardag en dan kreeg ik 20 gulden van mijn moeder. Ik begreep wel dat we weinig geld hadden, en dat een hele fiets dus te duur was, maar ik wilde zo graag een heel cadeau. Nu stond de fiets in de tuin en als het bezoek dan vroeg: heb je die gekregen? durfde ik niet te zeggen dat ik die grotendeels zelf had betaald. Dat vond ik dan zielig voor mijn moeder. Maar ik wilde ook graag vertellen dat ik er zelf voor had gespaard en dat kon dan niet. Bij deze dus.

Afgevallen

Dat ik het nooit zie als mensen zijn afgevallen, omdat ik daar niet op let. Dat vinden mensen vaak beledigend, terwijl ik het zelf meer neutraal vind of een compliment: ik vind gewicht onbelangrijk, 10 kilo meer of minder maakt mij niet uit. Maar mensen zeggen meestal niet dat ze beledigd zijn, dus krijg ik de kans niet om deze toelichting erbij te geven. Dan is er alleen een onprettige stilte. Pas als er dan iemand anders binnenkomt die zegt ‘hee, ben je afgevallen?’ en ik zie diegene opleven, besef ik wat ik verkeerd heb gedaan.

Eén keer zag ik het trouwens wel, jaren geleden. Bij Wendelien van mijn toneelgroepje. Een beetje trots dat ik het eindelijk zelf zag ging ik naar haar toe en vroeg ik of ze was afgevallen. Dat was ze inderdaad. Wendelien bleek anorexia te hebben.

Somberheid

Hoe mijn somberheid meestal omslaat als mijn vriend thuiskomt. Hoe ik vervolgens boos op mezelf ben dat ik hem daarvoor nodig heb, ik vind dat ik het zelf om moet kunnen buigen. Hoe ik dan toch weer somber word. Zie je wel, hij kan me ook niet helpen.

Coping

Ik vind dat mijn kat niet goed met haar angsten omgaat. Ze heeft maar 1 coping strategie en dat is wegrennen. Vorige week moest ik haar een pilletje geven en sindsdien is ze bang voor mij. Zodra ik me ook maar enigszins in haar richting beweeg, sprint ze weg. Maar daardoor komt ze er niet achter dat ik helemaal geen pil ging geven dit keer. Ze denkt nu steeds: het is me toch maar mooi gelukt om aan die pil te ontsnappen. Maar zo blijft ze natuurlijk bang.

Bij angst dwing ik mezelf altijd om me eraan bloot te stellen, omdat je elke keer dat het goed gaat ontdekt dat het meevalt.

Mijn kat werkt niet aan zichzelf. Misschien benijd ik dat nog wel het meest aan haar.

Lachen

Dat het zo heerlijk is om te lachen en dat ik dat soms vergeet. Dat mijn publiek dat ook soms vergeet.

Met spullen slepen

Als mijn hond alleen thuis is, gaat hij altijd met mijn spullen slepen. Omdat hij zich niet fijn voelt. Dan kom ik thuis en heeft hij in zijn mand mijn bergschoenen verzameld en mijn sokken. Daar zit mijn geur aan, dat schijnt hij prettig te vinden. Ik voel me vereerd dat iemand mijn geur zo graag om zich heen heeft, en vind dat mijn vriend ook wel eens wat stappen in die richting zou kunnen nemen.

Maar soms ben ik wel thuis en dan werk ik boven. Om de hond tegemoet te komen, zet ik de deur naar boven dan altijd open. Hij mag bij me komen zitten, er staat ook een mandje naast mijn bureau. Soms doet hij dat, maar meestal wil hij liever beneden blijven. Dat vind ik prima, maar ik vind het niet eerlijk als hij dan alsnog met mijn spullen gaat slepen alsof hij alleen thuis is. Dat is dramatisch doen om het dramatisch doen.

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen. Van mezelf én van het leven. Hoe dat iedere keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

Archief

Categorie: Tegenvallers

Humberto Tan

Dat het niet lukt om me aan Humberto Tan te ergeren, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik vind hem wel niksig maar het stoort me niet echt. Ik wil me ook altijd graag ergeren aan van die hele sterke vrouwen, die hun baan hebben opgezegd om voor hun zwaar gehandicapte kind te zorgen en daar toch heel vrolijk onder zijn. Maar ik kan dat alleen maar inspirerend vinden. Het enige waar ik zo’n vrouw laatst op kon pakken was dat ze haar zoon ‘Obe’ had genoemd. Toen dacht ik: als je je kind zo noemt vraag je er bijna om dat er iets flink aan gaat mankeren. Maar dat vond ik vervolgens te makkelijk, dus toen ergerde ik me toch weer aan mezelf.

Sjeu

Er was eens iemand in het publiek die na mijn optreden vroeg wat voor werk mijn vriend doet. Toen ik vertelde over zijn ‘gewone’ baan, zei zij: ‘Ah, dus jij geeft nog een beetje sjeu aan zijn leven!’

Ze moest eens weten. Hoe gespannen ik kan zijn van tevoren, en hoe ik dan nergens anders echt aandacht voor heb. En hoe ik vaak baal na een optreden en me dan thuis niet groot hou, terwijl ik dat tijdens het kletsen met het publiek wel goed kan.

Hij snakt inmiddels naar een dagje zonder sjeu.

Een heel cadeau

Dat ik nooit een hele fiets voor mijn verjaardag kreeg maar altijd ‘een bijdrage aan’. Dus dan kocht ik een fiets voor mijn verjaardag en dan kreeg ik 20 gulden van mijn moeder. Ik begreep wel dat we weinig geld hadden, en dat een hele fiets dus te duur was, maar ik wilde zo graag een heel cadeau. Nu stond de fiets in de tuin en als het bezoek dan vroeg: heb je die gekregen? durfde ik niet te zeggen dat ik die grotendeels zelf had betaald. Dat vond ik dan zielig voor mijn moeder. Maar ik wilde ook graag vertellen dat ik er zelf voor had gespaard en dat kon dan niet. Bij deze dus.

Afgevallen

Dat ik het nooit zie als mensen zijn afgevallen, omdat ik daar niet op let. Dat vinden mensen vaak beledigend, terwijl ik het zelf meer neutraal vind of een compliment: ik vind gewicht onbelangrijk, 10 kilo meer of minder maakt mij niet uit. Maar mensen zeggen meestal niet dat ze beledigd zijn, dus krijg ik de kans niet om deze toelichting erbij te geven. Dan is er alleen een onprettige stilte. Pas als er dan iemand anders binnenkomt die zegt ‘hee, ben je afgevallen?’ en ik zie diegene opleven, besef ik wat ik verkeerd heb gedaan.

Eén keer zag ik het trouwens wel, jaren geleden. Bij Wendelien van mijn toneelgroepje. Een beetje trots dat ik het eindelijk zelf zag ging ik naar haar toe en vroeg ik of ze was afgevallen. Dat was ze inderdaad. Wendelien bleek anorexia te hebben.

Somberheid

Hoe mijn somberheid meestal omslaat als mijn vriend thuiskomt. Hoe ik vervolgens boos op mezelf ben dat ik hem daarvoor nodig heb, ik vind dat ik het zelf om moet kunnen buigen. Hoe ik dan toch weer somber word. Zie je wel, hij kan me ook niet helpen.

Coping

Ik vind dat mijn kat niet goed met haar angsten omgaat. Ze heeft maar 1 coping strategie en dat is wegrennen. Vorige week moest ik haar een pilletje geven en sindsdien is ze bang voor mij. Zodra ik me ook maar enigszins in haar richting beweeg, sprint ze weg. Maar daardoor komt ze er niet achter dat ik helemaal geen pil ging geven dit keer. Ze denkt nu steeds: het is me toch maar mooi gelukt om aan die pil te ontsnappen. Maar zo blijft ze natuurlijk bang.

Bij angst dwing ik mezelf altijd om me eraan bloot te stellen, omdat je elke keer dat het goed gaat ontdekt dat het meevalt.

Mijn kat werkt niet aan zichzelf. Misschien benijd ik dat nog wel het meest aan haar.

Lachen

Dat het zo heerlijk is om te lachen en dat ik dat soms vergeet. Dat mijn publiek dat ook soms vergeet.

Met spullen slepen

Als mijn hond alleen thuis is, gaat hij altijd met mijn spullen slepen. Omdat hij zich niet fijn voelt. Dan kom ik thuis en heeft hij in zijn mand mijn bergschoenen verzameld en mijn sokken. Daar zit mijn geur aan, dat schijnt hij prettig te vinden. Ik voel me vereerd dat iemand mijn geur zo graag om zich heen heeft, en vind dat mijn vriend ook wel eens wat stappen in die richting zou kunnen nemen.

Maar soms ben ik wel thuis en dan werk ik boven. Om de hond tegemoet te komen, zet ik de deur naar boven dan altijd open. Hij mag bij me komen zitten, er staat ook een mandje naast mijn bureau. Soms doet hij dat, maar meestal wil hij liever beneden blijven. Dat vind ik prima, maar ik vind het niet eerlijk als hij dan alsnog met mijn spullen gaat slepen alsof hij alleen thuis is. Dat is dramatisch doen om het dramatisch doen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring