Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

Zielig

Dat ik zoveel zin heb in de verhuizing, maar mijn vriend alsnog nergens tijd voor heeft. Dat hij net begon op te noemen wie er allemaal ‘aan hem trekken’ op werk- en privégebied, en ik het toen ineens nogal zielig vond. Maar gisteravond was ik kwaad, en dat begrijp ik ook nog steeds.

Gordijnwinkel

Dat ik een afspraak had in een gordijnwinkel, omdat het de tijd was waarin je alleen nog mocht winkelen op afspraak. Dat ik bij binnenkomst direct al zag dat wat ze daar hadden mijn smaak niet was: veel te bonte kleuren en patronen. En het was dan wel fairtrade, maar niet eens biologisch katoen, dus dan was het de lelijkheid wat mij betreft ook niet waard.

Dat mijn afspraak officieel een half uur duurde, ik nam hun kostbare tijd in beslag, waardoor ik me toch verplicht voelde om nog een paar keer op en neer te lopen in die winkel. Dat die verkoopster intussen ook nog achter mij aan bleef lopen, en ik daarom toch maar af en toe een stof aanwees en zei: deze is ook mooi. Dat ik wel probeerde daarbij de stoffen te kiezen die ik het minst lelijk vond, zodat het zo min mogelijk op liegen leek. Dat was nog best moeilijk, want de meeste stoffen stonden me echt tegen.

Dat ik inmiddels al een kwartier had volgemaakt en daarom op zich wel weg mocht van mezelf, maar dat die vrouw toen begon over staaltjes meenemen. Ze had precies onthouden welke stoffen ik had aangewezen en begon al bijna te knippen. Dat ik toen wel echt een grens voelde en zei: dat is niet nodig hoor, ik onthoud ze wel.

Dat ik winkelen zonder afspraak nu wel veel meer ben gaan waarderen.

Dooie broertje

Dat ik twee boeken tegelijk aan het lezen ben van vrouwen die een afschuwelijke jeugd hebben gehad. Dat dat niet handig is, want dat ik hun ellende nu door elkaar begin te halen. Was dit nou degene die door haar vader geprostitueerd werd, denk ik dan, of ging jouw moeder ‘slechts’ voor je neus masturberen? En wie had nou het dooie broertje?

Kapot

Dat ik droomde dat mijn vriend en ik het spel Levensweg deden, maar daar zelf allemaal regels bij hadden bedacht waardoor het veel toffer werd. Echt hilarisch was het nu.

Dat er toen vrienden langskwamen en ik vroeg of ze ook Levensweg wilden doen, en dan natuurlijk onze versie. Maar toen wist ik ineens niet alle toffe regels meer, en ze leken ook minder leuk nu ik ze zo aan anderen vertelde. En mijn vriend wilde stoer lijken, dus die ging ook helemaal niet meer mee in mijn enthousiasme.

Dat de lol er toen echt wel af was, en ik op dat moment al vermoedde dat het later met zijn tweeën ook nooit meer zo leuk zou zijn. Er was echt iets kapot nu.

Vraagteken

Dat de poes nogal dwingend hallo zegt als ik de slaapkamer binnenkom. Het is een soort prr, met een klein beetje geluid. Zo van: jij komt eraan, en ik ben hier. Maar dan niet op een vriendelijke manier. Onze vorige kat deed ook zoiets, maar die zette daar een soort vraagteken achter, waardoor het meer klonk als: ik wil even aandacht, mocht dat jou nu ook uitkomen. Maar nu heb ik geen keus, ik moet en zal haar aanwezigheid erkennen.

Huizenmarkt

Dat onze makelaar vertelde dat hij laatst een huis moest verkopen van oude mensen, die een grote kast met bijbels hadden. Dat hij toen voorzichtig tegen ze had gezegd dat ze die toch maar beter even weg konden halen voor de bezichtigingen, omdat dat niet zo neutraal oogt. Dat ze dat heel braaf hadden gedaan.

Dat hij toen ook nog had gezegd dat het goed was om bloemen neer te zetten. Dat ze ook dat gedaan hadden, maar het een enorm boeket bleek te zijn, waardoor de hele setting meer weg had van een begrafenis dan van een woonkamer (en dan waren die bijbels zo gek nog niet geweest). Ze hadden geen idee en de makelaar was te algemeen gebleven met zijn tips.

Dat ik moest lachen toen ik dit hoorde, maar toch vóór die mensen met die bijbels was. En tegen de huizenmarkt.

Stylingspul

Dat ik mijn haar aan het wassen was, maar het spul dat ik erin smeerde maar niet wilde schuimen. Na een keer of drie vond ik het wel welletjes, het werd me te duur. Dat ik toen op het potje keek en ontdekte dat dat de shampoo helemaal niet was, ik had het stylingspul te pakken.

Dat dat een hoop verklaarde, en ook bewees dat de theorie van mijn vriend – dat in al die potjes in feite gewoon hetzelfde zit – toch niet helemaal waar is.

Typen

Dat de kat vaak bij mij op mijn bureau zit. Dat dat op zich gezellig is, maar ze mij soms mept als ik probeer te typen. Niet altijd hoor, maar soms heeft ze er gewoon even geen zin in. Vooral als ze kort daarvoor met haar nagel heeft vastgezeten in mijn trui, en ik haar toen heb geholpen om los te komen. Daarbij raak ik haar pootje aan (hoe moet het anders?), en dan is ze al not amused. En dan komt dat hele typen er nog eens bij.

Assertief

Dat ik in de supermarkt even iets moest pakken, maar precies waar ik moest zijn was een vakkenvulster bezig. Dat ik toen twijfelde: ik kon het gewoon snel pakken, of vragen of ze aan de kant kon gaan in verband met de corona-afstand. Dat laatste voelde wat overdreven, want dan zou zij helemaal overeind moeten komen, terwijl ze als jongere vast niet erg bang is voor dat virus. Dat ik het toen een beetje half deed; de pindakaas pakte ik alvast, dat kon wel even snel, maar voor de hagelslag vroeg ik alsnog of ik er even bij mocht, eigenlijk in de hoop dat ze zou zeggen: ja hoor, pak maar gewoon. Dat ze dat niet deed. Ze zei: volgende keer eerder vragen.

Dat ik toen helemaal beduusd was. Dat ik het ook nogal assertief vond voor een jongere. Ik had het juist voor háár gedaan, het snelle pakken.

Opsparen

Dat we binnenkort gaan verhuizen en ik echt niet meer kan wachten. Dat ik nu ook weinig zin meer heb om in het huidige huis in de tuin te gaan zitten. Dat het voelt alsof ik dat zitten beter kan opsparen voor in de nieuwe tuin met bomen. Maar mooi weer kun je natuurlijk helemaal niet opsparen.

Contact

Theaterbureau de Mannen
info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Volg Janneke

Colofon

Foto's: Bas Losekoot, Anne van Zantwijk
Vormgeving voorstellingsbeeld: Marc Koppen
Website: Sanne Groot