top of page

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik mijn boek moest gaan herschrijven, maar dat nogal lastig vond omdat ik er alweer een tijdje uit was. O ja, dat boek, dacht ik, hoe ging dat ook alweer?

Maar als je er eenmaal in duikt, gaat het verrassend snel. Voor je het weet, herken je elke zin weer. Het blijft toch jouw boek.

Dat ik mijn blog weer wil oppakken, maar toch een beetje ontmoedigd ben geraakt doordat mijn boek, op basis van die blogs, zo slecht verkocht heeft. ‘Heeft’ is eigenlijk raar, alsof het boek zelf aan de slag had gemoeten. Misschien is het daar misgegaan; niet het boek, maar wij hadden het moeten doen.

Dat ik me gisteravond ineens zo alleen voelde. Ik wás ook wel alleen, maar dat was ik overdag ook geweest, en toen was dat nog geen enkel probleem. Dat ik dat niet begreep en er daarom over na bleef denken. Dat ik toen bedacht dat het misschien aan het donker lag; wanneer het licht is voelt het alsof ik allemaal mogelijkheden heb, maar die lijken te verdwijnen zodra de zon onder is.

Dat dat toch vreemd is, want alleen zijn in een wereld vol zichtbare ruimte zou juist extra alleen moeten voelen. In het donker zou ik nog kunnen denken: de mensen zijn er wel, maar ietsje verderop.

bottom of page