Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Archief

Bewondering

Dat ik oneindig veel bewondering heb voor de mensen die in praatprogramma’s dingen durven zeggen over Rusland en de Oekraïne. Al zou ik gepromoveerd zijn op Russisch-Oekraïense conflicten in de 21ste eeuw, dan nog zou ik mijn vingers er niet aan branden. Rusland is enorm, het ligt zo ver weg, en Poetin is zo raar, dus hoezo zouden wij ook maar enigszins in zijn hoofd kunnen kijken? En geschiedenis is lang, tijd is veel, mensen zijn veel, dingen zijn erg, dus wanneer komt dan dat moment dat je denkt: volgens mij ben ik de aangewezen persoon om hier iets over te zeggen? Hoe weet je dat je niks over het hoofd ziet, geen land dat daar ook nog ergens ligt, geen aspect vooral ook?

Nu ik het allemaal zo opschrijf wordt mijn bewondering ook minder, ik zou bijna zeggen: doe het gewoon niet.

Haarlem

Dat ik vannacht droomde dat het oorlog was in Haarlem. Ik moest daar weg, en moest ook allemaal katten mee zien te nemen naar een veilige plek. Maar ze hadden geen bandjes om, er waren geen reismandjes en ze lieten zich ook niet oppakken. Dus er was weer eens dat gevoel dat ik wel verantwoordelijk ben maar het niet tot een goed einde kan brengen, een gevoel dat ik in het echt eigenlijk ook altijd bij mijn katten heb. Je hebt te weinig invloed om te voorkomen dat ze doodgaan, maar je bent wel de aangewezen persoon die dat zou moeten doen. En dus ga ik tekortschietend verder, zowel in het echt als in mijn droom. En toch wil ik nooit meer zonder katten, zelfs als ze naar Haarlem gaan zal ik mijn best voor ze doen.

Bewijs

Dat ik nog steeds half ziek ben door de naweeën van corona. Inmiddels mag ik alles weer, maar ik heb nog nauwelijks energie. Dat ik nu al dagen heel weinig doe, ik luister voor de verandering een keertje naar mijn lichaam. Maar dat ik dan wel elke volgende ochtend, na weer een oersaaie dag en een flinke nacht slaap, verwacht daarvoor beloond te worden doordat ik me beter voel. Maar dat dat vooralsnog totaal niet het geval is. Dat dit toch echt hét bewijs is dat er geen god bestaat, het zoveelste.

Veilig gevoel

Dat ik ook droomde dat ik ’s nachts tussen mijn vriend en zijn collega in mocht liggen. Dat gaf dan wel weer een heel veilig gevoel. Ze lagen allebei lekker, en welke kant ik ook op draaide, er was altijd een warme rug om tegenaan te liggen.

Droombaan

Dat ik vanaf mijn vijftiende al zeker wist dat ik mijn droombaan zou gaan vinden, en dat werk hét zou zijn in mijn leven, en zeker niet een kind. Dat iedereen om mij heen dat naïef leek te vinden, zowel die verwachting van dat werk, als dat idee over dat kind. Dat ik vervolgens allerlei banen geprobeerd en overwogen heb, maar het was het steeds net niet. Dat ik toen ook wel begon te twijfelen over dat hele droombaan-idee: had ik niet gewoon te hoge eisen?

Maar dat ik ‘m nu toch echt heb. Zelfs tijdens corona was dit ‘m.

Falen

Dat we toen het winter werd vergeten zijn de parasol binnen te zetten. Dat hij er nu dus nog steeds staat, in onze tuin in de wind, met steeds meer groene aanslag op zijn topje. Dat het voelt alsof het nu geen zin meer heeft om hem alsnog naar binnen te halen. Alsof je dan nóg meer faalt, zo aan het eind van de winter. Terwijl: feitelijk gezien faal je dan toch echt minder, want je doet het minder maanden verkeerd.

Bewerkelijk

Dat onze nieuwe katten een stuk bewerkelijker zijn dan ik had verwacht. Ze zijn niet honderd procent zindelijk, en die paar procenten hakken er echt wel in. Bovendien zijn ze qua aaien juist niet bewerkelijk; dat mag namelijk niet. Of, het mág natuurlijk wel, er is geen officiële verordening, maar dan krijg je een klap en dan is de lol er voor mij ook wel af. Dat ze de hele dag voor je voeten wegschieten, in bange afwachting van wat je ze nu weer zal gaan aandoen.

Dat er na wat onzindelijkheden ook een probleem is met de slaapkamer; de nieuwe katten mogen daar niet meer komen in verband met een eerder pisincident waar ik het niet over wil hebben, maar de oude sliep juist altijd zo gezellig op mijn hoofd. Dat dat nu een hele coördinatie is. Soms is de oude in slaapkamer en is het geregeld voor die nacht, maar op andere momenten wil hij eerst nog even naar de zolder, en dan zitten we met hekjes en luikjes en als het erop aankomt, lig ik dan gewoon een hele nacht zonder kat op mijn hoofd. Bijkomend probleem is namelijk dat de oude kat niet door kattenluikjes durft, maar de nieuwe katten wel.

Dat ik lang heb beweerd dat het mijn droom is om uiteindelijk twaalf of veertien katten te hebben, maar dat ik daar nu toch graag op terug wil komen.  

Verheugen

Dat ik bloed heb laten prikken om te kijken of ik misschien een glutenallergie heb, en dat ik nu ergens hoop die ook echt te hebben omdat het zo lekker veel zou verklaren. Maar het is natuurlijk ook gewoon een ziekte, en vervolgens een heleboel gedoe omdat je dan moet zorgen dat je écht geen gluten binnenkrijgt. Dus dat ik me er van mezelf niet al te veel op mag verheugen.

Planningen

Dat ik vannacht weer eens wakker lag door allerlei omstandigheden (last van mijn rug, een loeiende kat en gepieker) en daar vanochtend flink de pest over in had, want ik was júist vroeg naar bed gegaan zodat ik vandaag veel zou kunnen doen. Dat ik hier verslag van deed aan mijn vriend en dat hij toen zei: Je verziekt je leven met je eigen planningen. Dat ik toen dacht: ja, dat vat de boel wel zo’n beetje samen.

Citaat

Dat ik een telefoongesprek had met de uitgever en er toen iets gênants gebeurde. Ze haalde een bepaald citaat aan, en ik dacht: dat ken ik ergens van! Dus zoiets zei ik toen ook, blij verrast, want ik ken altijd minder boeken dan andere mensen denken. Maar dat ik toen ineens besefte dat het uit mijn eigen boek kwam. Dat zij gelukkig gewoon door bleef praten, waardoor ik kon doen alsof mijn reactie volkomen logisch was geweest. Maar dat het me toch nog dwarszit. Dat ik ook precies weet wat ik eigenlijk had willen doen: zeggen ‘haha dat is uit mijn éigen boek natuurlijk!’. Of die ‘haha’ nou gemeend is of niet, het zou echt het beste zijn geweest. Maar om er nu nog een mail aan te wijden, dat gaat echt veel te ver. Het momentum van het oplossen is voorbij, ik zal ermee moeten leren leven.  

Contact

Theaterbureau de Mannen
info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Volg Janneke

Nieuwsbrief

Meld je aan en mis niets!

Colofon

Foto's: Bas Losekoot, Anne van Zantwijk
Vormgeving voorstellingsbeeld: Marc Koppen
Website: Sanne Groot

privacyverklaring