blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Autoriteitsprobleem

Dat we gingen zaalvoetballen en daar voor het eerst een scheidsrechter bij hadden. Dat ik het meteen al een beetje een autoritair mannetje vond. Hij begon bijvoorbeeld over onze sierraden, die moesten af. Hij zei ook dat de bal die wij hadden meegenomen niet hard genoeg was, volgens hem was dat gevaarlijk voor je enkels als je erop ging staan (wat ik niet van plan was). Dus moesten we hem voordat we konden beginnen nog even oppompen. Dat deden we al zo snel mogelijk, maar toen kregen we daarna toch nog een extra preek: we moesten dit voortaan ruim van tevoren regelen.

Dat ik het daardoor al helemaal gehad had met die vent. En toen hij mij ook nog aansprak op het feit dat ik ‘kut!’ riep toen ik een verkeerde bal schoot, wist ik het zeker: ik heb een autoriteitsprobleem. Gelukkig heb ik de autoriteiten in de andere gebieden van mijn leven grotendeels weten te vermijden.

Stront

Dat ik de hond aan het uitlaten was en daarom een poepzakje uit mijn zak pakte, en toen een deel van een woord op het zakje zag staan, namelijk ‘stron’. Dat ik toen heel even dacht dat er ‘stront’ op stond. Maar het bleek ‘strong’ te zijn.

Dat ik niet precies weet waarom, maar toch denk dat de wereld mooier zou zijn als er wel ‘stront’ op poepzakjes staat.

Pepertje

Dat ik met iemand buiten bij een koffietentje zat. We hadden een hele tafel met bijbehorende bank voor onszelf. Het enige probleem was dat er recht voor mijn neus een klein rood velletje van een pepertje op de tafel zat geplakt, zo’n klein vierkantje van iemand die de peper echt fijn heeft gesneden. Dat vond ik vies, ik wist ook niet of het uit iemands mond was gevallen of van iemands bord. Dat ik niet recht achter het pepertje wilde blijven zitten, uit angst dat ik er dan een keer per ongeluk mijn ellebogen in zou zetten. Daarom besloot ik wat meer opzij te schuiven op de bank, maar toen zat ik nogal raar ver weg van mijn gesprekspartner. Even overwoog ik nog er een tandenstoker aan op te offeren, dan kon ik het velletje wegkrabben. Maar dat vond ik zonde van de tandenstoker en ook niet mijn taak.

Dat mijn gesprekspartner op een gegeven moment vroeg wat er aan de hand was en ik het toen kon uitleggen. Dat ze het ook nog begreep, en het pepertje daarna niet meer tussen ons in stond hoewel het er nog wel lag.

Hannah’s House

Dat Dr. Phil aan het eind van de show altijd alle problemen van zijn gasten oplost. Niet zelf, maar dan haalt hij er gewoon een expert bij die eerder echt enorm goede resultaten heeft geboekt met zijn of haar instelling, waardoor je als kijker voelt: Dit gaat sowieso goedkomen. Het fijnst vind ik het als hij zegt: Je mag naar Hannah’s House.

Dat ik daar dan ook altijd zo graag heen wil.

Gat

Dat ik een tweedehands broek had gekocht, een leuke maar wel met een gat in de knie. Daar ben ik normaal niet zo van, maar hij zat verder goed en bij tweedehands moet je niet al te veel criteria hebben want dan slaag je nooit. Het was gelukkig geen groot gat, meer een horizontale streep, de stof zat nog wel bij elkaar. Maar dat ik die broek toen aan ging trekken en niet gewend was halverwege een gat tegen te komen, dus automatisch aannam dat dat het ‘echte’ gat voor mijn voet betrof. Dat ik daarom nogal hard doorduwde met mijn voet en de broek toen verder uit voelde scheuren.

Dat er nu een groot gat bij mijn knie zit.

Categorie

archief

Autoriteitsprobleem

Dat we gingen zaalvoetballen en daar voor het eerst een scheidsrechter bij hadden. Dat ik het meteen al een beetje een autoritair mannetje vond. Hij begon bijvoorbeeld over onze sierraden, die moesten af. Hij zei ook dat de bal die wij hadden meegenomen niet hard genoeg was, volgens hem was dat gevaarlijk voor je enkels als je erop ging staan (wat ik niet van plan was). Dus moesten we hem voordat we konden beginnen nog even oppompen. Dat deden we al zo snel mogelijk, maar toen kregen we daarna toch nog een extra preek: we moesten dit voortaan ruim van tevoren regelen.

Dat ik het daardoor al helemaal gehad had met die vent. En toen hij mij ook nog aansprak op het feit dat ik ‘kut!’ riep toen ik een verkeerde bal schoot, wist ik het zeker: ik heb een autoriteitsprobleem. Gelukkig heb ik de autoriteiten in de andere gebieden van mijn leven grotendeels weten te vermijden.

Stront

Dat ik de hond aan het uitlaten was en daarom een poepzakje uit mijn zak pakte, en toen een deel van een woord op het zakje zag staan, namelijk ‘stron’. Dat ik toen heel even dacht dat er ‘stront’ op stond. Maar het bleek ‘strong’ te zijn.

Dat ik niet precies weet waarom, maar toch denk dat de wereld mooier zou zijn als er wel ‘stront’ op poepzakjes staat.

Pepertje

Dat ik met iemand buiten bij een koffietentje zat. We hadden een hele tafel met bijbehorende bank voor onszelf. Het enige probleem was dat er recht voor mijn neus een klein rood velletje van een pepertje op de tafel zat geplakt, zo’n klein vierkantje van iemand die de peper echt fijn heeft gesneden. Dat vond ik vies, ik wist ook niet of het uit iemands mond was gevallen of van iemands bord. Dat ik niet recht achter het pepertje wilde blijven zitten, uit angst dat ik er dan een keer per ongeluk mijn ellebogen in zou zetten. Daarom besloot ik wat meer opzij te schuiven op de bank, maar toen zat ik nogal raar ver weg van mijn gesprekspartner. Even overwoog ik nog er een tandenstoker aan op te offeren, dan kon ik het velletje wegkrabben. Maar dat vond ik zonde van de tandenstoker en ook niet mijn taak.

Dat mijn gesprekspartner op een gegeven moment vroeg wat er aan de hand was en ik het toen kon uitleggen. Dat ze het ook nog begreep, en het pepertje daarna niet meer tussen ons in stond hoewel het er nog wel lag.

Hannah’s House

Dat Dr. Phil aan het eind van de show altijd alle problemen van zijn gasten oplost. Niet zelf, maar dan haalt hij er gewoon een expert bij die eerder echt enorm goede resultaten heeft geboekt met zijn of haar instelling, waardoor je als kijker voelt: Dit gaat sowieso goedkomen. Het fijnst vind ik het als hij zegt: Je mag naar Hannah’s House.

Dat ik daar dan ook altijd zo graag heen wil.

Gat

Dat ik een tweedehands broek had gekocht, een leuke maar wel met een gat in de knie. Daar ben ik normaal niet zo van, maar hij zat verder goed en bij tweedehands moet je niet al te veel criteria hebben want dan slaag je nooit. Het was gelukkig geen groot gat, meer een horizontale streep, de stof zat nog wel bij elkaar. Maar dat ik die broek toen aan ging trekken en niet gewend was halverwege een gat tegen te komen, dus automatisch aannam dat dat het ‘echte’ gat voor mijn voet betrof. Dat ik daarom nogal hard doorduwde met mijn voet en de broek toen verder uit voelde scheuren.

Dat er nu een groot gat bij mijn knie zit.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring