blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Altijd genaaid

Dat ik me altijd genaaid voel wanneer ik iets verkoop op Marktplaats. Je wil niet te snel toehappen bij een bod, want misschien biedt iemand anders daarna meer, maar je wil de huidige bieder ook niet verliezen door te lang te wachten. Zelf raak ik altijd direct geïrriteerd als ik ergens een bod op doe en de verkoper reageert niet binnen een uur, ik handel het graag direct af. Bovendien zei de makelaar bij de verkoop van ons vorige huis dat de hoogste biedingen meestal op de eerste dag komen. Als je dan wacht, graaf je dus je eigen financiële graf. Maar als je niet wacht, zul je nooit weten of er meer in had gezeten. Behalve op Marktplaats dus, daar wordt dat gewoon in je face gewreven door iemand die hoger biedt, omdat je vergeten was je artikel op ‘gereserveerd’ te zetten. En ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om het dan aan de hogere bieder te geven, zo ben ik niet opgevoed.

Gisteren had ik het met een fietsmand. Ik had ‘m al aan Evelien beloofd, toen Stefanie ineens meer bood. Dat zat me zo dwars, dat ik hier wel erkenning voor wilde van Evelien. ‘Iemand anders biedt nu 20 euro’, typte ik aan haar, ‘maar ik heb ‘m voor jou gereserveerd’. Gelukkig was zij niet te beroerd om mij even te geven wat ik nodig had. ‘Dat is lief’, typte ze. Zo werd het toch nog een prima verkoop.

Prettige gevoelens

Dat we op de hei gingen wandelen met de hond. De grote parkeerplaats was vanwege de lockdown afgesloten maar wij wisten een andere ingang waar je nog wel kon parkeren. Dat daar toen een groep van ongeveer 20 jongeren stond. Ze hielden absoluut geen afstand van elkaar, en stonden te roken en te drinken. Een van de wandelaars zal de politie wel bellen, zei ik tegen mijn vriend, maar zo zijn wij niet.

Dat we even later terugliepen richting de parkeerplaats, en op de eindpaadjes al wat meiden tegenkwamen met wijn in hun hand. Op een ander paadje rende een groepje jongens achter elkaar aan. Toen zagen we dat er een auto van de gemeente gearriveerd was, dat was de reden dat de kudde uit elkaar stoof. Je zag zelfs de schapen denken: zo eng is dit nou ook weer niet. Ze deden dus alsof ze toevallig allemaal los van elkaar met wijn en sigaretten op de hei liepen. Dat er ook een meisje was dat probeerde haar dronken charmes in de strijd te gooien bij de gemeenteambtenaar. Ik hoorde haar ‘schat’ zeggen en ze raakte hem ook aan. Dat ik toen eigenlijk de politie wilde bellen om te zeggen dat er iemand werd aangeraakt, ik vond haar bijna een soort coronaspuger. Maar bij de ambtenaar leken de prettige gevoelens toch te overheersen.

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Ongehavend

Dat ik vannacht allemaal dromen had over dode en half levende katten, en een kat die we maar beter konden laten gaan en daarom in het water gooiden, maar toen-ie er eenmaal lag was ik ineens bang dat dit een pijnlijke dood zou zijn. Dat ik, toen ik eenmaal wakker was, echt even bij moest komen.

Dat ik daarna beneden kwam en een miauwtje hoorde, een zielige, en die was niet afkomstig van onze eigen kat, want die lag op bed. Dat ik toen heel even dacht dat het onze overleden kat was die zich meldde, maar dat kon natuurlijk niet. Dat ik toen voor de zekerheid toch even naar het grafje in de tuin keek, maar dat lag er rustig en ongehavend bij.

Geschrapte dingen

Dat ik mijn agenda onoverzichtelijk vind nu bijna alles is afgelast. Dan schrijf ik er nieuwe dingen bij, maar die zijn toch lastig te onderscheiden van de geschrapte dingen. Daardoor vergeet ik steeds bijna mijn afspraken die wel doorgaan. Dat ik dus nog beter zal moeten krassen door de oude dingen heen.

Sowieso merk ik dat ik in deze tijd eerder dingen vergeet dan normaal. Er hoeft zo weinig op gezette tijden dat mijn hoofd dit blijkbaar afrondt naar niets, maar dan is daar toch ineens een tandarts of een tennisles. Het feit dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is, helpt ook niet mee.

Categorie

archief

Altijd genaaid

Dat ik me altijd genaaid voel wanneer ik iets verkoop op Marktplaats. Je wil niet te snel toehappen bij een bod, want misschien biedt iemand anders daarna meer, maar je wil de huidige bieder ook niet verliezen door te lang te wachten. Zelf raak ik altijd direct geïrriteerd als ik ergens een bod op doe en de verkoper reageert niet binnen een uur, ik handel het graag direct af. Bovendien zei de makelaar bij de verkoop van ons vorige huis dat de hoogste biedingen meestal op de eerste dag komen. Als je dan wacht, graaf je dus je eigen financiële graf. Maar als je niet wacht, zul je nooit weten of er meer in had gezeten. Behalve op Marktplaats dus, daar wordt dat gewoon in je face gewreven door iemand die hoger biedt, omdat je vergeten was je artikel op ‘gereserveerd’ te zetten. En ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om het dan aan de hogere bieder te geven, zo ben ik niet opgevoed.

Gisteren had ik het met een fietsmand. Ik had ‘m al aan Evelien beloofd, toen Stefanie ineens meer bood. Dat zat me zo dwars, dat ik hier wel erkenning voor wilde van Evelien. ‘Iemand anders biedt nu 20 euro’, typte ik aan haar, ‘maar ik heb ‘m voor jou gereserveerd’. Gelukkig was zij niet te beroerd om mij even te geven wat ik nodig had. ‘Dat is lief’, typte ze. Zo werd het toch nog een prima verkoop.

Prettige gevoelens

Dat we op de hei gingen wandelen met de hond. De grote parkeerplaats was vanwege de lockdown afgesloten maar wij wisten een andere ingang waar je nog wel kon parkeren. Dat daar toen een groep van ongeveer 20 jongeren stond. Ze hielden absoluut geen afstand van elkaar, en stonden te roken en te drinken. Een van de wandelaars zal de politie wel bellen, zei ik tegen mijn vriend, maar zo zijn wij niet.

Dat we even later terugliepen richting de parkeerplaats, en op de eindpaadjes al wat meiden tegenkwamen met wijn in hun hand. Op een ander paadje rende een groepje jongens achter elkaar aan. Toen zagen we dat er een auto van de gemeente gearriveerd was, dat was de reden dat de kudde uit elkaar stoof. Je zag zelfs de schapen denken: zo eng is dit nou ook weer niet. Ze deden dus alsof ze toevallig allemaal los van elkaar met wijn en sigaretten op de hei liepen. Dat er ook een meisje was dat probeerde haar dronken charmes in de strijd te gooien bij de gemeenteambtenaar. Ik hoorde haar ‘schat’ zeggen en ze raakte hem ook aan. Dat ik toen eigenlijk de politie wilde bellen om te zeggen dat er iemand werd aangeraakt, ik vond haar bijna een soort coronaspuger. Maar bij de ambtenaar leken de prettige gevoelens toch te overheersen.

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Ongehavend

Dat ik vannacht allemaal dromen had over dode en half levende katten, en een kat die we maar beter konden laten gaan en daarom in het water gooiden, maar toen-ie er eenmaal lag was ik ineens bang dat dit een pijnlijke dood zou zijn. Dat ik, toen ik eenmaal wakker was, echt even bij moest komen.

Dat ik daarna beneden kwam en een miauwtje hoorde, een zielige, en die was niet afkomstig van onze eigen kat, want die lag op bed. Dat ik toen heel even dacht dat het onze overleden kat was die zich meldde, maar dat kon natuurlijk niet. Dat ik toen voor de zekerheid toch even naar het grafje in de tuin keek, maar dat lag er rustig en ongehavend bij.

Geschrapte dingen

Dat ik mijn agenda onoverzichtelijk vind nu bijna alles is afgelast. Dan schrijf ik er nieuwe dingen bij, maar die zijn toch lastig te onderscheiden van de geschrapte dingen. Daardoor vergeet ik steeds bijna mijn afspraken die wel doorgaan. Dat ik dus nog beter zal moeten krassen door de oude dingen heen.

Sowieso merk ik dat ik in deze tijd eerder dingen vergeet dan normaal. Er hoeft zo weinig op gezette tijden dat mijn hoofd dit blijkbaar afrondt naar niets, maar dan is daar toch ineens een tandarts of een tennisles. Het feit dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is, helpt ook niet mee.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring