blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Kat met kap

Dat mijn kat niet snapt dat ze weer door het kattenluik past nu ze geen kap meer om haar kop heeft. De wond op haar poot is dicht, dus mocht hij gelukkig weer af.

Ze liep wel heel grappig met dat ding op, de oren plat naar achteren en dan echt sjokken alsof ze iets heel zwaars mee moest sjouwen. En ze snapte niet dat ze zich niet kon wassen, dus likte ze steeds de binnenkant van de kap terwijl ze haar pootje er aan de buitenkant tegenaan hield.

Als we op iemand konden stemmen die honderd moet worden, dan zou zij het zijn. En dan krijgt ze voor haar verjaardag een kap.

Dagindeling

Dat ik van slag ben nu mijn vriend ineens ook op donderdag vrij is. Ik kan niet functioneren als er iemand in huis is zonder plan. Van de honden vind ik het tot daaraantoe, maar van mijn vriend wil ik graag vooraf weten hoe hij zijn dag in gaat delen.

Rijke mensen

Laatst kocht een vriendin van mij een groot huis in een rijke buurt. Ik merkte toen dat ik dacht: dan gaat ze in een buurt wonen met allemaal nare egoïstische mensen. Toen ik erover na ging denken vond ik dat niet echt, ik kon heel goed beredeneren dat niet iedereen die daar woont – misschien zelfs een minderheid – egoïstisch is. Maar ik krijg dat idee niet uit mijn hoofd, het is alsof mijn lichaam het al vindt en mijn hoofd daar niet tegenop kan.

Elke keer als ik nu vanaf het station die wijk in loop denk ik het weer. Het begint al met de gedachte dat het zo rustig is op het station omdat de mensen daar er geen enkele moeite mee hebben om het milieu te vervuilen. Ik probeer mezelf dan wel te corrigeren. Dat lukt heel even, totdat er iemand zo’n huis uit komt lopen en ik toch weer aan zijn of haar kleren denk te zien dat het inderdaad een stom persoon is.

En toen die vriendin vertelde dat ze met haar auto vanaf de oprit haar eigen straat vaak niet in kan rijden omdat niemand haar ertussen laat, voelde ik me als ik heel eerlijk ben licht euforisch. Alsof ik toch maar mooi goed zit hier in mijn arbeiderswoninkje. Waar ik zeker voorrang zou krijgen van mijn buren als ik een auto had gehad. En een oprit.

Dat voorbeeld onthou ik vervolgens als nieuw verzameld bewijs voor mijn stelling. Maar de wetenschapsfilosoof Karl Popper zei dat je je theorie niet moet willen bevestigen maar juist onderuit moet proberen te halen, dus op zoek moet gaan naar die ene aardige rijke persoon (de zwarte zwaan) in plaats van naar al die stomme (de witte zwanen). En zelfs in deze vergelijking zit mijn vooroordeel alweer: ik ga ervan uit dat de leuke rijke mensen de uitzondering zijn.

Misschien moet iemand anders dit onderzoek uitvoeren. Maar dan liever geen rijk iemand.

Wekker

Ik zet altijd een wekker, ook als ik vakantie heb. Sommige mensen vinden dat raar. Ik vind het raar dat zij hun dag zo laten bepalen door het lot. Dan kun je net zo goed meteen je hele leven uit handen geven en net als Eddie uit Vrienden voor het Leven een keer deed, steeds een dobbelsteen gooien om te bepalen wat je gaat doen of zeggen.

Maar het is wel vakantie nu. Ik ‘blader’ door de wekker, wil hem op 8:45 zetten omdat je dan wel net even dat extraatje hebt (geen 8 uur of half 9), maar ook niet zo veel tijd verspilt als je zou doen door pas om 9 uur op te staan. Bij het bladeren ga ik per ongeluk door naar 8:46. Ik wil nu eigenlijk de 59 minuten weer helemaal door, maar besluit het zo te laten dit keer. Het is per slot van rekening vakantie. Living on the edge of kwart voor negen.

Categorie

archief

Kat met kap

Dat mijn kat niet snapt dat ze weer door het kattenluik past nu ze geen kap meer om haar kop heeft. De wond op haar poot is dicht, dus mocht hij gelukkig weer af.

Ze liep wel heel grappig met dat ding op, de oren plat naar achteren en dan echt sjokken alsof ze iets heel zwaars mee moest sjouwen. En ze snapte niet dat ze zich niet kon wassen, dus likte ze steeds de binnenkant van de kap terwijl ze haar pootje er aan de buitenkant tegenaan hield.

Als we op iemand konden stemmen die honderd moet worden, dan zou zij het zijn. En dan krijgt ze voor haar verjaardag een kap.

Dagindeling

Dat ik van slag ben nu mijn vriend ineens ook op donderdag vrij is. Ik kan niet functioneren als er iemand in huis is zonder plan. Van de honden vind ik het tot daaraantoe, maar van mijn vriend wil ik graag vooraf weten hoe hij zijn dag in gaat delen.

Rijke mensen

Laatst kocht een vriendin van mij een groot huis in een rijke buurt. Ik merkte toen dat ik dacht: dan gaat ze in een buurt wonen met allemaal nare egoïstische mensen. Toen ik erover na ging denken vond ik dat niet echt, ik kon heel goed beredeneren dat niet iedereen die daar woont – misschien zelfs een minderheid – egoïstisch is. Maar ik krijg dat idee niet uit mijn hoofd, het is alsof mijn lichaam het al vindt en mijn hoofd daar niet tegenop kan.

Elke keer als ik nu vanaf het station die wijk in loop denk ik het weer. Het begint al met de gedachte dat het zo rustig is op het station omdat de mensen daar er geen enkele moeite mee hebben om het milieu te vervuilen. Ik probeer mezelf dan wel te corrigeren. Dat lukt heel even, totdat er iemand zo’n huis uit komt lopen en ik toch weer aan zijn of haar kleren denk te zien dat het inderdaad een stom persoon is.

En toen die vriendin vertelde dat ze met haar auto vanaf de oprit haar eigen straat vaak niet in kan rijden omdat niemand haar ertussen laat, voelde ik me als ik heel eerlijk ben licht euforisch. Alsof ik toch maar mooi goed zit hier in mijn arbeiderswoninkje. Waar ik zeker voorrang zou krijgen van mijn buren als ik een auto had gehad. En een oprit.

Dat voorbeeld onthou ik vervolgens als nieuw verzameld bewijs voor mijn stelling. Maar de wetenschapsfilosoof Karl Popper zei dat je je theorie niet moet willen bevestigen maar juist onderuit moet proberen te halen, dus op zoek moet gaan naar die ene aardige rijke persoon (de zwarte zwaan) in plaats van naar al die stomme (de witte zwanen). En zelfs in deze vergelijking zit mijn vooroordeel alweer: ik ga ervan uit dat de leuke rijke mensen de uitzondering zijn.

Misschien moet iemand anders dit onderzoek uitvoeren. Maar dan liever geen rijk iemand.

Wekker

Ik zet altijd een wekker, ook als ik vakantie heb. Sommige mensen vinden dat raar. Ik vind het raar dat zij hun dag zo laten bepalen door het lot. Dan kun je net zo goed meteen je hele leven uit handen geven en net als Eddie uit Vrienden voor het Leven een keer deed, steeds een dobbelsteen gooien om te bepalen wat je gaat doen of zeggen.

Maar het is wel vakantie nu. Ik ‘blader’ door de wekker, wil hem op 8:45 zetten omdat je dan wel net even dat extraatje hebt (geen 8 uur of half 9), maar ook niet zo veel tijd verspilt als je zou doen door pas om 9 uur op te staan. Bij het bladeren ga ik per ongeluk door naar 8:46. Ik wil nu eigenlijk de 59 minuten weer helemaal door, maar besluit het zo te laten dit keer. Het is per slot van rekening vakantie. Living on the edge of kwart voor negen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring