blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Sport kijken

Als ik geen sport kijk vind ik het goed dat ik geen sport kijk: het kost veel tijd die ik niet heb, van een afstand zie ik dat het verspilling is van die tijd. Dat je beter zelf kunt gaan sporten of iets doen of maken. Maar zodra ik het kijk, verandert mijn hele kader en voelt het wezenlijk, komt het me ineens absurd voor om die mensen te laten sporten zonder dat ik ze volg.

Het allerleukste is het om iets te volgen, zoals bij een EK of WK. Het is van belang dat ik er weer bij ben de volgende keer, zo voelt het. Dat kan nét het verschil maken. Ik kan me dan bijna lichamelijk verheugen: er was iets leuks binnenkort, o ja, de kwartfinale! Hetzelfde gevoel als wanneer ik vroeger bijna jarig was. Ik vergeet nooit meer dat we in Frankrijk op de camping stonden en in onze stilstaande auto radio gingen luisteren om te horen hoe Ron Zwerver de volleybalfinale op de Olympische Spelen voor ons won. Ja, hij was heel lang (dat is hij waarschijnlijk nog steeds), maar hij deed het toch maar mooi!

Maar ook de halve finale van het EK in 2000 blijft me altijd bij: ‘s Middags had ik mijn middelbare schooldiploma uitgereikt gekregen en een paar uur later zat mijn familie binnen voor de tv terwijl ik in de tuin stond, eerst omdat ik de penalty’s te spannend vond en nadat we ze hadden verloren omdat ik me schaamde voor mijn tranen. Dat is wel een belangrijk verschil met jarig zijn, wat tot nu toe altijd lukte: de mogelijk verdrietige afloop. Het kan je stemming behoorlijk bederven. Dan voel je ook meteen weer de willekeur, van iemand volgen omdat hij zo nodig in hetzelfde land is geboren.

Wat dat betreft zijn series een veiligere gok. Daar heb je ook het leuke gevoel van ‘iets volgen’, zonder de kans op verliezen. Hoewel zo’n serie op een gegeven moment wel stopt, en dan overvalt me ook altijd een raar soort verdriet: niet alleen omdat ik het jammer vind, maar ook omdat het me doet beseffen dat het maar een serie was. Met terugwerkende kracht is het dan toch nog tijdverspilling.

‘Gooi je haar eens los’

Sommige mensen zeggen: gooi je haar eens los. Dat zeggen ze echt. Sommige mensen zeggen ook dat mijn stijfheid mijn kracht is. Ik wil mezelf niet analyseren. Geef mij iemand anders met een probleem, dan ben ik er voor diegene, dat kan ik goed. Mijn eigen problemen zijn zo voorspelbaar, als een stom liedje dat te vaak op de radio is.

Doe mij maar mensen die zelfmoord willen plegen en dat ik dan kan zeggen dat het echt niet zo erg is als het lijkt allemaal. Dat ik het begrijp hoor, hoe erg het lijkt. Maar dat het dat toch niet is. Dat de wereld er overmorgen weer anders uitziet.

Als mijn vriend eens somber is vervagen mijn eigen problemen direct, daar hoeft hij niet eens dood voor te willen. Dat wil hij ook nooit. Hij redt zich altijd wel, ik hoef zelden voor hem te zorgen. Was mijn vriend maar wat labieler, dan was ik zo veel sterker. Verder is hij perfect, ik wil hem graag houden. Misschien toch maar eens rondkijken op secondlove.nl: ik zoek een minnaar die soms zelfmoord wil plegen.

Door liedjes heen praten

Als we in een café zijn en iemand gaat opeens liedjes zingen, vind ik dat op zich prima maar dan wil ik er wel gewoon doorheen kunnen praten. Alleen liedjes is me te saai. Daarom heb ik het eigenlijk liever Engelstalig, want in het Nederlands door een Nederlandstalig liedje heen praten voelt zo bruut.

Afgespoelde vlokken

Sinds vanochtend weet ik dat afgespoelde vlokken niet lekker zijn.

Aan deze conclusie is nogal wat voorafgegaan. Toen ik vlokken op mijn broodje strooide, viel er namelijk eentje in de gootsteen. En hoewel ik mijn eigen gootsteen, in tegenstelling tot die van andere mensen, gevoelsmatig nooit heel vies vind, ben ik me er wel van bewust dat daar waarschijnlijk allerlei bacteriën in rondwaren, misschien ook wel in tegenstelling tot bij andere mensen want wij maken niet zo vaak schoon. Het allergoorste vind ik het putje leeghalen bij andere mensen. Als je weet wat er in het putje zit omdat je het zelf ook deels hebt gegeten is het al smerig, laat staan als je niet weet wat er aan je vingers blijft kleven. Maar er viel een vlok in mijn gootsteen, dat vond ik zonde dus spoelde ik hem af en at ik hem alsnog op.

Ik vond het zonde om hem weg te gooien omdat je bij vlokken toch al niet zo veel waar voor je geld krijgt. Er zit vooral lucht in het pak, de kracht van vlokken is tegelijkertijd hun zwakte. Daarom koos ik eerder altijd voor het redelijkere hagelslag: iets minder lekker maar je krijgt wel de hoeveelheid die het pak belooft. De pure hagelslag van Fairtrade hadden wij altijd, totdat ze daar ineens melk in gingen stoppen en ik dat niet helemaal fair vond ten aanzien van de koeien. Toen ontdekte ik dat de Aldi wel fair trade hagelslag zonder melk van een ander merk heeft en moest ik daarheen van mezelf. Ik trof er inderdaad tussen alle bagger fair trade hagelslag aan. Maar dit was niets vergeleken bij de oude hagelslag van Fairtrade zelf. Dit was verstandige hagelslag, te klein en met te veel cacao, het snoeperige was er helemaal vanaf. Dat je bijna denkt: dan neem ik wel een broodje sla. Dus toen was ik de keer erna weer bij de Albert Heijn en wilde ik de huismerk pure hagelslag in mijn mandje leggen, maar ik bedacht me. Ik redeneerde als volgt: als ik dan toch zondig kan ik net zo goed op meerdere fronten tegelijk zondigen (niet fair trade én veel lucht) en vlokken nemen. Dus mocht ik ineens vlokken! (Bedankt nog Fairtrade, voor het toevoegen van de melk in jullie hagelslag.)

Maar wat ik vreesde gebeurde: het pak raakte erg snel leeg. Ofwel je doet er te weinig van op je broodje, ofwel de pakken onethisch broodbeleg zijn niet aan te slepen. En dat mag natuurlijk niet elke keer. Dus toen er één vlok bij het strooien in de gootsteen belandde, spoelde ik die af en at ik hem alsnog op. En dus kan ik jullie nu vertellen: het natte van de vlok is geen match met het knapperige, het blijft naast elkaar bestaan maar het wordt geen geheel. En het is ook nog maar de vraag of het de boel ten goede zou komen als het dat wel werd.

Ruzies die je niet raken

Dat ruzies die je niet echt raken heel vermoeiend zijn, niet op een emotionele manier maar wel qua volume, qua ritme, qua alles. Ook qua dat je beseft dat je er beter niet bij had kunnen zijn, liever iets anders had willen doen. Zelfs deuren in de grondverf zetten was een leukere besteding van je tijd geweest, en dat is het niet zo snel.

Categorie

archief

Sport kijken

Als ik geen sport kijk vind ik het goed dat ik geen sport kijk: het kost veel tijd die ik niet heb, van een afstand zie ik dat het verspilling is van die tijd. Dat je beter zelf kunt gaan sporten of iets doen of maken. Maar zodra ik het kijk, verandert mijn hele kader en voelt het wezenlijk, komt het me ineens absurd voor om die mensen te laten sporten zonder dat ik ze volg.

Het allerleukste is het om iets te volgen, zoals bij een EK of WK. Het is van belang dat ik er weer bij ben de volgende keer, zo voelt het. Dat kan nét het verschil maken. Ik kan me dan bijna lichamelijk verheugen: er was iets leuks binnenkort, o ja, de kwartfinale! Hetzelfde gevoel als wanneer ik vroeger bijna jarig was. Ik vergeet nooit meer dat we in Frankrijk op de camping stonden en in onze stilstaande auto radio gingen luisteren om te horen hoe Ron Zwerver de volleybalfinale op de Olympische Spelen voor ons won. Ja, hij was heel lang (dat is hij waarschijnlijk nog steeds), maar hij deed het toch maar mooi!

Maar ook de halve finale van het EK in 2000 blijft me altijd bij: ‘s Middags had ik mijn middelbare schooldiploma uitgereikt gekregen en een paar uur later zat mijn familie binnen voor de tv terwijl ik in de tuin stond, eerst omdat ik de penalty’s te spannend vond en nadat we ze hadden verloren omdat ik me schaamde voor mijn tranen. Dat is wel een belangrijk verschil met jarig zijn, wat tot nu toe altijd lukte: de mogelijk verdrietige afloop. Het kan je stemming behoorlijk bederven. Dan voel je ook meteen weer de willekeur, van iemand volgen omdat hij zo nodig in hetzelfde land is geboren.

Wat dat betreft zijn series een veiligere gok. Daar heb je ook het leuke gevoel van ‘iets volgen’, zonder de kans op verliezen. Hoewel zo’n serie op een gegeven moment wel stopt, en dan overvalt me ook altijd een raar soort verdriet: niet alleen omdat ik het jammer vind, maar ook omdat het me doet beseffen dat het maar een serie was. Met terugwerkende kracht is het dan toch nog tijdverspilling.

‘Gooi je haar eens los’

Sommige mensen zeggen: gooi je haar eens los. Dat zeggen ze echt. Sommige mensen zeggen ook dat mijn stijfheid mijn kracht is. Ik wil mezelf niet analyseren. Geef mij iemand anders met een probleem, dan ben ik er voor diegene, dat kan ik goed. Mijn eigen problemen zijn zo voorspelbaar, als een stom liedje dat te vaak op de radio is.

Doe mij maar mensen die zelfmoord willen plegen en dat ik dan kan zeggen dat het echt niet zo erg is als het lijkt allemaal. Dat ik het begrijp hoor, hoe erg het lijkt. Maar dat het dat toch niet is. Dat de wereld er overmorgen weer anders uitziet.

Als mijn vriend eens somber is vervagen mijn eigen problemen direct, daar hoeft hij niet eens dood voor te willen. Dat wil hij ook nooit. Hij redt zich altijd wel, ik hoef zelden voor hem te zorgen. Was mijn vriend maar wat labieler, dan was ik zo veel sterker. Verder is hij perfect, ik wil hem graag houden. Misschien toch maar eens rondkijken op secondlove.nl: ik zoek een minnaar die soms zelfmoord wil plegen.

Door liedjes heen praten

Als we in een café zijn en iemand gaat opeens liedjes zingen, vind ik dat op zich prima maar dan wil ik er wel gewoon doorheen kunnen praten. Alleen liedjes is me te saai. Daarom heb ik het eigenlijk liever Engelstalig, want in het Nederlands door een Nederlandstalig liedje heen praten voelt zo bruut.

Afgespoelde vlokken

Sinds vanochtend weet ik dat afgespoelde vlokken niet lekker zijn.

Aan deze conclusie is nogal wat voorafgegaan. Toen ik vlokken op mijn broodje strooide, viel er namelijk eentje in de gootsteen. En hoewel ik mijn eigen gootsteen, in tegenstelling tot die van andere mensen, gevoelsmatig nooit heel vies vind, ben ik me er wel van bewust dat daar waarschijnlijk allerlei bacteriën in rondwaren, misschien ook wel in tegenstelling tot bij andere mensen want wij maken niet zo vaak schoon. Het allergoorste vind ik het putje leeghalen bij andere mensen. Als je weet wat er in het putje zit omdat je het zelf ook deels hebt gegeten is het al smerig, laat staan als je niet weet wat er aan je vingers blijft kleven. Maar er viel een vlok in mijn gootsteen, dat vond ik zonde dus spoelde ik hem af en at ik hem alsnog op.

Ik vond het zonde om hem weg te gooien omdat je bij vlokken toch al niet zo veel waar voor je geld krijgt. Er zit vooral lucht in het pak, de kracht van vlokken is tegelijkertijd hun zwakte. Daarom koos ik eerder altijd voor het redelijkere hagelslag: iets minder lekker maar je krijgt wel de hoeveelheid die het pak belooft. De pure hagelslag van Fairtrade hadden wij altijd, totdat ze daar ineens melk in gingen stoppen en ik dat niet helemaal fair vond ten aanzien van de koeien. Toen ontdekte ik dat de Aldi wel fair trade hagelslag zonder melk van een ander merk heeft en moest ik daarheen van mezelf. Ik trof er inderdaad tussen alle bagger fair trade hagelslag aan. Maar dit was niets vergeleken bij de oude hagelslag van Fairtrade zelf. Dit was verstandige hagelslag, te klein en met te veel cacao, het snoeperige was er helemaal vanaf. Dat je bijna denkt: dan neem ik wel een broodje sla. Dus toen was ik de keer erna weer bij de Albert Heijn en wilde ik de huismerk pure hagelslag in mijn mandje leggen, maar ik bedacht me. Ik redeneerde als volgt: als ik dan toch zondig kan ik net zo goed op meerdere fronten tegelijk zondigen (niet fair trade én veel lucht) en vlokken nemen. Dus mocht ik ineens vlokken! (Bedankt nog Fairtrade, voor het toevoegen van de melk in jullie hagelslag.)

Maar wat ik vreesde gebeurde: het pak raakte erg snel leeg. Ofwel je doet er te weinig van op je broodje, ofwel de pakken onethisch broodbeleg zijn niet aan te slepen. En dat mag natuurlijk niet elke keer. Dus toen er één vlok bij het strooien in de gootsteen belandde, spoelde ik die af en at ik hem alsnog op. En dus kan ik jullie nu vertellen: het natte van de vlok is geen match met het knapperige, het blijft naast elkaar bestaan maar het wordt geen geheel. En het is ook nog maar de vraag of het de boel ten goede zou komen als het dat wel werd.

Ruzies die je niet raken

Dat ruzies die je niet echt raken heel vermoeiend zijn, niet op een emotionele manier maar wel qua volume, qua ritme, qua alles. Ook qua dat je beseft dat je er beter niet bij had kunnen zijn, liever iets anders had willen doen. Zelfs deuren in de grondverf zetten was een leukere besteding van je tijd geweest, en dat is het niet zo snel.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring