blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Ruzies die je niet raken

Dat ruzies die je niet echt raken heel vermoeiend zijn, niet op een emotionele manier maar wel qua volume, qua ritme, qua alles. Ook qua dat je beseft dat je er beter niet bij had kunnen zijn, liever iets anders had willen doen. Zelfs deuren in de grondverf zetten was een leukere besteding van je tijd geweest, en dat is het niet zo snel.

Opblijven

Hoe weet ik nou of ik wel of niet op mag blijven en wanneer? Hoe breng ik daar systeem in aan? Ik probeer het vaak, maar ik hou ze nooit lang vol. Voortaan ga ik elke ochtend om 8 uur op, behalve als ik moet optreden. Voortaan werk ik in sessies van 3 kwartier. Voortaan mag ik ’s avonds iets leuks doen als ik overdag heb geschreven.

Ik heb de discipline wel om mijn systemen vol te houden, maar na een paar dagen zie ik het nut er meestal niet meer van in. Ik ben erg moe nu, dus hoezo zou ik morgen om 8 uur opstaan? Ik heb zin om te werken vandaag, dus geen reden om dat in sessies op te delen of vanavond vrij te nemen.

Het probleem is denk ik dat ik te vaak evalueer. Een organisatie voert een verandering door en kijkt het dan een jaartje aan. Ik één dag, of 3 kwartier. Omdat alles dan vaak alweer anders voelt blijf ik bijstellen en besteed ik uiteindelijk heel veel tijd aan de systemen. Misschien is dat wel hun belangrijkste functie: dat ik ook regelmatig vergader, net als mensen met echte banen, maar dan met mezelf. Geen jaargesprek maar een uurgesprek.

Costa

Ooit was ik figurant in Costa. Er werd een scène opgenomen in mijn dorp, en ik was 18 dus ik wilde op tv. Wat ik er nog van weet is dat een van de figuranten in een kooi mocht dansen in latex. Ik niet, ik heb alleen op de achtergrond gedanst. Ik wilde niet in die kooi, dat hele latex sprak me al niet aan. Ik werd ook niet gevraagd trouwens. Je moest zelf al iets opvallends aan hebben om eruit gepikt te worden. Ook al kreeg je daarna de latex van de organisatie.

Een van de acteurs was niet tevreden over het meisje wat hij onderspoot met champagne, dus zij werd gewisseld. En we kregen koude pasta in een bus, of pasta in een koude bus, dat wil ik kwijt zijn. We moesten in elk geval in een bus wachten omdat we op de set te veel lawaai zouden maken. In mijn herinnering was de pasta koud, maar als ik er nu over nadenk zal dat vast niet het geval zijn geweest. Het zal dus wel de bus zijn geweest, of de algehele ervaring.

Mijn agenda

Het is eind november, en mijn agenda begint moe te worden. De kartonnen hoekjes van de kaft zijn al niet zo hoekig meer en een beetje naar binnen gevouwen. Overal staan snel neergekladde aantekeningen, wat ik in het begin van het jaar altijd weet te vermijden (‘ik zoek even een papiertje – moment’). Hij wordt ook steeds dikker, zou dat echt van de inkt zijn? Hij loopt op zijn tandvlees, maar hij moet nog even.

Categorie

archief

Ruzies die je niet raken

Dat ruzies die je niet echt raken heel vermoeiend zijn, niet op een emotionele manier maar wel qua volume, qua ritme, qua alles. Ook qua dat je beseft dat je er beter niet bij had kunnen zijn, liever iets anders had willen doen. Zelfs deuren in de grondverf zetten was een leukere besteding van je tijd geweest, en dat is het niet zo snel.

Opblijven

Hoe weet ik nou of ik wel of niet op mag blijven en wanneer? Hoe breng ik daar systeem in aan? Ik probeer het vaak, maar ik hou ze nooit lang vol. Voortaan ga ik elke ochtend om 8 uur op, behalve als ik moet optreden. Voortaan werk ik in sessies van 3 kwartier. Voortaan mag ik ’s avonds iets leuks doen als ik overdag heb geschreven.

Ik heb de discipline wel om mijn systemen vol te houden, maar na een paar dagen zie ik het nut er meestal niet meer van in. Ik ben erg moe nu, dus hoezo zou ik morgen om 8 uur opstaan? Ik heb zin om te werken vandaag, dus geen reden om dat in sessies op te delen of vanavond vrij te nemen.

Het probleem is denk ik dat ik te vaak evalueer. Een organisatie voert een verandering door en kijkt het dan een jaartje aan. Ik één dag, of 3 kwartier. Omdat alles dan vaak alweer anders voelt blijf ik bijstellen en besteed ik uiteindelijk heel veel tijd aan de systemen. Misschien is dat wel hun belangrijkste functie: dat ik ook regelmatig vergader, net als mensen met echte banen, maar dan met mezelf. Geen jaargesprek maar een uurgesprek.

Costa

Ooit was ik figurant in Costa. Er werd een scène opgenomen in mijn dorp, en ik was 18 dus ik wilde op tv. Wat ik er nog van weet is dat een van de figuranten in een kooi mocht dansen in latex. Ik niet, ik heb alleen op de achtergrond gedanst. Ik wilde niet in die kooi, dat hele latex sprak me al niet aan. Ik werd ook niet gevraagd trouwens. Je moest zelf al iets opvallends aan hebben om eruit gepikt te worden. Ook al kreeg je daarna de latex van de organisatie.

Een van de acteurs was niet tevreden over het meisje wat hij onderspoot met champagne, dus zij werd gewisseld. En we kregen koude pasta in een bus, of pasta in een koude bus, dat wil ik kwijt zijn. We moesten in elk geval in een bus wachten omdat we op de set te veel lawaai zouden maken. In mijn herinnering was de pasta koud, maar als ik er nu over nadenk zal dat vast niet het geval zijn geweest. Het zal dus wel de bus zijn geweest, of de algehele ervaring.

Mijn agenda

Het is eind november, en mijn agenda begint moe te worden. De kartonnen hoekjes van de kaft zijn al niet zo hoekig meer en een beetje naar binnen gevouwen. Overal staan snel neergekladde aantekeningen, wat ik in het begin van het jaar altijd weet te vermijden (‘ik zoek even een papiertje – moment’). Hij wordt ook steeds dikker, zou dat echt van de inkt zijn? Hij loopt op zijn tandvlees, maar hij moet nog even.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring