blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Werkeloos

Dat de fysiotherapeut vroeg wat voor werk ik deed, en toen zei: hier staat ‘werkeloos’. Dat dat me echt door merg en been ging, in mijn beleving ben ik nooit werkeloos geweest. Er was wel een half jaar zonder inkomen waarin ik aan een boek schreef, maar zelf heb ik die term zeker weten nooit gebruikt. Misschien had ik moeten zeggen dat ik in between boeken en optredens was. Maar dan had hij waarschijnlijk ook ‘werkeloos’ genoteerd.

Installatie

Dat ik na een rondje met de hond mijn eigen straat weer inliep, en daar aan het eind ineens iemand uit een schuur zag komen die ik herkende. Het was de jongen van de Starbucks of de AKO op het station, volgens mij werkt hij bij de AKO maar kom ik hem meestal tegen als hij bij de Starbucks koffie staat te drinken. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik hem eigenlijk altíjd bij de Starbucks zie, dus die hele AKO er misschien gewoon zelf bij heb verzonnen. Maar nu was hij dus ineens bij die schuur, zonder koffie of boeken, met hout en grote spullen bezig. Dat ik me afvroeg wat hij daar overdag moest. Of woont hij in onze straat?

Dat ik toen doorliep en even verderop een vrouw met haar ogen dicht zag staan. Het was me niet duidelijk of ze stond te zonnen of te mediteren. Dat ze helemaal niet reageerde toen ik langsliep. Ik bekeek haar gezicht en dacht ook haar ergens van te kennen, maar niet uit de straat, eerder van tv of theater. Dat ik toen ineens dacht: misschien is het een act, vormen de jongen van de AKO en deze vrouw samen een installatie.

Kots

Dat ik nog steeds niet weet wat de regels tussen mijn vriend en mij zijn met betrekking tot wie de kots van de katten opruimt. Het is geen dagelijkse bezigheid, maar het gebeurt toch regelmatig.

Is het degene die de kots als eerste aantreft, heb je dan direct opruimplicht? Of mag je het voor de ander laten liggen als jij naar je werk moet en de ander uitslaapt? Die kan die kots er dan beter bij hebben. Maar dat vind ik dan toch oneerlijk, want mijn vriend moet altijd naar zijn werk en ik zelden. Nu is dat wel vervelend voor hem, maar daar kiest hij zelf voor en het verschaft hem wel een duidelijk inkomen. Ik zit hier thuis, zonder enige vorm van helderheid in tijd en geld, en dan krijg ik die kots er ook nog bij.

Met kots van de hond op de bank is het ook zo: wie verwijdert de kots, en moet diegene dan ook de hoezen van de bank afhalen en in de was doen? En wie doet ze er dan een dag later weer om, is dat ook de kots-aantreffer? Het lijkt me toch handig als we hier binnenkort eens het een en ander over op papier zetten.

Blikjes

Dat er wekenlang geen treinen reden naar Amsterdam, en ik toen steeds helemaal om moest reizen via Utrecht. Zo duurde de reis ineens een uur in plaats van twintig minuten. Maar gisteren was dat eindelijk voorbij. Dat ik toen een golf van herwaardering voor rechtstreekse treinen door me heen voelde spoelen. Ik stapte in en vloog in korte tijd naar Amsterdam, heel feestelijk. Ik was bijna verbaasd dat ze geen blikjes achter de trein hingen om het te vieren.

Totdat ik terug moest naar huis, maar dat niet ging omdat er iemand voor de trein was gesprongen. Dat ik toen wel blij was dat ze die blikjes achterwege hadden gelaten.

Categorie

archief

Werkeloos

Dat de fysiotherapeut vroeg wat voor werk ik deed, en toen zei: hier staat ‘werkeloos’. Dat dat me echt door merg en been ging, in mijn beleving ben ik nooit werkeloos geweest. Er was wel een half jaar zonder inkomen waarin ik aan een boek schreef, maar zelf heb ik die term zeker weten nooit gebruikt. Misschien had ik moeten zeggen dat ik in between boeken en optredens was. Maar dan had hij waarschijnlijk ook ‘werkeloos’ genoteerd.

Installatie

Dat ik na een rondje met de hond mijn eigen straat weer inliep, en daar aan het eind ineens iemand uit een schuur zag komen die ik herkende. Het was de jongen van de Starbucks of de AKO op het station, volgens mij werkt hij bij de AKO maar kom ik hem meestal tegen als hij bij de Starbucks koffie staat te drinken. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik hem eigenlijk altíjd bij de Starbucks zie, dus die hele AKO er misschien gewoon zelf bij heb verzonnen. Maar nu was hij dus ineens bij die schuur, zonder koffie of boeken, met hout en grote spullen bezig. Dat ik me afvroeg wat hij daar overdag moest. Of woont hij in onze straat?

Dat ik toen doorliep en even verderop een vrouw met haar ogen dicht zag staan. Het was me niet duidelijk of ze stond te zonnen of te mediteren. Dat ze helemaal niet reageerde toen ik langsliep. Ik bekeek haar gezicht en dacht ook haar ergens van te kennen, maar niet uit de straat, eerder van tv of theater. Dat ik toen ineens dacht: misschien is het een act, vormen de jongen van de AKO en deze vrouw samen een installatie.

Kots

Dat ik nog steeds niet weet wat de regels tussen mijn vriend en mij zijn met betrekking tot wie de kots van de katten opruimt. Het is geen dagelijkse bezigheid, maar het gebeurt toch regelmatig.

Is het degene die de kots als eerste aantreft, heb je dan direct opruimplicht? Of mag je het voor de ander laten liggen als jij naar je werk moet en de ander uitslaapt? Die kan die kots er dan beter bij hebben. Maar dat vind ik dan toch oneerlijk, want mijn vriend moet altijd naar zijn werk en ik zelden. Nu is dat wel vervelend voor hem, maar daar kiest hij zelf voor en het verschaft hem wel een duidelijk inkomen. Ik zit hier thuis, zonder enige vorm van helderheid in tijd en geld, en dan krijg ik die kots er ook nog bij.

Met kots van de hond op de bank is het ook zo: wie verwijdert de kots, en moet diegene dan ook de hoezen van de bank afhalen en in de was doen? En wie doet ze er dan een dag later weer om, is dat ook de kots-aantreffer? Het lijkt me toch handig als we hier binnenkort eens het een en ander over op papier zetten.

Blikjes

Dat er wekenlang geen treinen reden naar Amsterdam, en ik toen steeds helemaal om moest reizen via Utrecht. Zo duurde de reis ineens een uur in plaats van twintig minuten. Maar gisteren was dat eindelijk voorbij. Dat ik toen een golf van herwaardering voor rechtstreekse treinen door me heen voelde spoelen. Ik stapte in en vloog in korte tijd naar Amsterdam, heel feestelijk. Ik was bijna verbaasd dat ze geen blikjes achter de trein hingen om het te vieren.

Totdat ik terug moest naar huis, maar dat niet ging omdat er iemand voor de trein was gesprongen. Dat ik toen wel blij was dat ze die blikjes achterwege hadden gelaten.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring