blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Met spullen slepen

Als mijn hond alleen thuis is, gaat hij altijd met mijn spullen slepen. Omdat hij zich niet fijn voelt. Dan kom ik thuis en heeft hij in zijn mand mijn bergschoenen verzameld en mijn sokken. Daar zit mijn geur aan, dat schijnt hij prettig te vinden. Ik voel me vereerd dat iemand mijn geur zo graag om zich heen heeft, en vind dat mijn vriend ook wel eens wat stappen in die richting zou kunnen nemen.

Maar soms ben ik wel thuis en dan werk ik boven. Om de hond tegemoet te komen, zet ik de deur naar boven dan altijd open. Hij mag bij me komen zitten, er staat ook een mandje naast mijn bureau. Soms doet hij dat, maar meestal wil hij liever beneden blijven. Dat vind ik prima, maar ik vind het niet eerlijk als hij dan alsnog met mijn spullen gaat slepen alsof hij alleen thuis is. Dat is dramatisch doen om het dramatisch doen.

Vriendinnen van vriendinnen

Dat ik uitging met vriendinnen van vriendinnen, die heel blij gingen dansen. Normaal wil ik altijd zo graag dansen, maar dit was me dan weer net te blij. Blijkbaar is het gebied waarbinnen het goed is niet zo groot. Ik had zin om mee te dansen en deed dat ook, maar voelde wel de behoefte om aan de rest van het uitgaanspubliek duidelijk te maken dat dit niet mijn vriendinnen waren, maar slechts vriendinnen van vriendinnen.

Dat ik drinken ging halen en dat er toen drie jongens bij de bar waren die zeiden dat ik de mooiste van het groepje was. Hoe ik mijn best deed om dat niet leuk te vinden. Onbelangrijk ook.

Naar bed met Ronnie

Dat ik me hoogst ongemakkelijk voel als iedereen om mij heen over neuken en hoeren praat. Dan verveel ik me. Met hoeren heb ik sowieso niks, nooit gehad ook. Met neuken wel meer, maar niet met het opscheppen erover. Dat doet me meteen aan de middelbare school denken, terwijl daar toen ook heus niet dagelijks over werd opgeschept. Maar het was wel een thema.

Ik weet nog welk meisje uit mijn klas het als eerste had gedaan. Dat wist iedereen. Met Ronnie van de Mavo. Daar schepte ze ook over op, maar indirect, door te zeggen: Ik heb er nu wel spijt van hoor, je kunt er beter mee wachten. Een hele slimme VWO-achtige manier van opscheppen, want zo had ze een aanleiding om het steeds te vertellen. Ze wilde ons zogenaamd behoeden. Het is een beetje als zeggen dat de hele dag sjans hebben op den duur ook gaat vervelen, of dat rijk zijn gedoe is, en bekend zijn heus geen pretje. Maar dan heb je het wel gezegd. Alleen als je bekend bent hoef je dat als het goed is niet te vertellen, anders is er toch ergens iets misgegaan.

Ik ben benieuwd of het meisje uit mijn klas nu nog steeds met Ronnie is, ze hadden wel meteen verkering toen, ondanks de spijt. Inmiddels is het denk ik niet meer iets om over op te scheppen.

Dweilen met de kraan open

Volgens mij zijn we allemaal enigszins geobsedeerd door ons eigen uiterlijk. Als ons haar niet geknipt is zoals we dat in ons hoofd hadden vinden we dat vreselijk, of we vinden dat we zonder mascara de deur niet uit kunnen, of dat bepaalde kledingstukken of kleuren ons absoluut niet staan. Wat me altijd opvalt bij anderen als ze zoiets zeggen, is dat ik het verschil nooit zo groot vind. Mijn vriendinnen zien er altijd ongeveer hetzelfde uit, ook als ze een ander kapsel hebben of met een rokje aan. Blijkbaar spelen ons hoofd en de onveranderlijke onderdelen van ons lichaam nogal een dominante rol in het geheel.

Dat betekent dat dat bij mij waarschijnlijk ook zo is: ik kan eyeliner op doen, mijn best doen op mijn kleding en zelfs hakken aandoen, maar het blijft ongeveer op hetzelfde neerkomen. Het is dweilen met de kraan open: aan dit hoofd en lichaam zit ik vast.

Hoe dat tegelijkertijd een teleurstelling én een bevrijding is. Er is dus niet zo veel reden om te dweilen, ik kan mijn tijd gewoon in leuke dingen steken. Deze gedachte praat het goed dat ik vandaag weer geen make-up op doe, mijn fijnste trui aantrek en die lekkere gympen. Janneke ben ik toch wel.

Categorie

archief

Met spullen slepen

Als mijn hond alleen thuis is, gaat hij altijd met mijn spullen slepen. Omdat hij zich niet fijn voelt. Dan kom ik thuis en heeft hij in zijn mand mijn bergschoenen verzameld en mijn sokken. Daar zit mijn geur aan, dat schijnt hij prettig te vinden. Ik voel me vereerd dat iemand mijn geur zo graag om zich heen heeft, en vind dat mijn vriend ook wel eens wat stappen in die richting zou kunnen nemen.

Maar soms ben ik wel thuis en dan werk ik boven. Om de hond tegemoet te komen, zet ik de deur naar boven dan altijd open. Hij mag bij me komen zitten, er staat ook een mandje naast mijn bureau. Soms doet hij dat, maar meestal wil hij liever beneden blijven. Dat vind ik prima, maar ik vind het niet eerlijk als hij dan alsnog met mijn spullen gaat slepen alsof hij alleen thuis is. Dat is dramatisch doen om het dramatisch doen.

Vriendinnen van vriendinnen

Dat ik uitging met vriendinnen van vriendinnen, die heel blij gingen dansen. Normaal wil ik altijd zo graag dansen, maar dit was me dan weer net te blij. Blijkbaar is het gebied waarbinnen het goed is niet zo groot. Ik had zin om mee te dansen en deed dat ook, maar voelde wel de behoefte om aan de rest van het uitgaanspubliek duidelijk te maken dat dit niet mijn vriendinnen waren, maar slechts vriendinnen van vriendinnen.

Dat ik drinken ging halen en dat er toen drie jongens bij de bar waren die zeiden dat ik de mooiste van het groepje was. Hoe ik mijn best deed om dat niet leuk te vinden. Onbelangrijk ook.

Naar bed met Ronnie

Dat ik me hoogst ongemakkelijk voel als iedereen om mij heen over neuken en hoeren praat. Dan verveel ik me. Met hoeren heb ik sowieso niks, nooit gehad ook. Met neuken wel meer, maar niet met het opscheppen erover. Dat doet me meteen aan de middelbare school denken, terwijl daar toen ook heus niet dagelijks over werd opgeschept. Maar het was wel een thema.

Ik weet nog welk meisje uit mijn klas het als eerste had gedaan. Dat wist iedereen. Met Ronnie van de Mavo. Daar schepte ze ook over op, maar indirect, door te zeggen: Ik heb er nu wel spijt van hoor, je kunt er beter mee wachten. Een hele slimme VWO-achtige manier van opscheppen, want zo had ze een aanleiding om het steeds te vertellen. Ze wilde ons zogenaamd behoeden. Het is een beetje als zeggen dat de hele dag sjans hebben op den duur ook gaat vervelen, of dat rijk zijn gedoe is, en bekend zijn heus geen pretje. Maar dan heb je het wel gezegd. Alleen als je bekend bent hoef je dat als het goed is niet te vertellen, anders is er toch ergens iets misgegaan.

Ik ben benieuwd of het meisje uit mijn klas nu nog steeds met Ronnie is, ze hadden wel meteen verkering toen, ondanks de spijt. Inmiddels is het denk ik niet meer iets om over op te scheppen.

Dweilen met de kraan open

Volgens mij zijn we allemaal enigszins geobsedeerd door ons eigen uiterlijk. Als ons haar niet geknipt is zoals we dat in ons hoofd hadden vinden we dat vreselijk, of we vinden dat we zonder mascara de deur niet uit kunnen, of dat bepaalde kledingstukken of kleuren ons absoluut niet staan. Wat me altijd opvalt bij anderen als ze zoiets zeggen, is dat ik het verschil nooit zo groot vind. Mijn vriendinnen zien er altijd ongeveer hetzelfde uit, ook als ze een ander kapsel hebben of met een rokje aan. Blijkbaar spelen ons hoofd en de onveranderlijke onderdelen van ons lichaam nogal een dominante rol in het geheel.

Dat betekent dat dat bij mij waarschijnlijk ook zo is: ik kan eyeliner op doen, mijn best doen op mijn kleding en zelfs hakken aandoen, maar het blijft ongeveer op hetzelfde neerkomen. Het is dweilen met de kraan open: aan dit hoofd en lichaam zit ik vast.

Hoe dat tegelijkertijd een teleurstelling én een bevrijding is. Er is dus niet zo veel reden om te dweilen, ik kan mijn tijd gewoon in leuke dingen steken. Deze gedachte praat het goed dat ik vandaag weer geen make-up op doe, mijn fijnste trui aantrek en die lekkere gympen. Janneke ben ik toch wel.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot