blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Elektrische tandenborstel

Dat het heel even superleuk was om een elektrische tandenborstel te hebben. Ik kon me een paar dagen lang niet voorstellen dat die lol zou verdwijnen, het leek me geen enkel probleem om het poetsen op deze manier twee minuten vol te houden, zeker omdat Oral B ze voor mij in vier blokjes van 30 seconden verdeelt en ik het dus per kwadrant aan kan pakken. Maar de 30 seconden lijken steeds langer te duren en de twee minuten daardoor ook. Het is niet te doen, ze zullen snel met iets nieuws moeten komen zoals een elektrische tandenborstel maar dan indrukwekkender.

Ik droomde vannacht dat een vriendin appte dat zij het nog steeds prima volhield, juist door die vier blokjes van 30 seconden.

Rechtvaardigheidsgevoel

Mensen zeggen vaak: ik heb een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel. De eerste keer dat ik wist dat ik tot die mensen behoor (hoewel ik dat nooit hardop zeg), was in groep 8 van de basisschool. Er bleken steeds van die chromen buisjes te worden gestolen van de wc-rolhouders. Toen zei meneer Marcel: jullie moeten allemaal nablijven, totdat de dader bekent. Dat vond ik zó oneerlijk, als ik eraan terugdenk kan ik het nog in mijn buik voelen. Vooral omdat we allemaal wisten dat Maike het had gedaan, want zij was lesbisch en worstelde daarmee. Maar dat ging ze natuurlijk niet zeggen, zeker niet in een volle klas.

Ik wilde eigenlijk weglopen, zo boos was ik. Ik herinner me nog dat ik naar de deur keek en besefte dat ik daar gewoon heen zou kunnen lopen, dat het fysiek mogelijk was. Maar het voelde niet als een echte optie.

Ik heb dus wel een sterk rechtvaardigheidsgevoel, maar buig vervolgens toch gewoon voor gezag. Misschien zeg ik het daarom wel nooit hardop.

Thuisbril

Als de bel gaat, zet ik altijd snel mijn bril af. De postbode mag hem niet zien, dat vind ik niet mooi. Zeker niet mijn ‘thuisbril’: de suffe rode metalen met neussteuntjes, die nou eenmaal lekkerder zit dan die andere hippere die zwaar is en waarbij het voelt alsof ik mijn hoofd de hele dag zo breed mogelijk moet maken om ervoor te zorgen dat hij blijft zitten. Daar krijg ik een soort hoofd-spierpijn van.

Mijn moeder gaat ook nooit naar buiten of op de foto met bril op. Ik wil niet zo worden, ik wil me graag vrij voelen van schaamte. De laatste tijd probeer ik aardiger voor mezelf te zijn. Maar is het nou aardiger voor mezelf om mijn bril op te houden terwijl ik me eigenlijk schaam, of is het aardiger om aan de schaamte toe te geven en in sommige opzichten net zoals mijn moeder te mogen worden?

De Kringloop

Dat de man van de Kringloop, die niet helemaal goed was maar hier wel spullen op kwam halen, mij allemaal hele directe vragen stelde. Of ik niet moest werken, wat ik voor werk deed, of ik daarvoor betaald krijg en waarom de muren van de slaapkamer zo donker zijn. Dat ik het wel wat minder vond dat hij totaal niet oplette toen hij mijn ladekastje naar beneden bracht, ik was bang dat hij alles zou beschadigen. Maar het was ook duidelijk dat ik dat niet kon voorkomen, die man kon zo te zien echt niet anders en zelf kon ik het kastje niet tillen. Ik begreep toen wel ineens de beweging dat je met je handen je hoofd vast wil pakken, om toch maar íets te doen.

Het kastje bonkte inderdaad van de trap af, hij liet hem op alle treden vallen, blijkbaar zag hij dat als handige rustmomentjes. Dat ik toch opknapte van zijn gezelschap.

Filmpjes van de katten

Dat we geen filmpjes van de katten hebben en dat ik bang ben dat ik dan later niet meer weet hoe ze miauwden of bewogen. Dat ik bang ben dat al die katten in mijn geheugen dan één grote kat worden. Maar zodra ik de camera aanzet doen ze nooit echt leuk.

Categorie

archief

Elektrische tandenborstel

Dat het heel even superleuk was om een elektrische tandenborstel te hebben. Ik kon me een paar dagen lang niet voorstellen dat die lol zou verdwijnen, het leek me geen enkel probleem om het poetsen op deze manier twee minuten vol te houden, zeker omdat Oral B ze voor mij in vier blokjes van 30 seconden verdeelt en ik het dus per kwadrant aan kan pakken. Maar de 30 seconden lijken steeds langer te duren en de twee minuten daardoor ook. Het is niet te doen, ze zullen snel met iets nieuws moeten komen zoals een elektrische tandenborstel maar dan indrukwekkender.

Ik droomde vannacht dat een vriendin appte dat zij het nog steeds prima volhield, juist door die vier blokjes van 30 seconden.

Rechtvaardigheidsgevoel

Mensen zeggen vaak: ik heb een heel sterk rechtvaardigheidsgevoel. De eerste keer dat ik wist dat ik tot die mensen behoor (hoewel ik dat nooit hardop zeg), was in groep 8 van de basisschool. Er bleken steeds van die chromen buisjes te worden gestolen van de wc-rolhouders. Toen zei meneer Marcel: jullie moeten allemaal nablijven, totdat de dader bekent. Dat vond ik zó oneerlijk, als ik eraan terugdenk kan ik het nog in mijn buik voelen. Vooral omdat we allemaal wisten dat Maike het had gedaan, want zij was lesbisch en worstelde daarmee. Maar dat ging ze natuurlijk niet zeggen, zeker niet in een volle klas.

Ik wilde eigenlijk weglopen, zo boos was ik. Ik herinner me nog dat ik naar de deur keek en besefte dat ik daar gewoon heen zou kunnen lopen, dat het fysiek mogelijk was. Maar het voelde niet als een echte optie.

Ik heb dus wel een sterk rechtvaardigheidsgevoel, maar buig vervolgens toch gewoon voor gezag. Misschien zeg ik het daarom wel nooit hardop.

Thuisbril

Als de bel gaat, zet ik altijd snel mijn bril af. De postbode mag hem niet zien, dat vind ik niet mooi. Zeker niet mijn ‘thuisbril’: de suffe rode metalen met neussteuntjes, die nou eenmaal lekkerder zit dan die andere hippere die zwaar is en waarbij het voelt alsof ik mijn hoofd de hele dag zo breed mogelijk moet maken om ervoor te zorgen dat hij blijft zitten. Daar krijg ik een soort hoofd-spierpijn van.

Mijn moeder gaat ook nooit naar buiten of op de foto met bril op. Ik wil niet zo worden, ik wil me graag vrij voelen van schaamte. De laatste tijd probeer ik aardiger voor mezelf te zijn. Maar is het nou aardiger voor mezelf om mijn bril op te houden terwijl ik me eigenlijk schaam, of is het aardiger om aan de schaamte toe te geven en in sommige opzichten net zoals mijn moeder te mogen worden?

De Kringloop

Dat de man van de Kringloop, die niet helemaal goed was maar hier wel spullen op kwam halen, mij allemaal hele directe vragen stelde. Of ik niet moest werken, wat ik voor werk deed, of ik daarvoor betaald krijg en waarom de muren van de slaapkamer zo donker zijn. Dat ik het wel wat minder vond dat hij totaal niet oplette toen hij mijn ladekastje naar beneden bracht, ik was bang dat hij alles zou beschadigen. Maar het was ook duidelijk dat ik dat niet kon voorkomen, die man kon zo te zien echt niet anders en zelf kon ik het kastje niet tillen. Ik begreep toen wel ineens de beweging dat je met je handen je hoofd vast wil pakken, om toch maar íets te doen.

Het kastje bonkte inderdaad van de trap af, hij liet hem op alle treden vallen, blijkbaar zag hij dat als handige rustmomentjes. Dat ik toch opknapte van zijn gezelschap.

Filmpjes van de katten

Dat we geen filmpjes van de katten hebben en dat ik bang ben dat ik dan later niet meer weet hoe ze miauwden of bewogen. Dat ik bang ben dat al die katten in mijn geheugen dan één grote kat worden. Maar zodra ik de camera aanzet doen ze nooit echt leuk.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring