blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Makelaar

Dat het me gisteren opviel dat ik nog steeds verbaasd ‘hoi’ zeg als ik in mijn woonplaats iemand tegenkom die ik ken. Ik woon hier nu 8 jaar, en in het begin was die verbazing logisch. Ik weet nog hoe ik alleen de makelaar kende en heel blij was toen ik haar ineens bij de Albert Heijn zag: ik had een bekende gezien, dus nu woonde ik hier echt. Maar inmiddels kom ik doorlopend mensen tegen. Vijftigjarige mannen van de tennis die ook een hond blijken te hebben, zeventigjarige vrouwen van de schilderles op de markt, mindfulnessvrouwen op de fiets, buren in mijn eigen straat en soms zelfs vriendinnen op het station. Misschien wordt het tijd om de verbazing bij mijn ‘hoi’ weg te laten.

Tussenpozen

Dat een van onze katten altijd blij is als we iets nieuws in huis hebben. Zo ging ze meteen bovenop de nieuwe printer zitten zodra we die hadden geïnstalleerd. Spullen verplaatsen is ook al goed, als er maar iets verandert. Dan kan ze dat weer inspecteren. Zou ze in die tussenpozen dat alles hetzelfde blijft ook denken: wanneer gebeurt er hier nou weer eens iets? Dat het zo fijn zou zijn als de kat daar een signaal voor zou geven, dat het even genoeg is geweest met de oude opstelling. Zoals de kanaries in de kolenmijnen waarschuwen voor een gaslek waarschuwt je kat zodra je huis inkakt.

Weekendje weg

Dat ons weekendje weg heel leuk moest worden, want we waren er erg aan toe. Dat ik op zaterdag bang was dat dat al mislukt was. Dat ik dat van mijn vriend niet mocht zeggen. Dat we daar toen ruzie over kregen. Dat het toen langzaam zondag werd en we nog steeds niet hadden genoten. Dat we er uiteindelijk om konden lachen en het weekend toen heel fijn afsloten. Dat het me vervolgens lukte om te denken: het gaat om het eind.

Valsspelen

Dat ik tegen een vrouw moest tennissen die valsspeelde. Dat ik wel begrijp dat je baalt als je verliest. Vloeken en je racket op de grond smijten, daar kan ik ook nog inkomen. Maar dat ik niet goed begrijp dat valsspelen dan echt helpt. Dan ben je alsnog niet tevreden met jezelf, lijkt me, want je gelooft zelf natuurlijk niet echt dat je zo goed was als je leek. Op lange termijn denk ik dat haar problemen hierdoor groter worden dan de mijne.

Categorie

archief

Makelaar

Dat het me gisteren opviel dat ik nog steeds verbaasd ‘hoi’ zeg als ik in mijn woonplaats iemand tegenkom die ik ken. Ik woon hier nu 8 jaar, en in het begin was die verbazing logisch. Ik weet nog hoe ik alleen de makelaar kende en heel blij was toen ik haar ineens bij de Albert Heijn zag: ik had een bekende gezien, dus nu woonde ik hier echt. Maar inmiddels kom ik doorlopend mensen tegen. Vijftigjarige mannen van de tennis die ook een hond blijken te hebben, zeventigjarige vrouwen van de schilderles op de markt, mindfulnessvrouwen op de fiets, buren in mijn eigen straat en soms zelfs vriendinnen op het station. Misschien wordt het tijd om de verbazing bij mijn ‘hoi’ weg te laten.

Tussenpozen

Dat een van onze katten altijd blij is als we iets nieuws in huis hebben. Zo ging ze meteen bovenop de nieuwe printer zitten zodra we die hadden geïnstalleerd. Spullen verplaatsen is ook al goed, als er maar iets verandert. Dan kan ze dat weer inspecteren. Zou ze in die tussenpozen dat alles hetzelfde blijft ook denken: wanneer gebeurt er hier nou weer eens iets? Dat het zo fijn zou zijn als de kat daar een signaal voor zou geven, dat het even genoeg is geweest met de oude opstelling. Zoals de kanaries in de kolenmijnen waarschuwen voor een gaslek waarschuwt je kat zodra je huis inkakt.

Weekendje weg

Dat ons weekendje weg heel leuk moest worden, want we waren er erg aan toe. Dat ik op zaterdag bang was dat dat al mislukt was. Dat ik dat van mijn vriend niet mocht zeggen. Dat we daar toen ruzie over kregen. Dat het toen langzaam zondag werd en we nog steeds niet hadden genoten. Dat we er uiteindelijk om konden lachen en het weekend toen heel fijn afsloten. Dat het me vervolgens lukte om te denken: het gaat om het eind.

Valsspelen

Dat ik tegen een vrouw moest tennissen die valsspeelde. Dat ik wel begrijp dat je baalt als je verliest. Vloeken en je racket op de grond smijten, daar kan ik ook nog inkomen. Maar dat ik niet goed begrijp dat valsspelen dan echt helpt. Dan ben je alsnog niet tevreden met jezelf, lijkt me, want je gelooft zelf natuurlijk niet echt dat je zo goed was als je leek. Op lange termijn denk ik dat haar problemen hierdoor groter worden dan de mijne.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring