blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Gespreid staan

Dat ik in de badkamer was om iets te pakken maar geen sokken aan had, en ook geen zin had in koude voeten. Dat ik toen dus gespreid ging staan, met mijn ene voet op het wc-matje en mijn andere voet op het matje voor de wastafel. Dat dat ineens heel goed voelde, rustig en krachtig, een beetje lomp maar ook sterk. Dat ik toen besefte wat voor houding dit was: zo plassen mannen.

Digitaal overleden

Dat ik laatst met een vriendin had afgesproken op de hei. We zien elkaar een paar keer per jaar, en dit was zo’n keer. Dat ze toen zei dat ze zich ineens zorgen om mij had gemaakt. Ze had namelijk op mijn website gekeken en daar gezien dat mijn optredens geannuleerd waren. Vervolgens zag ze ook dat ik zo’n beetje ben gestopt met bloggen. Dat ik het toen ze het zei zo goed begreep: het leek net of ik digitaal was overleden. Maar dat valt in de praktijk alles mee – het feit dat ik van mezelf ook níét mag bloggen is juist een goed teken.

Mijn vriendinnen die ik vaker zie zullen dat wel weten – die zullen mijn website zien en denken: zo, dát gaat goed met Janneke!

Wegwuiven

Dat ik steeds moe ben overdag, maar de huisarts daar net als mijn vriend niet erg van onder de indruk was. Dat ik haar manier van het wegwuiven van dit probleem toch een stuk geruststellender vond dan die van mijn vriend.

Afwachten

Dat het gokken blijft met de dieren wat waardoor komt. Zo dachten we een hond te hebben die niet met katten overweg kan, maar nu één kat dood is, gaat het met die andere prima. Het lag dus aan de kat. Dat we het op die manier altijd mis hebben. We dachten ook ooit van een wat afstandelijke kat dat ze wel moedergevoelens zou ontwikkelen als we er een kitten bij namen. Niets was minder waar, de kitten werd structureel weggemept en de kat sliep uit protest buiten. En als we fijne ligplekjes voor ze proberen te maken, willen ze toch altijd ergens anders, op een plek die wij niet eens ‘ligplek’ zouden noemen. Maar zodra ze er liggen, ziet het er heel vanzelfsprekend uit. Er zit dus wel degelijk een logica in, maar die valt van tevoren niet te ontdekken.

Dat ik me soms bijna afvraag waarom we überhaupt nog proberen wat dan ook voor ze in te schatten. We kunnen het beter afwachten.

Droomhuis

Dat we misschien gaan verhuizen en ik daar nu elke nacht wakker van lig. Dat ik niet weet of dat een teken is, want het is een mix van angst en enthousiasme. Als het echt je droomhuis is, zou je dan niet alleen maar liefde moeten voelen?

Complottheorie

Dat ik jarenlang gedacht heb dat er ‘Villa Populier’ op een winkel in den Bosch stond, en ik iets over die winkel tegen mijn moeder zei, en ze toen moest lachen. Volgens haar heette die winkel ‘Ulla Popken’. Dat ik toen keek en inderdaad ‘Ulla Popken’ zag staan, maar er toch van overtuigd bleef dat dat er eerder niet stond. Alsof ze het bord ’s nachts hadden verwisseld en iedereen om mij heen ook meteen even geïnstrueerd hadden om te doen alsof het er al die tijd al had gehangen. Ik denk dat ik ook een complottheorie begin.  

Ongestraft

Dat ik met het raam open had geslapen, en de volgende ochtend keelpijn had. Ik twijfelde er de avond ervoor al over, omdat ik vroeger wel vaker met het raam open sliep en dan ’s ochtends steevast met keelpijn wakker werd. Tegelijkertijd vind ik dat onzin, zo zou het niet moeten werken dus ik beeld me het verband vast in. Toch was het ook nu weer zo, en hoopt het bewijs zich dus steeds verder op.

Mijn twijfels hierover komen ook een beetje doordat ik vroeger een vriendin had die beweerde niet met het raam dicht te kunnen slapen, vanwege te weinig frisse lucht. Dat vond ik belachelijk, dat was duidelijk een psychische kwestie. Ik was ook niet te beroerd om dat aan haar te laten merken. Daardoor lukt het me nu niet meer om me lekker aan mijn eigen hypothese over te geven. Terwijl ik haar nooit meer zie, dus ik zou er ongestraft mee weg kunnen komen.

Schoenmaker

Dat ik gisteren op straat liep en onze schoenmaker tegenkwam. Nu klinkt het alsof ik heel vaak schoenen laat maken, dat valt mee hoor, maar ik koop er ook wel eens veters en laat er sleutels bijmaken. Dat ik me toen ineens wel afvroeg hoe dat verband tussen schoenen en sleutels eigenlijk is ontstaan. Waarom worden die twee zeer verschillende dingen door dezelfde persoon uitgevoerd? Is dat omdat je het allebei nodig hebt met weggaan. Shit, mijn schoen is lek én ik heb geen extra sleutel. En dat je dan maar naar één iemand hoeft. Of heeft het met de apparatuur te maken, dat hij die machine toch in huis heeft voor de schoenen, en die sleutels er dan ook maar bij doet. Terwijl zijn passie duidelijk bij de schoenen ligt. Dat hij dan ook elke keer baalt als hij mensen zonder tas de winkel in ziet komen, omdat hij weet dat het dan zeer waarschijnlijk een gevalletje sleutel is. De kans dat ze hun schoenen daar ter plekke uittrekken en op sokken naar huis gaan, is natuurlijk nihil.

Halfslachtig

Dat ik een oude serie maar weer heb opgepakt. Ik vond hem eerder best leuk, maar ook weer niet dusdanig dat ik daar, toen ik druk was, mijn tijd in wilde steken. Maar sinds corona weegt het blijkbaar weer ruimschoots op, ben ik blij dat ik nog een deel te gaan heb. Netflix beschouwde de serie alleen niet meer als van mij, ik moest hem echt weer opnieuw opzoeken. Maar hij wist nog wel waar ik was gebleven met kijken, dat klopt natuurlijk niet. Netflix was dus net zo halfslachtig met het afronden van de serie als ik.

Prettige gevoelens

Dat we op de hei gingen wandelen met de hond. De grote parkeerplaats was vanwege de lockdown afgesloten maar wij wisten een andere ingang waar je nog wel kon parkeren. Dat daar toen een groep van ongeveer 20 jongeren stond. Ze hielden absoluut geen afstand van elkaar, en stonden te roken en te drinken. Een van de wandelaars zal de politie wel bellen, zei ik tegen mijn vriend, maar zo zijn wij niet.

Dat we even later terugliepen richting de parkeerplaats, en op de eindpaadjes al wat meiden tegenkwamen met wijn in hun hand. Op een ander paadje rende een groepje jongens achter elkaar aan. Toen zagen we dat er een auto van de gemeente gearriveerd was, dat was de reden dat de kudde uit elkaar stoof. Je zag zelfs de schapen denken: zo eng is dit nou ook weer niet. Ze deden dus alsof ze toevallig allemaal los van elkaar met wijn en sigaretten op de hei liepen. Dat er ook een meisje was dat probeerde haar dronken charmes in de strijd te gooien bij de gemeenteambtenaar. Ik hoorde haar ‘schat’ zeggen en ze raakte hem ook aan. Dat ik toen eigenlijk de politie wilde bellen om te zeggen dat er iemand werd aangeraakt, ik vond haar bijna een soort coronaspuger. Maar bij de ambtenaar leken de prettige gevoelens toch te overheersen.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Gespreid staan

Dat ik in de badkamer was om iets te pakken maar geen sokken aan had, en ook geen zin had in koude voeten. Dat ik toen dus gespreid ging staan, met mijn ene voet op het wc-matje en mijn andere voet op het matje voor de wastafel. Dat dat ineens heel goed voelde, rustig en krachtig, een beetje lomp maar ook sterk. Dat ik toen besefte wat voor houding dit was: zo plassen mannen.

Digitaal overleden

Dat ik laatst met een vriendin had afgesproken op de hei. We zien elkaar een paar keer per jaar, en dit was zo’n keer. Dat ze toen zei dat ze zich ineens zorgen om mij had gemaakt. Ze had namelijk op mijn website gekeken en daar gezien dat mijn optredens geannuleerd waren. Vervolgens zag ze ook dat ik zo’n beetje ben gestopt met bloggen. Dat ik het toen ze het zei zo goed begreep: het leek net of ik digitaal was overleden. Maar dat valt in de praktijk alles mee – het feit dat ik van mezelf ook níét mag bloggen is juist een goed teken.

Mijn vriendinnen die ik vaker zie zullen dat wel weten – die zullen mijn website zien en denken: zo, dát gaat goed met Janneke!

Wegwuiven

Dat ik steeds moe ben overdag, maar de huisarts daar net als mijn vriend niet erg van onder de indruk was. Dat ik haar manier van het wegwuiven van dit probleem toch een stuk geruststellender vond dan die van mijn vriend.

Afwachten

Dat het gokken blijft met de dieren wat waardoor komt. Zo dachten we een hond te hebben die niet met katten overweg kan, maar nu één kat dood is, gaat het met die andere prima. Het lag dus aan de kat. Dat we het op die manier altijd mis hebben. We dachten ook ooit van een wat afstandelijke kat dat ze wel moedergevoelens zou ontwikkelen als we er een kitten bij namen. Niets was minder waar, de kitten werd structureel weggemept en de kat sliep uit protest buiten. En als we fijne ligplekjes voor ze proberen te maken, willen ze toch altijd ergens anders, op een plek die wij niet eens ‘ligplek’ zouden noemen. Maar zodra ze er liggen, ziet het er heel vanzelfsprekend uit. Er zit dus wel degelijk een logica in, maar die valt van tevoren niet te ontdekken.

Dat ik me soms bijna afvraag waarom we überhaupt nog proberen wat dan ook voor ze in te schatten. We kunnen het beter afwachten.

Droomhuis

Dat we misschien gaan verhuizen en ik daar nu elke nacht wakker van lig. Dat ik niet weet of dat een teken is, want het is een mix van angst en enthousiasme. Als het echt je droomhuis is, zou je dan niet alleen maar liefde moeten voelen?

Complottheorie

Dat ik jarenlang gedacht heb dat er ‘Villa Populier’ op een winkel in den Bosch stond, en ik iets over die winkel tegen mijn moeder zei, en ze toen moest lachen. Volgens haar heette die winkel ‘Ulla Popken’. Dat ik toen keek en inderdaad ‘Ulla Popken’ zag staan, maar er toch van overtuigd bleef dat dat er eerder niet stond. Alsof ze het bord ’s nachts hadden verwisseld en iedereen om mij heen ook meteen even geïnstrueerd hadden om te doen alsof het er al die tijd al had gehangen. Ik denk dat ik ook een complottheorie begin.  

Ongestraft

Dat ik met het raam open had geslapen, en de volgende ochtend keelpijn had. Ik twijfelde er de avond ervoor al over, omdat ik vroeger wel vaker met het raam open sliep en dan ’s ochtends steevast met keelpijn wakker werd. Tegelijkertijd vind ik dat onzin, zo zou het niet moeten werken dus ik beeld me het verband vast in. Toch was het ook nu weer zo, en hoopt het bewijs zich dus steeds verder op.

Mijn twijfels hierover komen ook een beetje doordat ik vroeger een vriendin had die beweerde niet met het raam dicht te kunnen slapen, vanwege te weinig frisse lucht. Dat vond ik belachelijk, dat was duidelijk een psychische kwestie. Ik was ook niet te beroerd om dat aan haar te laten merken. Daardoor lukt het me nu niet meer om me lekker aan mijn eigen hypothese over te geven. Terwijl ik haar nooit meer zie, dus ik zou er ongestraft mee weg kunnen komen.

Schoenmaker

Dat ik gisteren op straat liep en onze schoenmaker tegenkwam. Nu klinkt het alsof ik heel vaak schoenen laat maken, dat valt mee hoor, maar ik koop er ook wel eens veters en laat er sleutels bijmaken. Dat ik me toen ineens wel afvroeg hoe dat verband tussen schoenen en sleutels eigenlijk is ontstaan. Waarom worden die twee zeer verschillende dingen door dezelfde persoon uitgevoerd? Is dat omdat je het allebei nodig hebt met weggaan. Shit, mijn schoen is lek én ik heb geen extra sleutel. En dat je dan maar naar één iemand hoeft. Of heeft het met de apparatuur te maken, dat hij die machine toch in huis heeft voor de schoenen, en die sleutels er dan ook maar bij doet. Terwijl zijn passie duidelijk bij de schoenen ligt. Dat hij dan ook elke keer baalt als hij mensen zonder tas de winkel in ziet komen, omdat hij weet dat het dan zeer waarschijnlijk een gevalletje sleutel is. De kans dat ze hun schoenen daar ter plekke uittrekken en op sokken naar huis gaan, is natuurlijk nihil.

Halfslachtig

Dat ik een oude serie maar weer heb opgepakt. Ik vond hem eerder best leuk, maar ook weer niet dusdanig dat ik daar, toen ik druk was, mijn tijd in wilde steken. Maar sinds corona weegt het blijkbaar weer ruimschoots op, ben ik blij dat ik nog een deel te gaan heb. Netflix beschouwde de serie alleen niet meer als van mij, ik moest hem echt weer opnieuw opzoeken. Maar hij wist nog wel waar ik was gebleven met kijken, dat klopt natuurlijk niet. Netflix was dus net zo halfslachtig met het afronden van de serie als ik.

Prettige gevoelens

Dat we op de hei gingen wandelen met de hond. De grote parkeerplaats was vanwege de lockdown afgesloten maar wij wisten een andere ingang waar je nog wel kon parkeren. Dat daar toen een groep van ongeveer 20 jongeren stond. Ze hielden absoluut geen afstand van elkaar, en stonden te roken en te drinken. Een van de wandelaars zal de politie wel bellen, zei ik tegen mijn vriend, maar zo zijn wij niet.

Dat we even later terugliepen richting de parkeerplaats, en op de eindpaadjes al wat meiden tegenkwamen met wijn in hun hand. Op een ander paadje rende een groepje jongens achter elkaar aan. Toen zagen we dat er een auto van de gemeente gearriveerd was, dat was de reden dat de kudde uit elkaar stoof. Je zag zelfs de schapen denken: zo eng is dit nou ook weer niet. Ze deden dus alsof ze toevallig allemaal los van elkaar met wijn en sigaretten op de hei liepen. Dat er ook een meisje was dat probeerde haar dronken charmes in de strijd te gooien bij de gemeenteambtenaar. Ik hoorde haar ‘schat’ zeggen en ze raakte hem ook aan. Dat ik toen eigenlijk de politie wilde bellen om te zeggen dat er iemand werd aangeraakt, ik vond haar bijna een soort coronaspuger. Maar bij de ambtenaar leken de prettige gevoelens toch te overheersen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring