blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Nieuwe overbuurvrouw

Dat we op de bank zaten en ik iemand aan de overkant van de straat aanwees en iets zei over een nieuwe overbuurvrouw. Dat mijn vriend haar zag staan en vroeg: ‘Ah, gaan ze nu echt verhuizen?’ Dat ik toen zei: ‘Nee, dit is de nieuwe al.’ Maar dat ik daarna ook begon te twijfelen, de oude overbuurman heeft altijd van die nietszeggende vriendinnen. Dat het enige argument voor mijn theorie toen nog was dat ik haar directe buurman net ‘Ah, jij bent de nieuwe buurvrouw?’ had horen zeggen. Maar het zou natuurlijk ook kunnen dat hij hetzelfde probleem heeft als wij. Toch reageerde ze niet geschokt, ik ving niks op in de trant van: ‘Ik woon hier al elf jaar!’ Dat we er dus van uitgaan dat ze nieuw is en ons binnenkort maar even voor gaan stellen, met alle risico’s van dien.   

Raket

Dat ik op het journaal zag dat er een raket werd gelanceerd vanaf een vliegtuig, in plaats van vanaf de grond. Dat ik toen dacht: hoe is dat voor de mensen in dat vliegtuig, zouden die daar veel van merken? En zou dat hun vlucht ook niet enorm vertragen? Totdat ik besefte dat er waarschijnlijk helemaal geen passagiers in zaten, het lanceren van de raket was natuurlijk al reden genoeg om op te stijgen.

2021

Dat er vandaag tussen acht uur en half elf een monteur langskomt voor de jaarlijkse controle van onze CV-ketel. Dat er ook nog bij stond: let op, hij kan een half uur eerder of later komen. Dat ik dat niet logisch vond, neem dat dan in die tijden op. Of zou het voor hemzelf zijn, is hij niet zo goed in plannen? Dat hij het zo wil omdat hij er vaak een half uur bij lummelt, en dan is hij nu toch nog op tijd. Als ze dat halve uur in de planning opnemen, gaat hij nog meer smokkelen en uiteindelijk weet je dan alleen nog dat hij in 2021 langskomt. Of een half uur eerder of later.

Niks op tv

Dat het midden in de nacht was, en ik lag al een tijdje wakker. Dat ik daarom besloot maar even beneden tv te gaan kijken, zo ging het slapen toch niet meer lukken. Dat ik de kamer in kwam en de tv toen tot mijn verbazing al aan bleek te staan. Dat ik daarna ook zag waarom; de hond lag met zijn poot op de afstandsbediening. Dat hij zelf ondertussen stug de andere kant op keek.

Dat het toen net leek alsof hij vond dat er niks op tv was.

Flexibel

Dat ik inmiddels niet meer van slag ben van nieuwe maatregelen. Je zou dat flexibel kunnen noemen, maar ik vrees dat dat het niet is. Ik heb het ergens gewoon opgegeven, het idee dat je weet of je de komende maand werk hebt. Ik onderga het maar gewoon. Of zou dat zijn wat andere mensen ‘flexibel’ noemen?  

Gemuilkorfde honden

Dat ik tennis keek in coronatijd, en toen zag dat de ballenjongens en -meiden ook mondkapjes op hadden. Dat ik vooral de twee die op hun knieën aan het net zaten te wachten op een bal, ineens enorm op gemuilkorfde honden vond lijken. Het hondse van het klaar zitten werd door die mondkapjes ineens extra naar boven gehaald.

Dat ik ze waarschijnlijk straks, na corona, toch als honden blijf zien. Ze zitten klaar om achter een bal aan te gaan zodra de baas zegt dat het mag.

Overeten II

Dat ik altijd te veel eet. Of tenminste, als ik het eten lekker vind. Gisteren hadden we kaasfondue en was het weer raak. Daarna stolde dat hele kaaspannetje in mijn buik, en nu zit het er nog steeds. Dat ik het me vandaag opnieuw voorneem: niet meer overeten. Maar dat ik nu al weet dat ik me daar niet aan ga houden.

Eigenlijk zou ik het gestolde kaaspannetje altijd bij me moeten hebben, zodat ik dat vervelende, volle gevoel kan oproepen zodra ik op het punt sta nog een keer op te scheppen. Maar dat lijkt me ook een heel naar scenario, vanaf nu verder leven met gestold kaaspannetje. Dan toch liever af en toe overeten en de rest van de tijd mijn overoptimistische buik koesteren.

Gespreid staan

Dat ik in de badkamer was om iets te pakken maar geen sokken aan had, en ook geen zin had in koude voeten. Dat ik toen dus gespreid ging staan, met mijn ene voet op het wc-matje en mijn andere voet op het matje voor de wastafel. Dat dat ineens heel goed voelde, rustig en krachtig, een beetje lomp maar ook sterk. Dat ik toen besefte wat voor houding dit was: zo plassen mannen.

Digitaal overleden

Dat ik laatst met een vriendin had afgesproken op de hei. We zien elkaar een paar keer per jaar, en dit was zo’n keer. Dat ze toen zei dat ze zich ineens zorgen om mij had gemaakt. Ze had namelijk op mijn website gekeken en daar gezien dat mijn optredens geannuleerd waren. Vervolgens zag ze ook dat ik zo’n beetje ben gestopt met bloggen. Dat ik het toen ze het zei zo goed begreep: het leek net of ik digitaal was overleden. Maar dat valt in de praktijk alles mee – het feit dat ik van mezelf ook níét mag bloggen is juist een goed teken.

Mijn vriendinnen die ik vaker zie zullen dat wel weten – die zullen mijn website zien en denken: zo, dát gaat goed met Janneke!

Wegwuiven

Dat ik steeds moe ben overdag, maar de huisarts daar net als mijn vriend niet erg van onder de indruk was. Dat ik haar manier van het wegwuiven van dit probleem toch een stuk geruststellender vond dan die van mijn vriend.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Nieuwe overbuurvrouw

Dat we op de bank zaten en ik iemand aan de overkant van de straat aanwees en iets zei over een nieuwe overbuurvrouw. Dat mijn vriend haar zag staan en vroeg: ‘Ah, gaan ze nu echt verhuizen?’ Dat ik toen zei: ‘Nee, dit is de nieuwe al.’ Maar dat ik daarna ook begon te twijfelen, de oude overbuurman heeft altijd van die nietszeggende vriendinnen. Dat het enige argument voor mijn theorie toen nog was dat ik haar directe buurman net ‘Ah, jij bent de nieuwe buurvrouw?’ had horen zeggen. Maar het zou natuurlijk ook kunnen dat hij hetzelfde probleem heeft als wij. Toch reageerde ze niet geschokt, ik ving niks op in de trant van: ‘Ik woon hier al elf jaar!’ Dat we er dus van uitgaan dat ze nieuw is en ons binnenkort maar even voor gaan stellen, met alle risico’s van dien.   

Raket

Dat ik op het journaal zag dat er een raket werd gelanceerd vanaf een vliegtuig, in plaats van vanaf de grond. Dat ik toen dacht: hoe is dat voor de mensen in dat vliegtuig, zouden die daar veel van merken? En zou dat hun vlucht ook niet enorm vertragen? Totdat ik besefte dat er waarschijnlijk helemaal geen passagiers in zaten, het lanceren van de raket was natuurlijk al reden genoeg om op te stijgen.

2021

Dat er vandaag tussen acht uur en half elf een monteur langskomt voor de jaarlijkse controle van onze CV-ketel. Dat er ook nog bij stond: let op, hij kan een half uur eerder of later komen. Dat ik dat niet logisch vond, neem dat dan in die tijden op. Of zou het voor hemzelf zijn, is hij niet zo goed in plannen? Dat hij het zo wil omdat hij er vaak een half uur bij lummelt, en dan is hij nu toch nog op tijd. Als ze dat halve uur in de planning opnemen, gaat hij nog meer smokkelen en uiteindelijk weet je dan alleen nog dat hij in 2021 langskomt. Of een half uur eerder of later.

Niks op tv

Dat het midden in de nacht was, en ik lag al een tijdje wakker. Dat ik daarom besloot maar even beneden tv te gaan kijken, zo ging het slapen toch niet meer lukken. Dat ik de kamer in kwam en de tv toen tot mijn verbazing al aan bleek te staan. Dat ik daarna ook zag waarom; de hond lag met zijn poot op de afstandsbediening. Dat hij zelf ondertussen stug de andere kant op keek.

Dat het toen net leek alsof hij vond dat er niks op tv was.

Flexibel

Dat ik inmiddels niet meer van slag ben van nieuwe maatregelen. Je zou dat flexibel kunnen noemen, maar ik vrees dat dat het niet is. Ik heb het ergens gewoon opgegeven, het idee dat je weet of je de komende maand werk hebt. Ik onderga het maar gewoon. Of zou dat zijn wat andere mensen ‘flexibel’ noemen?  

Gemuilkorfde honden

Dat ik tennis keek in coronatijd, en toen zag dat de ballenjongens en -meiden ook mondkapjes op hadden. Dat ik vooral de twee die op hun knieën aan het net zaten te wachten op een bal, ineens enorm op gemuilkorfde honden vond lijken. Het hondse van het klaar zitten werd door die mondkapjes ineens extra naar boven gehaald.

Dat ik ze waarschijnlijk straks, na corona, toch als honden blijf zien. Ze zitten klaar om achter een bal aan te gaan zodra de baas zegt dat het mag.

Overeten II

Dat ik altijd te veel eet. Of tenminste, als ik het eten lekker vind. Gisteren hadden we kaasfondue en was het weer raak. Daarna stolde dat hele kaaspannetje in mijn buik, en nu zit het er nog steeds. Dat ik het me vandaag opnieuw voorneem: niet meer overeten. Maar dat ik nu al weet dat ik me daar niet aan ga houden.

Eigenlijk zou ik het gestolde kaaspannetje altijd bij me moeten hebben, zodat ik dat vervelende, volle gevoel kan oproepen zodra ik op het punt sta nog een keer op te scheppen. Maar dat lijkt me ook een heel naar scenario, vanaf nu verder leven met gestold kaaspannetje. Dan toch liever af en toe overeten en de rest van de tijd mijn overoptimistische buik koesteren.

Gespreid staan

Dat ik in de badkamer was om iets te pakken maar geen sokken aan had, en ook geen zin had in koude voeten. Dat ik toen dus gespreid ging staan, met mijn ene voet op het wc-matje en mijn andere voet op het matje voor de wastafel. Dat dat ineens heel goed voelde, rustig en krachtig, een beetje lomp maar ook sterk. Dat ik toen besefte wat voor houding dit was: zo plassen mannen.

Digitaal overleden

Dat ik laatst met een vriendin had afgesproken op de hei. We zien elkaar een paar keer per jaar, en dit was zo’n keer. Dat ze toen zei dat ze zich ineens zorgen om mij had gemaakt. Ze had namelijk op mijn website gekeken en daar gezien dat mijn optredens geannuleerd waren. Vervolgens zag ze ook dat ik zo’n beetje ben gestopt met bloggen. Dat ik het toen ze het zei zo goed begreep: het leek net of ik digitaal was overleden. Maar dat valt in de praktijk alles mee – het feit dat ik van mezelf ook níét mag bloggen is juist een goed teken.

Mijn vriendinnen die ik vaker zie zullen dat wel weten – die zullen mijn website zien en denken: zo, dát gaat goed met Janneke!

Wegwuiven

Dat ik steeds moe ben overdag, maar de huisarts daar net als mijn vriend niet erg van onder de indruk was. Dat ik haar manier van het wegwuiven van dit probleem toch een stuk geruststellender vond dan die van mijn vriend.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring