blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Twijfel

Dat ik met de hond op de hei liep, en er toen een enorme berg verse paardenstront lag. Dat hij erop af liep en ik in paniek ‘nee, niet doen!’ riep, want ik was bang dat hij ervan zou gaan eten. Dat doet hij wel eens. Maar dat hij er toen eroverheen begon te plassen, blijkbaar was dat waar hij vandaag behoefte aan had.

Dat ik dat totaal niet herkende, de fascinatie voor paardenstront niet, maar vooral ook niet de twijfel. Er is geen enkel product waarbij ík denk: zal ik het opeten of eroverheen pissen?

Stationsklok

Dat er bij mij in de buurt een bedrijf zit dat iets met klokken doet. Om dat te illustreren, staat er in de tuin een paal met daaraan een heel grote stationsklok. Die man heeft ook een stationsklok op het dak van zijn auto (ik ga ervan uit dat het een man is en dat hij hier ook regelmatig ruzie over heeft met zijn vrouw, die zo die auto eigenlijk niet in wil). Dat ik hem laatst weer zag rijden en het er zo armoeiig uit vond zien, het is ook helemaal geen mooie klok. Ineens besefte ik dat het ook een hoop extra benzine kost, zo’n ding op het dak, zou hij dat er eigenlijk wel uithalen? Die klok in de tuin lijkt me wat dat betreft lucratiever, of zou je daar ook voor moeten betalen? Het zal je sowieso het contact met je buren kosten.

Drastisch

Dat ik ’s ochtends vroeg een afspraak had bij een nieuwe psycholoog. Dat ik mijn wekker op zich op tijd had gezet, maar op mijn telefoon zag dat er een enorme file stond. Dat ik toen halsoverkop van huis vertrok om daar in te gaan staan (in de hoop dat dat toch juist zou helpen om op tijd te komen). Dat ik daardoor mijn thee niet eens op kon drinken. Ik trok ook mijn kapotte regenjas aan want die hing het meest vooraan, ik had de dag ervoor pas ontdekt dat hij stuk was en nog geen tijd gehad om daar iets mee te doen (repareren dan wel weggooien).

Dat ik van tevoren wel dacht: een psycholoog let vast op zulke dingen, een onverzorgd uiterlijk is een teken dat je jezelf verwaarloost en dan ben ik er volgens haar ernstig aan toe. En ik had ook mijn haren niet gewassen, juist door die vroegte dus wellicht zag ze ook nog vet haar. Nu krijg ik misschien onterecht een hele hoge dosering medicatie, dacht ik toen.

Maar het alternatief was te laat komen, en dan zou ze wellicht denken dat ik een chaotisch iemand ben en me helemaal het verkeerde middel voorschrijven. Dat ik toen toch maar voor verwaarlozing koos, omdat ik gokte dat de gevolgen daarvan minder drastisch zouden zijn.

Connectie

Dat ik tijdens het hardlopen vaak een soort tikje hoor ergens binnen in mijn hoofd. Het klinkt een beetje als een elektrisch geluidje, alsof er echt iets los zit wat vast hoort. Zou dat dan een steekje zijn? Dat ik soms wel denk: wellicht verklaart dit tikje uiteindelijk, ooit, als ze alles weten, wel al mijn problemen. Dat het een kwestie was van één extra connectie en ik was gelukkig geweest.

Zusje

Dat ik zag dat Katja Schuurman het merk ‘return to sender’ heeft opgezet, met kettingen en andere troep, maar wel fairtrade. Dat ik dat zo goed van haar vond en toen heel even dacht: het is eigenlijk ook logisch, want jouw kleine zusje komt ook altijd op voor dieren. Dat ik toen weer tegen mezelf moest zeggen: nee, Georgina Verbaan is haar zusje niet echt. Los van hun genen dragen ze alle twee iets bij.

Zelfvertrouwen

Dat ik in een lunchtentje zat, wat ik al heel wat vond want er was verder niks te vieren. Toch zat ik er met thee, taart en een boek. Dat er toen twee meiden naast mij kwamen zitten die zoveel ruimte in durfden te nemen, dat ik ze zowel irritant als stoer vond. Ze durfden bijvoorbeeld heel lang te twijfelen over wat ze zouden nemen, terwijl de serveerster al bij hun tafeltje stond. Het duurde zo lang dat ík bijna wilde zeggen: misschien kun je beter zo even terugkomen. Ik begreep niet dat ze die optie zelf niet aanreikten. Verder durfden ze ook allerlei verdiepende vragen te stellen over het menu, ook over taartjes terwijl ze die sowieso niet gingen nemen, dat was ‘niet voor nu’, zeiden ze. Uiteindelijk bestelden ze na lang twijfelen een powersmoothie, daar wilden ze extra gember in. Maar toen ze hem eenmaal kregen was het wel weer wat veel gember.

Dat ik zou graag iets van hun zelfvertrouwen zou willen, maar niet alles.

Hannah’s House

Dat Dr. Phil aan het eind van de show altijd alle problemen van zijn gasten oplost. Niet zelf, maar dan haalt hij er gewoon een expert bij die eerder echt enorm goede resultaten heeft geboekt met zijn of haar instelling, waardoor je als kijker voelt: Dit gaat sowieso goedkomen. Het fijnst vind ik het als hij zegt: Je mag naar Hannah’s House.

Dat ik daar dan ook altijd zo graag heen wil.

Afgehandeld

Dat ik tegen iemand wilde zeggen dat er nog veel afgehandeld moest worden voor de vakantie, maar toen per ongeluk ‘afgeraffeld’ zei. Dat ik toen dacht: dit is nou echt een Freudiaanse verspreking, het geeft mijn diepste verlangen weer.

Installatie

Dat ik na een rondje met de hond mijn eigen straat weer inliep, en daar aan het eind ineens iemand uit een schuur zag komen die ik herkende. Het was de jongen van de Starbucks of de AKO op het station, volgens mij werkt hij bij de AKO maar kom ik hem meestal tegen als hij bij de Starbucks koffie staat te drinken. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik hem eigenlijk altíjd bij de Starbucks zie, dus die hele AKO er misschien gewoon zelf bij heb verzonnen. Maar nu was hij dus ineens bij die schuur, zonder koffie of boeken, met hout en grote spullen bezig. Dat ik me afvroeg wat hij daar overdag moest. Of woont hij in onze straat?

Dat ik toen doorliep en even verderop een vrouw met haar ogen dicht zag staan. Het was me niet duidelijk of ze stond te zonnen of te mediteren. Dat ze helemaal niet reageerde toen ik langsliep. Ik bekeek haar gezicht en dacht ook haar ergens van te kennen, maar niet uit de straat, eerder van tv of theater. Dat ik toen ineens dacht: misschien is het een act, vormen de jongen van de AKO en deze vrouw samen een installatie.

Kots

Dat ik nog steeds niet weet wat de regels tussen mijn vriend en mij zijn met betrekking tot wie de kots van de katten opruimt. Het is geen dagelijkse bezigheid, maar het gebeurt toch regelmatig.

Is het degene die de kots als eerste aantreft, heb je dan direct opruimplicht? Of mag je het voor de ander laten liggen als jij naar je werk moet en de ander uitslaapt? Die kan die kots er dan beter bij hebben. Maar dat vind ik dan toch oneerlijk, want mijn vriend moet altijd naar zijn werk en ik zelden. Nu is dat wel vervelend voor hem, maar daar kiest hij zelf voor en het verschaft hem wel een duidelijk inkomen. Ik zit hier thuis, zonder enige vorm van helderheid in tijd en geld, en dan krijg ik die kots er ook nog bij.

Met kots van de hond op de bank is het ook zo: wie verwijdert de kots, en moet diegene dan ook de hoezen van de bank afhalen en in de was doen? En wie doet ze er dan een dag later weer om, is dat ook de kots-aantreffer? Het lijkt me toch handig als we hier binnenkort eens het een en ander over op papier zetten.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Twijfel

Dat ik met de hond op de hei liep, en er toen een enorme berg verse paardenstront lag. Dat hij erop af liep en ik in paniek ‘nee, niet doen!’ riep, want ik was bang dat hij ervan zou gaan eten. Dat doet hij wel eens. Maar dat hij er toen eroverheen begon te plassen, blijkbaar was dat waar hij vandaag behoefte aan had.

Dat ik dat totaal niet herkende, de fascinatie voor paardenstront niet, maar vooral ook niet de twijfel. Er is geen enkel product waarbij ík denk: zal ik het opeten of eroverheen pissen?

Stationsklok

Dat er bij mij in de buurt een bedrijf zit dat iets met klokken doet. Om dat te illustreren, staat er in de tuin een paal met daaraan een heel grote stationsklok. Die man heeft ook een stationsklok op het dak van zijn auto (ik ga ervan uit dat het een man is en dat hij hier ook regelmatig ruzie over heeft met zijn vrouw, die zo die auto eigenlijk niet in wil). Dat ik hem laatst weer zag rijden en het er zo armoeiig uit vond zien, het is ook helemaal geen mooie klok. Ineens besefte ik dat het ook een hoop extra benzine kost, zo’n ding op het dak, zou hij dat er eigenlijk wel uithalen? Die klok in de tuin lijkt me wat dat betreft lucratiever, of zou je daar ook voor moeten betalen? Het zal je sowieso het contact met je buren kosten.

Drastisch

Dat ik ’s ochtends vroeg een afspraak had bij een nieuwe psycholoog. Dat ik mijn wekker op zich op tijd had gezet, maar op mijn telefoon zag dat er een enorme file stond. Dat ik toen halsoverkop van huis vertrok om daar in te gaan staan (in de hoop dat dat toch juist zou helpen om op tijd te komen). Dat ik daardoor mijn thee niet eens op kon drinken. Ik trok ook mijn kapotte regenjas aan want die hing het meest vooraan, ik had de dag ervoor pas ontdekt dat hij stuk was en nog geen tijd gehad om daar iets mee te doen (repareren dan wel weggooien).

Dat ik van tevoren wel dacht: een psycholoog let vast op zulke dingen, een onverzorgd uiterlijk is een teken dat je jezelf verwaarloost en dan ben ik er volgens haar ernstig aan toe. En ik had ook mijn haren niet gewassen, juist door die vroegte dus wellicht zag ze ook nog vet haar. Nu krijg ik misschien onterecht een hele hoge dosering medicatie, dacht ik toen.

Maar het alternatief was te laat komen, en dan zou ze wellicht denken dat ik een chaotisch iemand ben en me helemaal het verkeerde middel voorschrijven. Dat ik toen toch maar voor verwaarlozing koos, omdat ik gokte dat de gevolgen daarvan minder drastisch zouden zijn.

Connectie

Dat ik tijdens het hardlopen vaak een soort tikje hoor ergens binnen in mijn hoofd. Het klinkt een beetje als een elektrisch geluidje, alsof er echt iets los zit wat vast hoort. Zou dat dan een steekje zijn? Dat ik soms wel denk: wellicht verklaart dit tikje uiteindelijk, ooit, als ze alles weten, wel al mijn problemen. Dat het een kwestie was van één extra connectie en ik was gelukkig geweest.

Zusje

Dat ik zag dat Katja Schuurman het merk ‘return to sender’ heeft opgezet, met kettingen en andere troep, maar wel fairtrade. Dat ik dat zo goed van haar vond en toen heel even dacht: het is eigenlijk ook logisch, want jouw kleine zusje komt ook altijd op voor dieren. Dat ik toen weer tegen mezelf moest zeggen: nee, Georgina Verbaan is haar zusje niet echt. Los van hun genen dragen ze alle twee iets bij.

Zelfvertrouwen

Dat ik in een lunchtentje zat, wat ik al heel wat vond want er was verder niks te vieren. Toch zat ik er met thee, taart en een boek. Dat er toen twee meiden naast mij kwamen zitten die zoveel ruimte in durfden te nemen, dat ik ze zowel irritant als stoer vond. Ze durfden bijvoorbeeld heel lang te twijfelen over wat ze zouden nemen, terwijl de serveerster al bij hun tafeltje stond. Het duurde zo lang dat ík bijna wilde zeggen: misschien kun je beter zo even terugkomen. Ik begreep niet dat ze die optie zelf niet aanreikten. Verder durfden ze ook allerlei verdiepende vragen te stellen over het menu, ook over taartjes terwijl ze die sowieso niet gingen nemen, dat was ‘niet voor nu’, zeiden ze. Uiteindelijk bestelden ze na lang twijfelen een powersmoothie, daar wilden ze extra gember in. Maar toen ze hem eenmaal kregen was het wel weer wat veel gember.

Dat ik zou graag iets van hun zelfvertrouwen zou willen, maar niet alles.

Hannah’s House

Dat Dr. Phil aan het eind van de show altijd alle problemen van zijn gasten oplost. Niet zelf, maar dan haalt hij er gewoon een expert bij die eerder echt enorm goede resultaten heeft geboekt met zijn of haar instelling, waardoor je als kijker voelt: Dit gaat sowieso goedkomen. Het fijnst vind ik het als hij zegt: Je mag naar Hannah’s House.

Dat ik daar dan ook altijd zo graag heen wil.

Afgehandeld

Dat ik tegen iemand wilde zeggen dat er nog veel afgehandeld moest worden voor de vakantie, maar toen per ongeluk ‘afgeraffeld’ zei. Dat ik toen dacht: dit is nou echt een Freudiaanse verspreking, het geeft mijn diepste verlangen weer.

Installatie

Dat ik na een rondje met de hond mijn eigen straat weer inliep, en daar aan het eind ineens iemand uit een schuur zag komen die ik herkende. Het was de jongen van de Starbucks of de AKO op het station, volgens mij werkt hij bij de AKO maar kom ik hem meestal tegen als hij bij de Starbucks koffie staat te drinken. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me dat ik hem eigenlijk altíjd bij de Starbucks zie, dus die hele AKO er misschien gewoon zelf bij heb verzonnen. Maar nu was hij dus ineens bij die schuur, zonder koffie of boeken, met hout en grote spullen bezig. Dat ik me afvroeg wat hij daar overdag moest. Of woont hij in onze straat?

Dat ik toen doorliep en even verderop een vrouw met haar ogen dicht zag staan. Het was me niet duidelijk of ze stond te zonnen of te mediteren. Dat ze helemaal niet reageerde toen ik langsliep. Ik bekeek haar gezicht en dacht ook haar ergens van te kennen, maar niet uit de straat, eerder van tv of theater. Dat ik toen ineens dacht: misschien is het een act, vormen de jongen van de AKO en deze vrouw samen een installatie.

Kots

Dat ik nog steeds niet weet wat de regels tussen mijn vriend en mij zijn met betrekking tot wie de kots van de katten opruimt. Het is geen dagelijkse bezigheid, maar het gebeurt toch regelmatig.

Is het degene die de kots als eerste aantreft, heb je dan direct opruimplicht? Of mag je het voor de ander laten liggen als jij naar je werk moet en de ander uitslaapt? Die kan die kots er dan beter bij hebben. Maar dat vind ik dan toch oneerlijk, want mijn vriend moet altijd naar zijn werk en ik zelden. Nu is dat wel vervelend voor hem, maar daar kiest hij zelf voor en het verschaft hem wel een duidelijk inkomen. Ik zit hier thuis, zonder enige vorm van helderheid in tijd en geld, en dan krijg ik die kots er ook nog bij.

Met kots van de hond op de bank is het ook zo: wie verwijdert de kots, en moet diegene dan ook de hoezen van de bank afhalen en in de was doen? En wie doet ze er dan een dag later weer om, is dat ook de kots-aantreffer? Het lijkt me toch handig als we hier binnenkort eens het een en ander over op papier zetten.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring