blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Huis

Dat ik mijn hond uitliet en toen voor een huis een paar straten verderop ineens een man zag staan die ik herkende. Hij loopt regelmatig met zijn vos-achtige hondje door onze buurt. Het verbaasde mij dat hij zo dicht op dat huis stond, volgens mij stond hij ook nog te roken. Totdat ik besefte dat het waarschijnlijk zijn eigen huis was.

Ik had me nooit eerder gerealiseerd dat die man ook ergens woonde, hij was voor mij een wandelende man.

Vuurwerk

Dat ik bij de uitgever naar de wc ging, en iets in het prullenbakje wilde gooien, maar niet zag hoe dat ding werkte. Het leek een gewone prullenbak maar er zat nog een soort kop bovenop, waardoor er geen opening leek te zijn. Dat ik toen heel even dacht: die hebben ze natuurlijk afgesloten vanwege het vuurwerk.

 

Keelgat

Dat ik een pil door moest slikken en daar altijd een beetje psychische moeite mee heb. Soms blijft hij ook echt fysiek in mijn keel hangen. Waarschijnlijk denk ik er te veel over na want zo’n klein pilletje past er op zich natuurlijk prima doorheen. Dat ik nu een nieuwe oplossing heb, en dat is niet denken dat hij door mijn keelgat heen moet maar daarachter denken, alsof ik hem veel verder doorslik. Dan redt hij dat keelgat makkelijk. Dat dit me deed denken aan tennissen, daar moet je ook altijd dóór de bal heen slaan.

Steigers

Dat ik vanmiddag langs een flat fietste waarvan ik dacht dat die nog steeds in de steigers stond. Ik vond het allemaal wel erg lang duren, ze zijn daar al jaren bezig. De laatste tijd zie ik ze ook weinig doen. Dat ik me toen ineens realiseerde dat die ronde ijzeren palen eromheen de bedoeling zijn en dus ook blijven, het zijn helemaal geen steigers. Als je ze weg zou halen, zag ik ineens, zouden alle balkons ook instorten, want een van de horizontale palen is steeds de onderkant van alle balkons op die verdieping. Dan zouden de mensen daar niet meer naar buiten kunnen, wat natuurlijk jammer voor ze zou zijn. Maar ze zouden nog wel uit het raam kunnen kijken en dan eindelijk het gevoel hebben in een af huis te wonen.

Bloeddruk

Dat mijn vriend elke dag een pil moet nemen tegen zijn hoge bloeddruk, maar niet zo precies is daarmee. In plaats van dan constant boos op zichzelf te zijn als hij het vergeet, is hij trots zodra het een keer gelukt is. Hij moest ook naar de huisarts voor een controle en nieuwe pillen, maar ook daar was hij te laat mee. Omdat zijn pillen al een paar dagen op waren klopte de bloeddrukmeting daar vervolgens niet. Hij leek zich toen helemaal niet te schamen tegenover die huisarts, terwijl ik me al bijna schaam als ik er nu weer kom en zij ziet dat wij op hetzelfde adres wonen.

Je niet druk maken om je eigen medische aandoeningen, ook niet nadat de huisarts heeft gezegde ‘hoge bloeddruk is een sluipmoordenaar’, dat heeft zijn moeder ook. Die ligt daar ook geen nacht wakker van, blijkbaar is dat erfelijk.

Dat gen, het sluipmoord-tolerantie-gen, dat wil ik ook. Maar dan zonder die bloeddruk.

Ruikruimte

Dat je de voerbakken van onze honden niet te dicht bij elkaar moet zetten, want dan gaan ze om het eten vechten. Het moet duidelijk zijn wat van wie is en dan gaat het prima. Maar als ik ze samen uitlaat en ze hebben ergens een perfect ruikplekje gevonden is er niks aan de hand. Ze staan gerust tegelijk aan precies hetzelfde hoekje van een stenen muurtje te ruiken, of exact hetzelfde boompje. Blijkbaar is er genoeg ruikruimte, zijn ze niet bang dat de ander te veel geur opsnuift en er dan te weinig voor hen overblijft. Toch zou je denken dat ze juist dan ook wel even om de beurt kunnen, om dan lekker even die hele stoeptegel voor zichzelf hebben. Maar dat doen ze nooit. Er is blijkbaar genoeg van, maar moet het wel nu.

Naarstig 

Dat ik voor het eerst ‘naarstig’ op zoek was geweest ergens naar. Namelijk naar een reservesleutel. Die zocht ik in de groene kast, een kast die nog van mijn ouders is geweest met allemaal kleine laatjes (hij hoorde destijds bij de groene tafel). Eerder leek dat me zo’n overbodig woord, ‘naarstig’, zo’n woord dat we het niet zouden missen als het er niet was. Maar nu ik al die stapels zooi uit de laatjes bovenop de kast zag liggen, en overal sleutels zag, en de laatjes die nog open stonden, dacht ik: dit moet het resultaat zijn van naarstig zoeken, dat kan niet anders.

Opblijven

Dat ik een vrij ascetisch weekje achter de rug had. Ik had geen optredens en mijn vriend was op een congres, en dat resulteerde er blijkbaar in dat ik vroeg naar bed ging en daarna steeds vroeg opstond om te schrijven. Dat ik toen bijna vergat hoeveel ik eigenlijk van opblijven hou.

Gisteren realiseerde ik het me ineens weer, toen ik het deed. Meteen kwamen er allemaal herinneringen boven van dat ik vroeger ook altijd op wilde blijven. Als er dan een vriendinnetje kwam logeren was ik zo beledigd dat zij op een gegeven moment, na heel lang kletsen, liever wilde slapen dan nog meer kletsen – als ik eraan terugdenk voel ik het nóg. Of op schoolkampen, dan kon ik hele nachten doorgaan, en snapte ik niet waarom je ooit nog zou willen slapen. Je moet zulke voorliefdes wel een beetje onderhouden, anders vergeet je wie je echt bent.

Dat ik vanochtend weer eens met chips heb ontbeten, dat was ook lang geleden.

Eigenlijk

Dat ik een tijdschrift las en er helemaal onderaan de bladzijde een heel klein rondje stond met een advertentie erin die erg op mij van toepassing was (biologisch katoenen dekbedovertrekken). Dat ik toen heel even dacht dat het een gepersonaliseerde advertentie was, maar me meteen daarna realiseerde dat dat niet kan omdat ik (voor zover ik weet) geen Google glasses draag. Als iemand mijn bril ongemerkt heeft verwisseld zou het wel kunnen, en dan vind ik het knap dat ze dat rondje zo precies konden vervangen. Dan ben ik wel benieuwd wat er eigenlijk in dat rondje stond. Of heeft iedereen ongemerkt die glasses gekregen en bestaat er dan geen ‘eigenlijk’ meer?

Rolriem

Dat iemand wederom aan mij vroeg waarom ik niet in Amsterdam woon. Maar dat deze persoon het niet vroeg als oordeel, om lekker boven mij te gaan staan, maar als echte vraag. ‘De stad staat je goed’, zei hij. Ik was het daar wel mee eens, ik had ook een leuke regenjas aan en een beetje make-up op, ik kon de stad aan die dag.

Dat ik me soms ook wel afvraag hoe het is om daar echt te wonen, met die drukte en hoe mijn hond daar dan tussen past. Dat hij dat waarschijnlijk helemaal niet zo leuk zal vinden, om zo op te moeten letten waar hij loopt. Hij heeft de rolriem het liefst op zijn langst, en dat hij dan zelf zo veel mogelijk keuzes kan maken. Maar daar houden voorbijgangers dan weer niet zo van. Die willen zelf een oneindige rolriem en dat is nou eenmaal geen goede match.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers noch tegenvallers

Huis

Dat ik mijn hond uitliet en toen voor een huis een paar straten verderop ineens een man zag staan die ik herkende. Hij loopt regelmatig met zijn vos-achtige hondje door onze buurt. Het verbaasde mij dat hij zo dicht op dat huis stond, volgens mij stond hij ook nog te roken. Totdat ik besefte dat het waarschijnlijk zijn eigen huis was.

Ik had me nooit eerder gerealiseerd dat die man ook ergens woonde, hij was voor mij een wandelende man.

Vuurwerk

Dat ik bij de uitgever naar de wc ging, en iets in het prullenbakje wilde gooien, maar niet zag hoe dat ding werkte. Het leek een gewone prullenbak maar er zat nog een soort kop bovenop, waardoor er geen opening leek te zijn. Dat ik toen heel even dacht: die hebben ze natuurlijk afgesloten vanwege het vuurwerk.

 

Keelgat

Dat ik een pil door moest slikken en daar altijd een beetje psychische moeite mee heb. Soms blijft hij ook echt fysiek in mijn keel hangen. Waarschijnlijk denk ik er te veel over na want zo’n klein pilletje past er op zich natuurlijk prima doorheen. Dat ik nu een nieuwe oplossing heb, en dat is niet denken dat hij door mijn keelgat heen moet maar daarachter denken, alsof ik hem veel verder doorslik. Dan redt hij dat keelgat makkelijk. Dat dit me deed denken aan tennissen, daar moet je ook altijd dóór de bal heen slaan.

Steigers

Dat ik vanmiddag langs een flat fietste waarvan ik dacht dat die nog steeds in de steigers stond. Ik vond het allemaal wel erg lang duren, ze zijn daar al jaren bezig. De laatste tijd zie ik ze ook weinig doen. Dat ik me toen ineens realiseerde dat die ronde ijzeren palen eromheen de bedoeling zijn en dus ook blijven, het zijn helemaal geen steigers. Als je ze weg zou halen, zag ik ineens, zouden alle balkons ook instorten, want een van de horizontale palen is steeds de onderkant van alle balkons op die verdieping. Dan zouden de mensen daar niet meer naar buiten kunnen, wat natuurlijk jammer voor ze zou zijn. Maar ze zouden nog wel uit het raam kunnen kijken en dan eindelijk het gevoel hebben in een af huis te wonen.

Bloeddruk

Dat mijn vriend elke dag een pil moet nemen tegen zijn hoge bloeddruk, maar niet zo precies is daarmee. In plaats van dan constant boos op zichzelf te zijn als hij het vergeet, is hij trots zodra het een keer gelukt is. Hij moest ook naar de huisarts voor een controle en nieuwe pillen, maar ook daar was hij te laat mee. Omdat zijn pillen al een paar dagen op waren klopte de bloeddrukmeting daar vervolgens niet. Hij leek zich toen helemaal niet te schamen tegenover die huisarts, terwijl ik me al bijna schaam als ik er nu weer kom en zij ziet dat wij op hetzelfde adres wonen.

Je niet druk maken om je eigen medische aandoeningen, ook niet nadat de huisarts heeft gezegde ‘hoge bloeddruk is een sluipmoordenaar’, dat heeft zijn moeder ook. Die ligt daar ook geen nacht wakker van, blijkbaar is dat erfelijk.

Dat gen, het sluipmoord-tolerantie-gen, dat wil ik ook. Maar dan zonder die bloeddruk.

Ruikruimte

Dat je de voerbakken van onze honden niet te dicht bij elkaar moet zetten, want dan gaan ze om het eten vechten. Het moet duidelijk zijn wat van wie is en dan gaat het prima. Maar als ik ze samen uitlaat en ze hebben ergens een perfect ruikplekje gevonden is er niks aan de hand. Ze staan gerust tegelijk aan precies hetzelfde hoekje van een stenen muurtje te ruiken, of exact hetzelfde boompje. Blijkbaar is er genoeg ruikruimte, zijn ze niet bang dat de ander te veel geur opsnuift en er dan te weinig voor hen overblijft. Toch zou je denken dat ze juist dan ook wel even om de beurt kunnen, om dan lekker even die hele stoeptegel voor zichzelf hebben. Maar dat doen ze nooit. Er is blijkbaar genoeg van, maar moet het wel nu.

Naarstig 

Dat ik voor het eerst ‘naarstig’ op zoek was geweest ergens naar. Namelijk naar een reservesleutel. Die zocht ik in de groene kast, een kast die nog van mijn ouders is geweest met allemaal kleine laatjes (hij hoorde destijds bij de groene tafel). Eerder leek dat me zo’n overbodig woord, ‘naarstig’, zo’n woord dat we het niet zouden missen als het er niet was. Maar nu ik al die stapels zooi uit de laatjes bovenop de kast zag liggen, en overal sleutels zag, en de laatjes die nog open stonden, dacht ik: dit moet het resultaat zijn van naarstig zoeken, dat kan niet anders.

Opblijven

Dat ik een vrij ascetisch weekje achter de rug had. Ik had geen optredens en mijn vriend was op een congres, en dat resulteerde er blijkbaar in dat ik vroeg naar bed ging en daarna steeds vroeg opstond om te schrijven. Dat ik toen bijna vergat hoeveel ik eigenlijk van opblijven hou.

Gisteren realiseerde ik het me ineens weer, toen ik het deed. Meteen kwamen er allemaal herinneringen boven van dat ik vroeger ook altijd op wilde blijven. Als er dan een vriendinnetje kwam logeren was ik zo beledigd dat zij op een gegeven moment, na heel lang kletsen, liever wilde slapen dan nog meer kletsen – als ik eraan terugdenk voel ik het nóg. Of op schoolkampen, dan kon ik hele nachten doorgaan, en snapte ik niet waarom je ooit nog zou willen slapen. Je moet zulke voorliefdes wel een beetje onderhouden, anders vergeet je wie je echt bent.

Dat ik vanochtend weer eens met chips heb ontbeten, dat was ook lang geleden.

Eigenlijk

Dat ik een tijdschrift las en er helemaal onderaan de bladzijde een heel klein rondje stond met een advertentie erin die erg op mij van toepassing was (biologisch katoenen dekbedovertrekken). Dat ik toen heel even dacht dat het een gepersonaliseerde advertentie was, maar me meteen daarna realiseerde dat dat niet kan omdat ik (voor zover ik weet) geen Google glasses draag. Als iemand mijn bril ongemerkt heeft verwisseld zou het wel kunnen, en dan vind ik het knap dat ze dat rondje zo precies konden vervangen. Dan ben ik wel benieuwd wat er eigenlijk in dat rondje stond. Of heeft iedereen ongemerkt die glasses gekregen en bestaat er dan geen ‘eigenlijk’ meer?

Rolriem

Dat iemand wederom aan mij vroeg waarom ik niet in Amsterdam woon. Maar dat deze persoon het niet vroeg als oordeel, om lekker boven mij te gaan staan, maar als echte vraag. ‘De stad staat je goed’, zei hij. Ik was het daar wel mee eens, ik had ook een leuke regenjas aan en een beetje make-up op, ik kon de stad aan die dag.

Dat ik me soms ook wel afvraag hoe het is om daar echt te wonen, met die drukte en hoe mijn hond daar dan tussen past. Dat hij dat waarschijnlijk helemaal niet zo leuk zal vinden, om zo op te moeten letten waar hij loopt. Hij heeft de rolriem het liefst op zijn langst, en dat hij dan zelf zo veel mogelijk keuzes kan maken. Maar daar houden voorbijgangers dan weer niet zo van. Die willen zelf een oneindige rolriem en dat is nou eenmaal geen goede match.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot