blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Verfpot

Dat ik nu eindelijk begrijp hoe je de deksel van een verfpot opwipt met een schroevendraaier. Mijn vriend zei altijd al: niet draaien met dat ding, maar dan draaide ik toch, omdat ik geen alternatief zag. Hij zei het dan meerdere keren, steeds harder ook. Hij wil namelijk niet dat de hele deksel verfomfaaid raakt, en dat is wel steeds het geval. Maar toen ik er laatst een keer de tijd voor nam, en me echt voornam om niet te draaien, wist ik eindelijk wat ik dan wel moest doen: duwen tegen de binnenrand van de deksel en dan opwippen.

Dat er nu heel veel van me af valt, onder andere omdat mijn vriend weer op normaal volume tegen me praat.  

Kringgesprek

Dat ik mijn gebruikte washand altijd zo snel mogelijk in de was wil doen, anders wordt het me te druk bij de wastafel. Maar die is dan meestal nog nat, en ik wil niet dat alles in die mand gaat stinken. Dat ik ze daarom altijd over de rand hang. Dat ik die mand laatst wilde pakken toen ik de was ging doen, en ze daar ineens zag hangen: Al die natte washandjes in een groepje rond de mand. Het had wel iets van een heksenkring, en ik weet niet waarom, maar dat heeft voor mij een gezellige bijklank. Misschien door het woord ‘kring’, dat ik het associeer met het kringgesprek op de basisschool. Dan mocht je eindelijk kletsen en luisterden er ook nog mensen (ze moesten wel), daar hou ik nog steeds van.

Lichte depressie

Dat ik mezelf zo zielig kan vinden als ik dingen moet. Volgens mij heb ik gewoon een lichte depressie, die inhoudt dat ik tegen alles wat ik wil gaan doen opzie, maar als ik het dan doe, valt het eigenlijk altijd mee. Kun je nagaan als je een zware hebt: dan is het vooraf ellendig, maar blijkt dat ook nog eens volledig terecht te zijn. Dat ik mijn lichte nu dus maar koester.

Existentiële vragen

Dat ik, als mijn vriend en ik meer dingen samen doen, minder existentiële vragen heb. ‘Is dit het nou?’ werpt zich dan beduidend minder vaak op dan wanneer ik me alleen probeer te vermaken. Op zich kan ik het me dan alsnog wel afvragen, maar het lijkt er minder toe te doen. Of dit het nou is of niet, wij hebben het samen leuk.

Hè?

Dat mijn leven er echt beter op is geworden sinds ik de sneltoets voor het accent in ‘hè’ ontdekt heb. Ik kan mijn verbazing nu veel makkelijker kwijt.

Diersoort

Dat ik de trap ging schilderen, en daarom de oude trapmatjes verwijderde. Dat ik ze net weg wilde gooien toen ik me realiseerde dat onze kat daar altijd zo graag haar nagels aan krabt, en ik dat misschien wel uit zou kunnen buiten. Dat ik er toen een paar op de krabpaal plakte met dubbelzijdig tape, in de hoop dat ze onze nieuwe trapmatjes straks met rust zou laten en deze zou gebruiken. Dat ik vervolgens besloot af te wachten tot ze ze zelf ontdekte, want als ik haar op iets nieuws zet werkt dat meestal averechts. Ze houdt er namelijk niet van om opgetild worden, dus dan associeert ze het matje daarna louter met ellende.

Maar dat ik dat afwachten vervolgens toch niet volhield. Dus pakte ik haar op en zette ik haar op zo’n matje. Dat ze er toen inderdaad snel weer af sprong, maar niet nadat ze eerst even haar nagels aan het matje had gescherpt. Dat dat voelde als een overwinning op de hele kat als diersoort.

Ploeteren

Dat ik altijd graag meer wilde schilderen, en daar door de quarantaine ineens tijd voor had. Maar ik had ook tegenzin, ik wil wel goed kunnen schilderen maar blijkbaar staat de weg ernaartoe me toch tegen. Het moet geen ploeteren worden. Dat ik nooit weet wanneer ik me nou over die tegenzin heen moet zetten en wanneer ik er juist aan toe moet geven. Of, zoals een vriendin van mij ooit zei: wanneer doe je zelfdiscipline en wanneer zelfcompassie? En zij is nota bene psycholoog.

Dat ik gisteren voor zelfcompassie koos toen ik eigenlijk aan een schets zou werken, en in plaats daarvan een serie ben gaan kijken. Daar knapte ik dusdanig van op dat het prima was om daarna weer even te schetsen.

Altijd genaaid

Dat ik me altijd genaaid voel wanneer ik iets verkoop op Marktplaats. Je wil niet te snel toehappen bij een bod, want misschien biedt iemand anders daarna meer, maar je wil de huidige bieder ook niet verliezen door te lang te wachten. Zelf raak ik altijd direct geïrriteerd als ik ergens een bod op doe en de verkoper reageert niet binnen een uur, ik handel het graag direct af. Bovendien zei de makelaar bij de verkoop van ons vorige huis dat de hoogste biedingen meestal op de eerste dag komen. Als je dan wacht, graaf je dus je eigen financiële graf. Maar als je niet wacht, zul je nooit weten of er meer in had gezeten. Behalve op Marktplaats dus, daar wordt dat gewoon in je face gewreven door iemand die hoger biedt, omdat je vergeten was je artikel op ‘gereserveerd’ te zetten. En ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om het dan aan de hogere bieder te geven, zo ben ik niet opgevoed.

Gisteren had ik het met een fietsmand. Ik had ‘m al aan Evelien beloofd, toen Stefanie ineens meer bood. Dat zat me zo dwars, dat ik hier wel erkenning voor wilde van Evelien. ‘Iemand anders biedt nu 20 euro’, typte ik aan haar, ‘maar ik heb ‘m voor jou gereserveerd’. Gelukkig was zij niet te beroerd om mij even te geven wat ik nodig had. ‘Dat is lief’, typte ze. Zo werd het toch nog een prima verkoop.

Ongehavend

Dat ik vannacht allemaal dromen had over dode en half levende katten, en een kat die we maar beter konden laten gaan en daarom in het water gooiden, maar toen-ie er eenmaal lag was ik ineens bang dat dit een pijnlijke dood zou zijn. Dat ik, toen ik eenmaal wakker was, echt even bij moest komen.

Dat ik daarna beneden kwam en een miauwtje hoorde, een zielige, en die was niet afkomstig van onze eigen kat, want die lag op bed. Dat ik toen heel even dacht dat het onze overleden kat was die zich meldde, maar dat kon natuurlijk niet. Dat ik toen voor de zekerheid toch even naar het grafje in de tuin keek, maar dat lag er rustig en ongehavend bij.

Route

Dat ik steeds zo inzoom op de tuin als ik ermee bezig ben, en dan zie alleen wat er nog moet. Maar dat ik van de week ineens voor het huis langs liep met de hond in plaats van achterom, en dacht: wat een lieve, leuke tuin hebben wij eigenlijk! Dat ik toen besloot om niet harder te gaan tuinieren, maar gewoon vaker die route te nemen.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Verfpot

Dat ik nu eindelijk begrijp hoe je de deksel van een verfpot opwipt met een schroevendraaier. Mijn vriend zei altijd al: niet draaien met dat ding, maar dan draaide ik toch, omdat ik geen alternatief zag. Hij zei het dan meerdere keren, steeds harder ook. Hij wil namelijk niet dat de hele deksel verfomfaaid raakt, en dat is wel steeds het geval. Maar toen ik er laatst een keer de tijd voor nam, en me echt voornam om niet te draaien, wist ik eindelijk wat ik dan wel moest doen: duwen tegen de binnenrand van de deksel en dan opwippen.

Dat er nu heel veel van me af valt, onder andere omdat mijn vriend weer op normaal volume tegen me praat.  

Kringgesprek

Dat ik mijn gebruikte washand altijd zo snel mogelijk in de was wil doen, anders wordt het me te druk bij de wastafel. Maar die is dan meestal nog nat, en ik wil niet dat alles in die mand gaat stinken. Dat ik ze daarom altijd over de rand hang. Dat ik die mand laatst wilde pakken toen ik de was ging doen, en ze daar ineens zag hangen: Al die natte washandjes in een groepje rond de mand. Het had wel iets van een heksenkring, en ik weet niet waarom, maar dat heeft voor mij een gezellige bijklank. Misschien door het woord ‘kring’, dat ik het associeer met het kringgesprek op de basisschool. Dan mocht je eindelijk kletsen en luisterden er ook nog mensen (ze moesten wel), daar hou ik nog steeds van.

Lichte depressie

Dat ik mezelf zo zielig kan vinden als ik dingen moet. Volgens mij heb ik gewoon een lichte depressie, die inhoudt dat ik tegen alles wat ik wil gaan doen opzie, maar als ik het dan doe, valt het eigenlijk altijd mee. Kun je nagaan als je een zware hebt: dan is het vooraf ellendig, maar blijkt dat ook nog eens volledig terecht te zijn. Dat ik mijn lichte nu dus maar koester.

Existentiële vragen

Dat ik, als mijn vriend en ik meer dingen samen doen, minder existentiële vragen heb. ‘Is dit het nou?’ werpt zich dan beduidend minder vaak op dan wanneer ik me alleen probeer te vermaken. Op zich kan ik het me dan alsnog wel afvragen, maar het lijkt er minder toe te doen. Of dit het nou is of niet, wij hebben het samen leuk.

Hè?

Dat mijn leven er echt beter op is geworden sinds ik de sneltoets voor het accent in ‘hè’ ontdekt heb. Ik kan mijn verbazing nu veel makkelijker kwijt.

Diersoort

Dat ik de trap ging schilderen, en daarom de oude trapmatjes verwijderde. Dat ik ze net weg wilde gooien toen ik me realiseerde dat onze kat daar altijd zo graag haar nagels aan krabt, en ik dat misschien wel uit zou kunnen buiten. Dat ik er toen een paar op de krabpaal plakte met dubbelzijdig tape, in de hoop dat ze onze nieuwe trapmatjes straks met rust zou laten en deze zou gebruiken. Dat ik vervolgens besloot af te wachten tot ze ze zelf ontdekte, want als ik haar op iets nieuws zet werkt dat meestal averechts. Ze houdt er namelijk niet van om opgetild worden, dus dan associeert ze het matje daarna louter met ellende.

Maar dat ik dat afwachten vervolgens toch niet volhield. Dus pakte ik haar op en zette ik haar op zo’n matje. Dat ze er toen inderdaad snel weer af sprong, maar niet nadat ze eerst even haar nagels aan het matje had gescherpt. Dat dat voelde als een overwinning op de hele kat als diersoort.

Ploeteren

Dat ik altijd graag meer wilde schilderen, en daar door de quarantaine ineens tijd voor had. Maar ik had ook tegenzin, ik wil wel goed kunnen schilderen maar blijkbaar staat de weg ernaartoe me toch tegen. Het moet geen ploeteren worden. Dat ik nooit weet wanneer ik me nou over die tegenzin heen moet zetten en wanneer ik er juist aan toe moet geven. Of, zoals een vriendin van mij ooit zei: wanneer doe je zelfdiscipline en wanneer zelfcompassie? En zij is nota bene psycholoog.

Dat ik gisteren voor zelfcompassie koos toen ik eigenlijk aan een schets zou werken, en in plaats daarvan een serie ben gaan kijken. Daar knapte ik dusdanig van op dat het prima was om daarna weer even te schetsen.

Altijd genaaid

Dat ik me altijd genaaid voel wanneer ik iets verkoop op Marktplaats. Je wil niet te snel toehappen bij een bod, want misschien biedt iemand anders daarna meer, maar je wil de huidige bieder ook niet verliezen door te lang te wachten. Zelf raak ik altijd direct geïrriteerd als ik ergens een bod op doe en de verkoper reageert niet binnen een uur, ik handel het graag direct af. Bovendien zei de makelaar bij de verkoop van ons vorige huis dat de hoogste biedingen meestal op de eerste dag komen. Als je dan wacht, graaf je dus je eigen financiële graf. Maar als je niet wacht, zul je nooit weten of er meer in had gezeten. Behalve op Marktplaats dus, daar wordt dat gewoon in je face gewreven door iemand die hoger biedt, omdat je vergeten was je artikel op ‘gereserveerd’ te zetten. En ik kan het ook niet over mijn hart verkrijgen om het dan aan de hogere bieder te geven, zo ben ik niet opgevoed.

Gisteren had ik het met een fietsmand. Ik had ‘m al aan Evelien beloofd, toen Stefanie ineens meer bood. Dat zat me zo dwars, dat ik hier wel erkenning voor wilde van Evelien. ‘Iemand anders biedt nu 20 euro’, typte ik aan haar, ‘maar ik heb ‘m voor jou gereserveerd’. Gelukkig was zij niet te beroerd om mij even te geven wat ik nodig had. ‘Dat is lief’, typte ze. Zo werd het toch nog een prima verkoop.

Ongehavend

Dat ik vannacht allemaal dromen had over dode en half levende katten, en een kat die we maar beter konden laten gaan en daarom in het water gooiden, maar toen-ie er eenmaal lag was ik ineens bang dat dit een pijnlijke dood zou zijn. Dat ik, toen ik eenmaal wakker was, echt even bij moest komen.

Dat ik daarna beneden kwam en een miauwtje hoorde, een zielige, en die was niet afkomstig van onze eigen kat, want die lag op bed. Dat ik toen heel even dacht dat het onze overleden kat was die zich meldde, maar dat kon natuurlijk niet. Dat ik toen voor de zekerheid toch even naar het grafje in de tuin keek, maar dat lag er rustig en ongehavend bij.

Route

Dat ik steeds zo inzoom op de tuin als ik ermee bezig ben, en dan zie alleen wat er nog moet. Maar dat ik van de week ineens voor het huis langs liep met de hond in plaats van achterom, en dacht: wat een lieve, leuke tuin hebben wij eigenlijk! Dat ik toen besloot om niet harder te gaan tuinieren, maar gewoon vaker die route te nemen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring