blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Trouw

Dat ik een tijdje geleden ineens al een dag eerder in de Trouw stond dan ik had verwacht.  Dat mijn moeder daar nogal van slag van was, omdat ze dus de verkeerde had besteld. Maar dat ze er toen toch eentje heeft bemachtigd.  

Groen haar

Dat ik een paar weken geleden door Zaandam liep en het daar nogal druk was met winkelend publiek, terwijl het ook nog maandag en corona was. Dat ik dat raar vond maar er verder ook geen oordeel over had. Het was wel leuk dat er allemaal verschillende mensen waren, sommigen hadden zelfs groen haar. Dat mis ik wel eens in Hilversum, hier is alleen één meisje met haar dat van boven naar onder verandert van knalgeel in fel oranje. Mijn vriend valt daarop, maar het is iets wat ik zelf vooralsnog niet overweeg.

Dat ik nu ik dit opschrijf ineens besef dat het misschien toch beter is als we hier blijven wonen.

Combineren

Dat ik mijn nieuwe telefoon altijd ontgrendel met mijn vingerafdruk. Maar dat ik laatst met het buitenschilderwerk bezig was en daardoor een tijd had staan schuren, en dat mijn vingerafdruk het daarna niet meer deed. Blijkbaar had ik hem (deels) weggeschuurd. Dat ik dit niet handig vond, maar het me wel een gunstige oplossing leek voor misdadigers om minder herkenbaar te zijn. Misschien is dat wel dé manier om in te breken: die baan combineren met een schilderbedrijf.

Bovendien heb je vanaf die steiger ook al best goed zicht op wat er in de huizen staat. Als je echt een passie hebt voor allebei, moet je wel zorgen dat je bij het forceren van het raam de lak niet beschadigt.

Verfpot

Dat ik nu eindelijk begrijp hoe je de deksel van een verfpot opwipt met een schroevendraaier. Mijn vriend zei altijd al: niet draaien met dat ding, maar dan draaide ik toch, omdat ik geen alternatief zag. Hij zei het dan meerdere keren, steeds harder ook. Hij wil namelijk niet dat de hele deksel verfomfaaid raakt, en dat is wel steeds het geval. Maar toen ik er laatst een keer de tijd voor nam, en me echt voornam om niet te draaien, wist ik eindelijk wat ik dan wel moest doen: duwen tegen de binnenrand van de deksel en dan opwippen.

Dat er nu heel veel van me af valt, onder andere omdat mijn vriend weer op normaal volume tegen me praat.  

Kringgesprek

Dat ik mijn gebruikte washand altijd zo snel mogelijk in de was wil doen, anders wordt het me te druk bij de wastafel. Maar die is dan meestal nog nat, en ik wil niet dat alles in die mand gaat stinken. Dat ik ze daarom altijd over de rand hang. Dat ik die mand laatst wilde pakken toen ik de was ging doen, en ze daar ineens zag hangen: Al die natte washandjes in een groepje rond de mand. Het had wel iets van een heksenkring, en ik weet niet waarom, maar dat heeft voor mij een gezellige bijklank. Misschien door het woord ‘kring’, dat ik het associeer met het kringgesprek op de basisschool. Dan mocht je eindelijk kletsen en luisterden er ook nog mensen (ze moesten wel), daar hou ik nog steeds van.

Lichte depressie

Dat ik mezelf zo zielig kan vinden als ik dingen moet. Volgens mij heb ik gewoon een lichte depressie, die inhoudt dat ik tegen alles wat ik wil gaan doen opzie, maar als ik het dan doe, valt het eigenlijk altijd mee. Kun je nagaan als je een zware hebt: dan is het vooraf ellendig, maar blijkt dat ook nog eens volledig terecht te zijn. Dat ik mijn lichte nu dus maar koester.

Existentiële vragen

Dat ik, als mijn vriend en ik meer dingen samen doen, minder existentiële vragen heb. ‘Is dit het nou?’ werpt zich dan beduidend minder vaak op dan wanneer ik me alleen probeer te vermaken. Op zich kan ik het me dan alsnog wel afvragen, maar het lijkt er minder toe te doen. Of dit het nou is of niet, wij hebben het samen leuk.

Hè?

Dat mijn leven er echt beter op is geworden sinds ik de sneltoets voor het accent in ‘hè’ ontdekt heb. Ik kan mijn verbazing nu veel makkelijker kwijt.

Diersoort

Dat ik de trap ging schilderen, en daarom de oude trapmatjes verwijderde. Dat ik ze net weg wilde gooien toen ik me realiseerde dat onze kat daar altijd zo graag haar nagels aan krabt, en ik dat misschien wel uit zou kunnen buiten. Dat ik er toen een paar op de krabpaal plakte met dubbelzijdig tape, in de hoop dat ze onze nieuwe trapmatjes straks met rust zou laten en deze zou gebruiken. Dat ik vervolgens besloot af te wachten tot ze ze zelf ontdekte, want als ik haar op iets nieuws zet werkt dat meestal averechts. Ze houdt er namelijk niet van om opgetild worden, dus dan associeert ze het matje daarna louter met ellende.

Maar dat ik dat afwachten vervolgens toch niet volhield. Dus pakte ik haar op en zette ik haar op zo’n matje. Dat ze er toen inderdaad snel weer af sprong, maar niet nadat ze eerst even haar nagels aan het matje had gescherpt. Dat dat voelde als een overwinning op de hele kat als diersoort.

Ploeteren

Dat ik altijd graag meer wilde schilderen, en daar door de quarantaine ineens tijd voor had. Maar ik had ook tegenzin, ik wil wel goed kunnen schilderen maar blijkbaar staat de weg ernaartoe me toch tegen. Het moet geen ploeteren worden. Dat ik nooit weet wanneer ik me nou over die tegenzin heen moet zetten en wanneer ik er juist aan toe moet geven. Of, zoals een vriendin van mij ooit zei: wanneer doe je zelfdiscipline en wanneer zelfcompassie? En zij is nota bene psycholoog.

Dat ik gisteren voor zelfcompassie koos toen ik eigenlijk aan een schets zou werken, en in plaats daarvan een serie ben gaan kijken. Daar knapte ik dusdanig van op dat het prima was om daarna weer even te schetsen.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Trouw

Dat ik een tijdje geleden ineens al een dag eerder in de Trouw stond dan ik had verwacht.  Dat mijn moeder daar nogal van slag van was, omdat ze dus de verkeerde had besteld. Maar dat ze er toen toch eentje heeft bemachtigd.  

Groen haar

Dat ik een paar weken geleden door Zaandam liep en het daar nogal druk was met winkelend publiek, terwijl het ook nog maandag en corona was. Dat ik dat raar vond maar er verder ook geen oordeel over had. Het was wel leuk dat er allemaal verschillende mensen waren, sommigen hadden zelfs groen haar. Dat mis ik wel eens in Hilversum, hier is alleen één meisje met haar dat van boven naar onder verandert van knalgeel in fel oranje. Mijn vriend valt daarop, maar het is iets wat ik zelf vooralsnog niet overweeg.

Dat ik nu ik dit opschrijf ineens besef dat het misschien toch beter is als we hier blijven wonen.

Combineren

Dat ik mijn nieuwe telefoon altijd ontgrendel met mijn vingerafdruk. Maar dat ik laatst met het buitenschilderwerk bezig was en daardoor een tijd had staan schuren, en dat mijn vingerafdruk het daarna niet meer deed. Blijkbaar had ik hem (deels) weggeschuurd. Dat ik dit niet handig vond, maar het me wel een gunstige oplossing leek voor misdadigers om minder herkenbaar te zijn. Misschien is dat wel dé manier om in te breken: die baan combineren met een schilderbedrijf.

Bovendien heb je vanaf die steiger ook al best goed zicht op wat er in de huizen staat. Als je echt een passie hebt voor allebei, moet je wel zorgen dat je bij het forceren van het raam de lak niet beschadigt.

Verfpot

Dat ik nu eindelijk begrijp hoe je de deksel van een verfpot opwipt met een schroevendraaier. Mijn vriend zei altijd al: niet draaien met dat ding, maar dan draaide ik toch, omdat ik geen alternatief zag. Hij zei het dan meerdere keren, steeds harder ook. Hij wil namelijk niet dat de hele deksel verfomfaaid raakt, en dat is wel steeds het geval. Maar toen ik er laatst een keer de tijd voor nam, en me echt voornam om niet te draaien, wist ik eindelijk wat ik dan wel moest doen: duwen tegen de binnenrand van de deksel en dan opwippen.

Dat er nu heel veel van me af valt, onder andere omdat mijn vriend weer op normaal volume tegen me praat.  

Kringgesprek

Dat ik mijn gebruikte washand altijd zo snel mogelijk in de was wil doen, anders wordt het me te druk bij de wastafel. Maar die is dan meestal nog nat, en ik wil niet dat alles in die mand gaat stinken. Dat ik ze daarom altijd over de rand hang. Dat ik die mand laatst wilde pakken toen ik de was ging doen, en ze daar ineens zag hangen: Al die natte washandjes in een groepje rond de mand. Het had wel iets van een heksenkring, en ik weet niet waarom, maar dat heeft voor mij een gezellige bijklank. Misschien door het woord ‘kring’, dat ik het associeer met het kringgesprek op de basisschool. Dan mocht je eindelijk kletsen en luisterden er ook nog mensen (ze moesten wel), daar hou ik nog steeds van.

Lichte depressie

Dat ik mezelf zo zielig kan vinden als ik dingen moet. Volgens mij heb ik gewoon een lichte depressie, die inhoudt dat ik tegen alles wat ik wil gaan doen opzie, maar als ik het dan doe, valt het eigenlijk altijd mee. Kun je nagaan als je een zware hebt: dan is het vooraf ellendig, maar blijkt dat ook nog eens volledig terecht te zijn. Dat ik mijn lichte nu dus maar koester.

Existentiële vragen

Dat ik, als mijn vriend en ik meer dingen samen doen, minder existentiële vragen heb. ‘Is dit het nou?’ werpt zich dan beduidend minder vaak op dan wanneer ik me alleen probeer te vermaken. Op zich kan ik het me dan alsnog wel afvragen, maar het lijkt er minder toe te doen. Of dit het nou is of niet, wij hebben het samen leuk.

Hè?

Dat mijn leven er echt beter op is geworden sinds ik de sneltoets voor het accent in ‘hè’ ontdekt heb. Ik kan mijn verbazing nu veel makkelijker kwijt.

Diersoort

Dat ik de trap ging schilderen, en daarom de oude trapmatjes verwijderde. Dat ik ze net weg wilde gooien toen ik me realiseerde dat onze kat daar altijd zo graag haar nagels aan krabt, en ik dat misschien wel uit zou kunnen buiten. Dat ik er toen een paar op de krabpaal plakte met dubbelzijdig tape, in de hoop dat ze onze nieuwe trapmatjes straks met rust zou laten en deze zou gebruiken. Dat ik vervolgens besloot af te wachten tot ze ze zelf ontdekte, want als ik haar op iets nieuws zet werkt dat meestal averechts. Ze houdt er namelijk niet van om opgetild worden, dus dan associeert ze het matje daarna louter met ellende.

Maar dat ik dat afwachten vervolgens toch niet volhield. Dus pakte ik haar op en zette ik haar op zo’n matje. Dat ze er toen inderdaad snel weer af sprong, maar niet nadat ze eerst even haar nagels aan het matje had gescherpt. Dat dat voelde als een overwinning op de hele kat als diersoort.

Ploeteren

Dat ik altijd graag meer wilde schilderen, en daar door de quarantaine ineens tijd voor had. Maar ik had ook tegenzin, ik wil wel goed kunnen schilderen maar blijkbaar staat de weg ernaartoe me toch tegen. Het moet geen ploeteren worden. Dat ik nooit weet wanneer ik me nou over die tegenzin heen moet zetten en wanneer ik er juist aan toe moet geven. Of, zoals een vriendin van mij ooit zei: wanneer doe je zelfdiscipline en wanneer zelfcompassie? En zij is nota bene psycholoog.

Dat ik gisteren voor zelfcompassie koos toen ik eigenlijk aan een schets zou werken, en in plaats daarvan een serie ben gaan kijken. Daar knapte ik dusdanig van op dat het prima was om daarna weer even te schetsen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring