blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Schildklierprobleem

Ik dacht dat mijn hond saai was en niksig, maar nu blijkt hij al die tijd een schildklierprobleem te hebben gehad. Sinds hij medicijnen krijgt wil hij ineens wel wandelen en spelen en legt hij soms zomaar zijn poot op mijn schoot waarbij hij mij dan heel gezellig aankijkt.

Het is natuurlijk tragisch dat we dat al die tijd niet wisten, maar ik vind het ook hoopvol. Misschien heb ik ook wel organen die niet goed functioneren waar we nog achter zouden kunnen komen.

Lachen

Dat het zo heerlijk is om te lachen en dat ik dat soms vergeet. Dat mijn publiek dat ook soms vergeet.

Vriendinnen van vriendinnen

Dat ik uitging met vriendinnen van vriendinnen, die heel blij gingen dansen. Normaal wil ik altijd zo graag dansen, maar dit was me dan weer net te blij. Blijkbaar is het gebied waarbinnen het goed is niet zo groot. Ik had zin om mee te dansen en deed dat ook, maar voelde wel de behoefte om aan de rest van het uitgaanspubliek duidelijk te maken dat dit niet mijn vriendinnen waren, maar slechts vriendinnen van vriendinnen.

Dat ik drinken ging halen en dat er toen drie jongens bij de bar waren die zeiden dat ik de mooiste van het groepje was. Hoe ik mijn best deed om dat niet leuk te vinden. Onbelangrijk ook.

Dweilen met de kraan open

Volgens mij zijn we allemaal enigszins geobsedeerd door ons eigen uiterlijk. Als ons haar niet geknipt is zoals we dat in ons hoofd hadden vinden we dat vreselijk, of we vinden dat we zonder mascara de deur niet uit kunnen, of dat bepaalde kledingstukken of kleuren ons absoluut niet staan. Wat me altijd opvalt bij anderen als ze zoiets zeggen, is dat ik het verschil nooit zo groot vind. Mijn vriendinnen zien er altijd ongeveer hetzelfde uit, ook als ze een ander kapsel hebben of met een rokje aan. Blijkbaar spelen ons hoofd en de onveranderlijke onderdelen van ons lichaam nogal een dominante rol in het geheel.

Dat betekent dat dat bij mij waarschijnlijk ook zo is: ik kan eyeliner op doen, mijn best doen op mijn kleding en zelfs hakken aandoen, maar het blijft ongeveer op hetzelfde neerkomen. Het is dweilen met de kraan open: aan dit hoofd en lichaam zit ik vast.

Hoe dat tegelijkertijd een teleurstelling én een bevrijding is. Er is dus niet zo veel reden om te dweilen, ik kan mijn tijd gewoon in leuke dingen steken. Deze gedachte praat het goed dat ik vandaag weer geen make-up op doe, mijn fijnste trui aantrek en die lekkere gympen. Janneke ben ik toch wel.

Op schema

Wat ik zeker weet is dat ik maximaal 1 kind wil. Ik ben 34 en ik heb er 0, dus ik lig op schema.

Mijn accountant en ik

Mijn accountant en ik worden er allebei blij van als dingen kloppen. Dat schept een band, ook al doen we heel verschillend werk. Hij zit elke dag in een glazen unit op een industrieterrein in Amersfoort, ik werk thuis. En hij heeft natuurlijk een auto. Hij lijkt elke keer weer verbaasd te zijn dat ik ook echt aankom, met de trein.

Mijn accountant lijkt niets anders te willen dan accountant zijn. Hij is ook gelovig, misschien helpt dat. Dit hoeft het leven niet te zijn, hij krijgt meerdere kansen. Of dat denkt hij in elk geval. Bij mij moet het nu gebeuren. Een hostie troost mij niet, hoogstens als ik een heel klein beetje honger heb, niet echt honger maar meer trek, niet in iets zoets, niet in iets hartigs, maar in iets neutraals. Ik heb ze al jaren niet meer gegeten. Zou je ze ook zelf kunnen kopen? Dan zou ik het pak waarschijnlijk in één keer leegeten (zitten ze in een pak?). Niet omdat dat zo lekker is, maar om iets te doen te hebben tijdens mijn onduidelijke werk. Werk waarin nooit iets klopt, of je in elk geval nooit weet of iets klopt.

Mijn accountant krijgt betaald om door te werken tot dingen kloppen. Daarom is hij heel vaak blij. De dag in het jaar waarop hij de boekhouding van mijn onduidelijke bedrijf kloppend maakt, is voor ons allebei een goede dag.

Het ziekenhuis

Dat het zo gezellig was in het ziekenhuis. Dat ik vaak probeer fijne momenten in te bouwen in de week: afgelopen week zijn we uit eten geweest en naar het strand. Dat was allebei oké: op het strand hadden we weinig tijd, maar de hond was wel blij. En het restaurant was erg rumoerig, maar het eten was wel lekker.

Maar het ziekenhuis was echt leuk. Kanker had ik toch niet, dat wisten we al. Dus wat zou zo’n knobbeltje de stemming dan bederven? En we moesten een uur wachten tussen de echo en de afspraak met arts in. Een uur! We hadden niks meegenomen om te doen, dus kregen we zomaar tijd cadeau.

We hebben een rondje gelopen door het ziekenhuis, maar er bleken helemaal geen winkeltjes te zijn zoals in Tilburg. Maakte ons niet uit. Toen zijn we teruggegaan naar de wachtkamer. We besloten oude foto’s te kijken op onze telefoon, en moesten daarom lachen. Te hard voor in een ziekenhuis. Maar iedereen kon wat ons betreft even de kanker krijgen: op het strand hadden we te weinig tijd en het etentje was te rumoerig, dus laat ons nou even, ja?

Mijn haar

Mijn haar hoeft niks vandaag. Niet leuk te zitten, niet te glanzen, geen volume te hebben. Er mag een elastiekje in en dan kan het zich daaraan overgeven. Het wordt ondersteund, het mag alles loslaten. Zelf vind ik het altijd moeilijk als de fysiotherapeut mijn hoofd op wil tillen, om het dan niet snel zelf alvast te doen. Maar mijn haar kan dat. Het elastiekje zorgt ervoor dat het niet valt, zelfs niet als het doodgaat.

1 11 12

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Schildklierprobleem

Ik dacht dat mijn hond saai was en niksig, maar nu blijkt hij al die tijd een schildklierprobleem te hebben gehad. Sinds hij medicijnen krijgt wil hij ineens wel wandelen en spelen en legt hij soms zomaar zijn poot op mijn schoot waarbij hij mij dan heel gezellig aankijkt.

Het is natuurlijk tragisch dat we dat al die tijd niet wisten, maar ik vind het ook hoopvol. Misschien heb ik ook wel organen die niet goed functioneren waar we nog achter zouden kunnen komen.

Lachen

Dat het zo heerlijk is om te lachen en dat ik dat soms vergeet. Dat mijn publiek dat ook soms vergeet.

Vriendinnen van vriendinnen

Dat ik uitging met vriendinnen van vriendinnen, die heel blij gingen dansen. Normaal wil ik altijd zo graag dansen, maar dit was me dan weer net te blij. Blijkbaar is het gebied waarbinnen het goed is niet zo groot. Ik had zin om mee te dansen en deed dat ook, maar voelde wel de behoefte om aan de rest van het uitgaanspubliek duidelijk te maken dat dit niet mijn vriendinnen waren, maar slechts vriendinnen van vriendinnen.

Dat ik drinken ging halen en dat er toen drie jongens bij de bar waren die zeiden dat ik de mooiste van het groepje was. Hoe ik mijn best deed om dat niet leuk te vinden. Onbelangrijk ook.

Dweilen met de kraan open

Volgens mij zijn we allemaal enigszins geobsedeerd door ons eigen uiterlijk. Als ons haar niet geknipt is zoals we dat in ons hoofd hadden vinden we dat vreselijk, of we vinden dat we zonder mascara de deur niet uit kunnen, of dat bepaalde kledingstukken of kleuren ons absoluut niet staan. Wat me altijd opvalt bij anderen als ze zoiets zeggen, is dat ik het verschil nooit zo groot vind. Mijn vriendinnen zien er altijd ongeveer hetzelfde uit, ook als ze een ander kapsel hebben of met een rokje aan. Blijkbaar spelen ons hoofd en de onveranderlijke onderdelen van ons lichaam nogal een dominante rol in het geheel.

Dat betekent dat dat bij mij waarschijnlijk ook zo is: ik kan eyeliner op doen, mijn best doen op mijn kleding en zelfs hakken aandoen, maar het blijft ongeveer op hetzelfde neerkomen. Het is dweilen met de kraan open: aan dit hoofd en lichaam zit ik vast.

Hoe dat tegelijkertijd een teleurstelling én een bevrijding is. Er is dus niet zo veel reden om te dweilen, ik kan mijn tijd gewoon in leuke dingen steken. Deze gedachte praat het goed dat ik vandaag weer geen make-up op doe, mijn fijnste trui aantrek en die lekkere gympen. Janneke ben ik toch wel.

Op schema

Wat ik zeker weet is dat ik maximaal 1 kind wil. Ik ben 34 en ik heb er 0, dus ik lig op schema.

Mijn accountant en ik

Mijn accountant en ik worden er allebei blij van als dingen kloppen. Dat schept een band, ook al doen we heel verschillend werk. Hij zit elke dag in een glazen unit op een industrieterrein in Amersfoort, ik werk thuis. En hij heeft natuurlijk een auto. Hij lijkt elke keer weer verbaasd te zijn dat ik ook echt aankom, met de trein.

Mijn accountant lijkt niets anders te willen dan accountant zijn. Hij is ook gelovig, misschien helpt dat. Dit hoeft het leven niet te zijn, hij krijgt meerdere kansen. Of dat denkt hij in elk geval. Bij mij moet het nu gebeuren. Een hostie troost mij niet, hoogstens als ik een heel klein beetje honger heb, niet echt honger maar meer trek, niet in iets zoets, niet in iets hartigs, maar in iets neutraals. Ik heb ze al jaren niet meer gegeten. Zou je ze ook zelf kunnen kopen? Dan zou ik het pak waarschijnlijk in één keer leegeten (zitten ze in een pak?). Niet omdat dat zo lekker is, maar om iets te doen te hebben tijdens mijn onduidelijke werk. Werk waarin nooit iets klopt, of je in elk geval nooit weet of iets klopt.

Mijn accountant krijgt betaald om door te werken tot dingen kloppen. Daarom is hij heel vaak blij. De dag in het jaar waarop hij de boekhouding van mijn onduidelijke bedrijf kloppend maakt, is voor ons allebei een goede dag.

Het ziekenhuis

Dat het zo gezellig was in het ziekenhuis. Dat ik vaak probeer fijne momenten in te bouwen in de week: afgelopen week zijn we uit eten geweest en naar het strand. Dat was allebei oké: op het strand hadden we weinig tijd, maar de hond was wel blij. En het restaurant was erg rumoerig, maar het eten was wel lekker.

Maar het ziekenhuis was echt leuk. Kanker had ik toch niet, dat wisten we al. Dus wat zou zo’n knobbeltje de stemming dan bederven? En we moesten een uur wachten tussen de echo en de afspraak met arts in. Een uur! We hadden niks meegenomen om te doen, dus kregen we zomaar tijd cadeau.

We hebben een rondje gelopen door het ziekenhuis, maar er bleken helemaal geen winkeltjes te zijn zoals in Tilburg. Maakte ons niet uit. Toen zijn we teruggegaan naar de wachtkamer. We besloten oude foto’s te kijken op onze telefoon, en moesten daarom lachen. Te hard voor in een ziekenhuis. Maar iedereen kon wat ons betreft even de kanker krijgen: op het strand hadden we te weinig tijd en het etentje was te rumoerig, dus laat ons nou even, ja?

Mijn haar

Mijn haar hoeft niks vandaag. Niet leuk te zitten, niet te glanzen, geen volume te hebben. Er mag een elastiekje in en dan kan het zich daaraan overgeven. Het wordt ondersteund, het mag alles loslaten. Zelf vind ik het altijd moeilijk als de fysiotherapeut mijn hoofd op wil tillen, om het dan niet snel zelf alvast te doen. Maar mijn haar kan dat. Het elastiekje zorgt ervoor dat het niet valt, zelfs niet als het doodgaat.

1 11 12

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring