blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Kattenharen

Dat mijn kat echt oud wordt nu en zichzelf niet goed meer wast. De voorkant likt ze nog wel, maar de achterkant laat ze zitten en die vervilt dan. Nu heb ik dat een tijdje geprobeerd op me te nemen (niet met likken, maar met kammen). Maar het probleem is dat ze aan de voorkant wel graag gekamd wil worden maar aan de achterkant niet. Dan worden de verschillen binnen haar vacht nóg groter, dus daar ben ik maar weer mee gestopt.

Nu lijkt het zichzelf op te lossen, de vervilte plukken vallen er op een gegeven moment in een keer uit. Dat is best handig, ik moet alleen goed opletten dat er niet zo’n pluizige pluk aan mijn kleren hangt want dat is viezer dan gewoon losse kattenharen wat ik normaal heb.

Station Baarn

Dat ik zo ontspannen was na mijn goede optreden dat ik vergat om op te letten in de trein. Dat we daardoor ineens in Baarn waren in plaats van in Hilversum. Dat we toen een taxi moesten bellen, omdat het twee uur ’s nachts was en Baarn dan qua drukte een soort begraafplaats is. Dat ik die taxi toen betaald heb en zelfs dat niet erg vond. Of ik speelde iemand die dat niet erg vond, en dat lukte bijzonder goed. En toen was ik ook nog jarig.

Dat mijn vriend toen zei dat hij verbaasd was dat ik er zo luchtig over deed, omdat ik normaal snel boos op mezelf ben als ik geld uitgeef voor niks. Dat hij het daarmee bijna verpestte, maar dat het me toch lukte om ontspannen te blijven lijken.

Dat er ook nog een kat was die echt heerste over station Baarn bij nacht. Dat ik zo blij was voor die kat dat hij dat eindelijk aan iemand kon laten zien.

Dure hobby

Dat schrijven een dure hobby is. Niet qua materiaal, maar wel omdat ik telkens als ik iets fatsoenlijks geproduceerd heb iets leuks mag kopen van mezelf. Blijkbaar schrijf ik toch nog best veel goede dingen.

Kat met kap

Dat mijn kat niet snapt dat ze weer door het kattenluik past nu ze geen kap meer om haar kop heeft. De wond op haar poot is dicht, dus mocht hij gelukkig weer af.

Ze liep wel heel grappig met dat ding op, de oren plat naar achteren en dan echt sjokken alsof ze iets heel zwaars mee moest sjouwen. En ze snapte niet dat ze zich niet kon wassen, dus likte ze steeds de binnenkant van de kap terwijl ze haar pootje er aan de buitenkant tegenaan hield.

Als we op iemand konden stemmen die honderd moet worden, dan zou zij het zijn. En dan krijgt ze voor haar verjaardag een kap.

De Kringloop

Dat de man van de Kringloop, die niet helemaal goed was maar hier wel spullen op kwam halen, mij allemaal hele directe vragen stelde. Of ik niet moest werken, wat ik voor werk deed, of ik daarvoor betaald krijg en waarom de muren van de slaapkamer zo donker zijn. Dat ik het wel wat minder vond dat hij totaal niet oplette toen hij mijn ladekastje naar beneden bracht, ik was bang dat hij alles zou beschadigen. Maar het was ook duidelijk dat ik dat niet kon voorkomen, die man kon zo te zien echt niet anders en zelf kon ik het kastje niet tillen. Ik begreep toen wel ineens de beweging dat je met je handen je hoofd vast wil pakken, om toch maar íets te doen.

Het kastje bonkte inderdaad van de trap af, hij liet hem op alle treden vallen, blijkbaar zag hij dat als handige rustmomentjes. Dat ik toch opknapte van zijn gezelschap.

Door merg en been

Dat ik voor de grap dramatisch wilde doen tegen mijn vriend en twijfelde welke uitdrukking ik zou gebruiken: dat wat hij zei me tot op het bot raakte, of dat het door merg en been ging. Dat ik toen even naging welke van de twee erger was. Dat ik zo blij was toen ik ontdekte dat daar inderdaad een antwoord op was: door merg en been is erger want dat is ook dóór het bot.

De tijd

De afwas wordt vanzelf droog, net als de was. Ook onkruid gaat ooit dood. Je wordt meestal vanzelf beter. Iemand gaat me heus wel weer een keer bellen. Brood ontdooit vanzelf. En stof verzamelt zich vanzelf.

Vaak voelt de tijd als iets waar je tegen moet vechten, maar je hebt niet door wat ze in de tussentijd allemaal voor je doet.

Halfhoge schoenen

Dat ik hele leuke halfhoge schoenen had gekocht maar dat ze pijn gingen doen op het bot van mijn enkel, want daar drukten ze op. Dat ik daar verdrietig over was, maar ze toch maar aan bleef trekken omdat ik ze zo leuk vond. Dat iemand toen zei: dat heb ik ook een keer gehad, maar toen ik ze wat minder strak deed was de pijn weg. Dat ik toen besefte dat ik dat écht niet had overwogen, nul. Ik had in mijn hoofd dat je schoenen strak doet en dat ze dan goed moeten zitten.

Zo ontdekte ik laatst ook dat je je oortjes alvast uit kunt doen als je ergens binnenkomt zonder dat je eerst de muziek hebt stopgezet. Dat leek me eerder altijd de verkeerde volgorde en dus zag ik het nooit als optie.

Het leven wordt steeds makkelijker en pijnlozer.

Categorie

archief

Categorie: Meevallers

Kattenharen

Dat mijn kat echt oud wordt nu en zichzelf niet goed meer wast. De voorkant likt ze nog wel, maar de achterkant laat ze zitten en die vervilt dan. Nu heb ik dat een tijdje geprobeerd op me te nemen (niet met likken, maar met kammen). Maar het probleem is dat ze aan de voorkant wel graag gekamd wil worden maar aan de achterkant niet. Dan worden de verschillen binnen haar vacht nóg groter, dus daar ben ik maar weer mee gestopt.

Nu lijkt het zichzelf op te lossen, de vervilte plukken vallen er op een gegeven moment in een keer uit. Dat is best handig, ik moet alleen goed opletten dat er niet zo’n pluizige pluk aan mijn kleren hangt want dat is viezer dan gewoon losse kattenharen wat ik normaal heb.

Station Baarn

Dat ik zo ontspannen was na mijn goede optreden dat ik vergat om op te letten in de trein. Dat we daardoor ineens in Baarn waren in plaats van in Hilversum. Dat we toen een taxi moesten bellen, omdat het twee uur ’s nachts was en Baarn dan qua drukte een soort begraafplaats is. Dat ik die taxi toen betaald heb en zelfs dat niet erg vond. Of ik speelde iemand die dat niet erg vond, en dat lukte bijzonder goed. En toen was ik ook nog jarig.

Dat mijn vriend toen zei dat hij verbaasd was dat ik er zo luchtig over deed, omdat ik normaal snel boos op mezelf ben als ik geld uitgeef voor niks. Dat hij het daarmee bijna verpestte, maar dat het me toch lukte om ontspannen te blijven lijken.

Dat er ook nog een kat was die echt heerste over station Baarn bij nacht. Dat ik zo blij was voor die kat dat hij dat eindelijk aan iemand kon laten zien.

Dure hobby

Dat schrijven een dure hobby is. Niet qua materiaal, maar wel omdat ik telkens als ik iets fatsoenlijks geproduceerd heb iets leuks mag kopen van mezelf. Blijkbaar schrijf ik toch nog best veel goede dingen.

Kat met kap

Dat mijn kat niet snapt dat ze weer door het kattenluik past nu ze geen kap meer om haar kop heeft. De wond op haar poot is dicht, dus mocht hij gelukkig weer af.

Ze liep wel heel grappig met dat ding op, de oren plat naar achteren en dan echt sjokken alsof ze iets heel zwaars mee moest sjouwen. En ze snapte niet dat ze zich niet kon wassen, dus likte ze steeds de binnenkant van de kap terwijl ze haar pootje er aan de buitenkant tegenaan hield.

Als we op iemand konden stemmen die honderd moet worden, dan zou zij het zijn. En dan krijgt ze voor haar verjaardag een kap.

De Kringloop

Dat de man van de Kringloop, die niet helemaal goed was maar hier wel spullen op kwam halen, mij allemaal hele directe vragen stelde. Of ik niet moest werken, wat ik voor werk deed, of ik daarvoor betaald krijg en waarom de muren van de slaapkamer zo donker zijn. Dat ik het wel wat minder vond dat hij totaal niet oplette toen hij mijn ladekastje naar beneden bracht, ik was bang dat hij alles zou beschadigen. Maar het was ook duidelijk dat ik dat niet kon voorkomen, die man kon zo te zien echt niet anders en zelf kon ik het kastje niet tillen. Ik begreep toen wel ineens de beweging dat je met je handen je hoofd vast wil pakken, om toch maar íets te doen.

Het kastje bonkte inderdaad van de trap af, hij liet hem op alle treden vallen, blijkbaar zag hij dat als handige rustmomentjes. Dat ik toch opknapte van zijn gezelschap.

Door merg en been

Dat ik voor de grap dramatisch wilde doen tegen mijn vriend en twijfelde welke uitdrukking ik zou gebruiken: dat wat hij zei me tot op het bot raakte, of dat het door merg en been ging. Dat ik toen even naging welke van de twee erger was. Dat ik zo blij was toen ik ontdekte dat daar inderdaad een antwoord op was: door merg en been is erger want dat is ook dóór het bot.

De tijd

De afwas wordt vanzelf droog, net als de was. Ook onkruid gaat ooit dood. Je wordt meestal vanzelf beter. Iemand gaat me heus wel weer een keer bellen. Brood ontdooit vanzelf. En stof verzamelt zich vanzelf.

Vaak voelt de tijd als iets waar je tegen moet vechten, maar je hebt niet door wat ze in de tussentijd allemaal voor je doet.

Halfhoge schoenen

Dat ik hele leuke halfhoge schoenen had gekocht maar dat ze pijn gingen doen op het bot van mijn enkel, want daar drukten ze op. Dat ik daar verdrietig over was, maar ze toch maar aan bleef trekken omdat ik ze zo leuk vond. Dat iemand toen zei: dat heb ik ook een keer gehad, maar toen ik ze wat minder strak deed was de pijn weg. Dat ik toen besefte dat ik dat écht niet had overwogen, nul. Ik had in mijn hoofd dat je schoenen strak doet en dat ze dan goed moeten zitten.

Zo ontdekte ik laatst ook dat je je oortjes alvast uit kunt doen als je ergens binnenkomt zonder dat je eerst de muziek hebt stopgezet. Dat leek me eerder altijd de verkeerde volgorde en dus zag ik het nooit als optie.

Het leven wordt steeds makkelijker en pijnlozer.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring