blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Credits

Dat ik zomaar een serie op Netflix was gaan kijken omdat ik nou eenmaal ziek was, en helemaal verbaasd was toen ik hoorde dat allemaal andere mensen die serie ook kijken. Ik heb altijd het gevoel dat ik de enige ben die zijn tijd op deze manier besteedt, bovendien zijn er oneindig veel series. Ik vond het te veel credits voor de serie, hij is best aardig maar ook weer niet zo fantastisch dat hij het waard is dat mijn vrienden hun tijd er ook aan besteden.

Huilen

Dat ik vanochtend moest huilen omdat mijn vriend weigert de boekhouding van zijn bedrijf goed bij te houden. Dat hij toen zei dat het belachelijk is dat ik me daar zo druk om maak. Dat ik het daar eigenlijk wel mee eens was, maar dat stopte het huilen niet. Het voelde voor mij alsof het er nog eens bij kwam: Ik had al weinig geslapen, over een week speel ik avondvullend en moet iedereen 90 minuten lang naar mij luisteren, en nu weigert hij ook nog om de dingen die we onder controle zouden kunnen hebben fatsoenlijk te doen.

Brownie

Dat ik gisteren in een café een brownie bestelde omdat ze een brownie hadden. Ik vroeg me niet eens af of ik trek had in brownie, ik nam dat ding gewoon. Daarna was ik een beetje brownie-moe.

Rits

Dat ik droomde dat de rits van mijn jas stuk was. Het onderste stuk ging nog, maar daarna ging de rits wel omhoog maar zat er toch een gat onder. In het echt is de rits ook stuk aan het gaan, maar is het minder erg. Hij doet het soms nog, als hij verkeerd gaat doe ik hem weer naar beneden en met veel beleid weer omhoog, en dan gaat het goed. Maar misschien moet ik toch niet te lang wachten met een nieuwe, want zo’n situatie als in mijn droom wil ik natuurlijk niet in het echt meemaken. Bovendien heb ik het nu gevoelsmatig al meegemaakt en dan gaat die kapotte rits straks wel een hele grote rol in mijn leven spelen.

Komma

Dat ik gisteren ontdekte dat ik een moedervlek in de vorm van een komma op mijn bovenbeen heb. Ik dacht eerst nog dat het niet klopte, dat het een haartje of zo was waardoor het een komma leek, ook omdat ik het nog nooit eerder had gezien. Maar het haakje was echt van de moedervlek zelf.

Dat ik toen het gevoel had iets bijzonders te hebben en hier iets mee te moeten, het op de een of andere manier aan mensen moet laten zien. Maar ja, wanneer toon je nou je bovenbenen? De enige aan wie ik het snel kan laten zien is mijn vriend, maar die is doorgaans wat minder gefascineerd door zulke dingen dan ik. Ik dacht ook nog: ik zou een tatoeage kunnen nemen in de vorm van een zin die uit twee delen bestaat, en dan is de komma er al. Het leek me zo leuk als mensen dat dan heel laat zouden ontdekken, dat ze eerst denken dat de hele boel getatoeëerd is en zich daarna pas realiseren dat ik gebruik heb gemaakt van mijn al aanwezige lichaamskenmerken. Maar ook die kans lijkt me vrij klein, vanwege dat bovenbeen dus. Ik heb ook geen one-night stands, bovendien word je dan volgens mij ook niet geacht om over zulke dingen te beginnen.

‘Hannah’

‘Hannah’

Dat onze kat officieel ‘Hannah’ heet, maar we haar in de praktijk ‘Driedeltje’ noemen. Ik schaam me daar behoorlijk voor, het is een hele rare naam en toch is het wie ze is. Het is gekomen door haar manier van lopen, het feit dat ze altijd eerst een tijd rond-driedelt voordat ze ergens een lekker plekje vindt. Maar ook nu ik dit uitleg schaam ik me, het is bijna niet goed te praten. Als er bezoek komt zeg ik vaak snel weer ‘Hannah’. Het voelt dan wel alsof ik mijn vriend, de honden én de katten zo zie opkijken van: Hannah? Die woont hier niet.

Driedeltje ziet er al haar hele leven uit als een kitten en ze heeft een staart die veel te ver door kan bewegen, ze kan hem plat op haar rug leggen. Verder is ze zwart met wit en ontzettend zacht en knuffelig, bijna te schattig om echt te zijn. Dat we gisteravond voor de grap op haar gingen schelden, juist omdat ze zo lief en zacht is. We noemden haar ineens ‘kanker-Driedeltje’. Maar zelfs als grapje klonk dit te hard, mijn vriend vond het ook echt niet kunnen. Ook ‘kut-Driedel’ wilde maar niet werken als grap. De andere beesten kan ik veel makkelijker voor de grap uitschelden.

Laag

Dat ik droomde dat een vriendin van mij zwanger was van de derde, en ik het kind ook even mocht dragen. Maar het bleek heel laag te hangen, ik kon niet eens meer lopen, terwijl ze pas een paar maanden zwanger was. Dat leek me ook niet goed, ik dacht: dat kind komt veel te vroeg. Maar ik wilde haar ook niet onnodig ongerust maken. Toen gingen we fietsen en had ze voor mij een heren-racefiets, dus moest ik met die lage buik mijn been over die stang heen gooien. En het zadel bleek veel te hoog dus toen ik eenmaal zat leek ooit nog afstappen me vrij problematisch. Maar zij maakte zich nergens druk om, ze ging zelfs over heuvelachtige bospaadjes fietsen en daar ergens op de grond picknicken. Ik volgde haar maar, het was tenslotte haar kind dat steeds verder weg zakte.

Snuiten

Dat ik op een cursus voor mijn werk was die begon met een groepsuitleg met slides aan een tafel. We zaten in een kring, vrij dicht op elkaar. De vrouw naast mij ademde nogal zwaar, ze bleek verkouden te zijn. Maar in plaats van zich een beetje in te houden, blies ze gewoon harder door haar neus, het zat een beetje tussen normaal ademen en snuiten in. De boel kwam er gelukkig niet uit – hoewel het dan wel eenmalig was geweest en ik daarna weer naar de uitleg had kunnen luisteren – maar je hoorde dat de lucht er moeite mee had. Soms deed ze ook een beetje lucht door haar mond weg, maar een deel ging toch nog door die snot. Ik kon me totaal niet focussen dus besloot quasi-geïnteresseerd met mijn linkerhand mijn hoofd te ondersteunen, zodat ik onopvallend met mijn wijsvinger mijn oor dicht kon duwen. Ik vroeg me wel af of ze dit door zou hebben, dat vond ik dan toch zielig, maar ze was zo druk met die lucht door die neus heen krijgen dat ze er geen erg in had. Met mijn oor dicht hoorde ik het overigens alsnog, ik kon het zelfs bijna voelen.

Ongeluk

Dat ik droomde dat mijn vader zijn ongeluk toch had overleefd, en nu in Rotterdam woonde met weer een nieuwe vriendin. Die had hij bij de bakker ontmoet toen hij nog met de vorige was. We zagen elkaar nooit, hij kwam ook niet meer in zijn boerderij. Ik had hem een tijdje geleden wel gebeld, en gehoopt dat hij mij daarna een keer zou bellen, maar dat deed hij niet. Ik vroeg me af of hij niks meer met mij te maken wilde hebben of dat het door zijn hersenletsel kwam. Ik hoopte dat laatste.

Ik dacht ook: ik zou hem wel snel nog eens willen zien voordat hij opnieuw doodgaat.

Stoofpeertjes

Dat ik stoofpeertjes had gekocht, omdat ik die wel lekker vind en het ook zo gezellig vindt om iets te maken dat een hele middag moet sudderen. Ik weet eigenlijk niet of je dat wel zo mag noemen bij peertjes, het zal wel stoven zijn. Maar nu komt het er steeds niet van, er zijn even geen stoofmiddagen. En dan levert zo’n koelkast vol peertjes me alleen maar stress op, alsof de peertjes mij ook lui vinden als ik opnieuw een gerecht maak dat binnen een half uur klaar is. Maar ik zie nog steeds geen stoofpeertjesruimte, ook niet de komende dagen.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Credits

Dat ik zomaar een serie op Netflix was gaan kijken omdat ik nou eenmaal ziek was, en helemaal verbaasd was toen ik hoorde dat allemaal andere mensen die serie ook kijken. Ik heb altijd het gevoel dat ik de enige ben die zijn tijd op deze manier besteedt, bovendien zijn er oneindig veel series. Ik vond het te veel credits voor de serie, hij is best aardig maar ook weer niet zo fantastisch dat hij het waard is dat mijn vrienden hun tijd er ook aan besteden.

Huilen

Dat ik vanochtend moest huilen omdat mijn vriend weigert de boekhouding van zijn bedrijf goed bij te houden. Dat hij toen zei dat het belachelijk is dat ik me daar zo druk om maak. Dat ik het daar eigenlijk wel mee eens was, maar dat stopte het huilen niet. Het voelde voor mij alsof het er nog eens bij kwam: Ik had al weinig geslapen, over een week speel ik avondvullend en moet iedereen 90 minuten lang naar mij luisteren, en nu weigert hij ook nog om de dingen die we onder controle zouden kunnen hebben fatsoenlijk te doen.

Brownie

Dat ik gisteren in een café een brownie bestelde omdat ze een brownie hadden. Ik vroeg me niet eens af of ik trek had in brownie, ik nam dat ding gewoon. Daarna was ik een beetje brownie-moe.

Rits

Dat ik droomde dat de rits van mijn jas stuk was. Het onderste stuk ging nog, maar daarna ging de rits wel omhoog maar zat er toch een gat onder. In het echt is de rits ook stuk aan het gaan, maar is het minder erg. Hij doet het soms nog, als hij verkeerd gaat doe ik hem weer naar beneden en met veel beleid weer omhoog, en dan gaat het goed. Maar misschien moet ik toch niet te lang wachten met een nieuwe, want zo’n situatie als in mijn droom wil ik natuurlijk niet in het echt meemaken. Bovendien heb ik het nu gevoelsmatig al meegemaakt en dan gaat die kapotte rits straks wel een hele grote rol in mijn leven spelen.

Komma

Dat ik gisteren ontdekte dat ik een moedervlek in de vorm van een komma op mijn bovenbeen heb. Ik dacht eerst nog dat het niet klopte, dat het een haartje of zo was waardoor het een komma leek, ook omdat ik het nog nooit eerder had gezien. Maar het haakje was echt van de moedervlek zelf.

Dat ik toen het gevoel had iets bijzonders te hebben en hier iets mee te moeten, het op de een of andere manier aan mensen moet laten zien. Maar ja, wanneer toon je nou je bovenbenen? De enige aan wie ik het snel kan laten zien is mijn vriend, maar die is doorgaans wat minder gefascineerd door zulke dingen dan ik. Ik dacht ook nog: ik zou een tatoeage kunnen nemen in de vorm van een zin die uit twee delen bestaat, en dan is de komma er al. Het leek me zo leuk als mensen dat dan heel laat zouden ontdekken, dat ze eerst denken dat de hele boel getatoeëerd is en zich daarna pas realiseren dat ik gebruik heb gemaakt van mijn al aanwezige lichaamskenmerken. Maar ook die kans lijkt me vrij klein, vanwege dat bovenbeen dus. Ik heb ook geen one-night stands, bovendien word je dan volgens mij ook niet geacht om over zulke dingen te beginnen.

‘Hannah’

‘Hannah’

Dat onze kat officieel ‘Hannah’ heet, maar we haar in de praktijk ‘Driedeltje’ noemen. Ik schaam me daar behoorlijk voor, het is een hele rare naam en toch is het wie ze is. Het is gekomen door haar manier van lopen, het feit dat ze altijd eerst een tijd rond-driedelt voordat ze ergens een lekker plekje vindt. Maar ook nu ik dit uitleg schaam ik me, het is bijna niet goed te praten. Als er bezoek komt zeg ik vaak snel weer ‘Hannah’. Het voelt dan wel alsof ik mijn vriend, de honden én de katten zo zie opkijken van: Hannah? Die woont hier niet.

Driedeltje ziet er al haar hele leven uit als een kitten en ze heeft een staart die veel te ver door kan bewegen, ze kan hem plat op haar rug leggen. Verder is ze zwart met wit en ontzettend zacht en knuffelig, bijna te schattig om echt te zijn. Dat we gisteravond voor de grap op haar gingen schelden, juist omdat ze zo lief en zacht is. We noemden haar ineens ‘kanker-Driedeltje’. Maar zelfs als grapje klonk dit te hard, mijn vriend vond het ook echt niet kunnen. Ook ‘kut-Driedel’ wilde maar niet werken als grap. De andere beesten kan ik veel makkelijker voor de grap uitschelden.

Laag

Dat ik droomde dat een vriendin van mij zwanger was van de derde, en ik het kind ook even mocht dragen. Maar het bleek heel laag te hangen, ik kon niet eens meer lopen, terwijl ze pas een paar maanden zwanger was. Dat leek me ook niet goed, ik dacht: dat kind komt veel te vroeg. Maar ik wilde haar ook niet onnodig ongerust maken. Toen gingen we fietsen en had ze voor mij een heren-racefiets, dus moest ik met die lage buik mijn been over die stang heen gooien. En het zadel bleek veel te hoog dus toen ik eenmaal zat leek ooit nog afstappen me vrij problematisch. Maar zij maakte zich nergens druk om, ze ging zelfs over heuvelachtige bospaadjes fietsen en daar ergens op de grond picknicken. Ik volgde haar maar, het was tenslotte haar kind dat steeds verder weg zakte.

Snuiten

Dat ik op een cursus voor mijn werk was die begon met een groepsuitleg met slides aan een tafel. We zaten in een kring, vrij dicht op elkaar. De vrouw naast mij ademde nogal zwaar, ze bleek verkouden te zijn. Maar in plaats van zich een beetje in te houden, blies ze gewoon harder door haar neus, het zat een beetje tussen normaal ademen en snuiten in. De boel kwam er gelukkig niet uit – hoewel het dan wel eenmalig was geweest en ik daarna weer naar de uitleg had kunnen luisteren – maar je hoorde dat de lucht er moeite mee had. Soms deed ze ook een beetje lucht door haar mond weg, maar een deel ging toch nog door die snot. Ik kon me totaal niet focussen dus besloot quasi-geïnteresseerd met mijn linkerhand mijn hoofd te ondersteunen, zodat ik onopvallend met mijn wijsvinger mijn oor dicht kon duwen. Ik vroeg me wel af of ze dit door zou hebben, dat vond ik dan toch zielig, maar ze was zo druk met die lucht door die neus heen krijgen dat ze er geen erg in had. Met mijn oor dicht hoorde ik het overigens alsnog, ik kon het zelfs bijna voelen.

Ongeluk

Dat ik droomde dat mijn vader zijn ongeluk toch had overleefd, en nu in Rotterdam woonde met weer een nieuwe vriendin. Die had hij bij de bakker ontmoet toen hij nog met de vorige was. We zagen elkaar nooit, hij kwam ook niet meer in zijn boerderij. Ik had hem een tijdje geleden wel gebeld, en gehoopt dat hij mij daarna een keer zou bellen, maar dat deed hij niet. Ik vroeg me af of hij niks meer met mij te maken wilde hebben of dat het door zijn hersenletsel kwam. Ik hoopte dat laatste.

Ik dacht ook: ik zou hem wel snel nog eens willen zien voordat hij opnieuw doodgaat.

Stoofpeertjes

Dat ik stoofpeertjes had gekocht, omdat ik die wel lekker vind en het ook zo gezellig vindt om iets te maken dat een hele middag moet sudderen. Ik weet eigenlijk niet of je dat wel zo mag noemen bij peertjes, het zal wel stoven zijn. Maar nu komt het er steeds niet van, er zijn even geen stoofmiddagen. En dan levert zo’n koelkast vol peertjes me alleen maar stress op, alsof de peertjes mij ook lui vinden als ik opnieuw een gerecht maak dat binnen een half uur klaar is. Maar ik zie nog steeds geen stoofpeertjesruimte, ook niet de komende dagen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot