blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Armen

Dat ik een werkafspraak had met mensen die ik niet goed ken maar wel erg bewonder, en dat altijd nogal spannend vind. Dat ik me daarna onzeker voelde en ook overbewust van mijn lijf, alsof alles nét niet helemaal goed zat. Het voelde ook nog alsof iedereen dat aan mij kon zien, alsof zij ook zouden denken: die armen van Janneke hingen er inderdaad een beetje raar bij.

Psychiater

Dat ik een verwijzing naar een psychiater heb gekregen en me daardoor nu zowel een aansteller als een zwaar geval voel. Die twee ervaringen wisselen elkaar af, het ene moment denk ik: ze ziet me aankomen daar, met mijn gematigde klachten, en het andere moment denk ik: dat het toch zover heeft moeten komen met mij dat ik nu zelfs bij een psychiater ben beland.

Wc

Dat ik bij een radio-interview was en bij aankomst meteen naar de wc moest. Ze lieten me een tijdje wachten bij de receptie, en eigenlijk had ik daar al willen vragen of er in dat deel van het gebouw ook een toilet was, maar uiteindelijk besloot ik dat het best nog even kon wachten. Dat ik toen eindelijk werd opgehaald, maar een van de eerste dingen die ik tegen de interviewer zei dus was: Ik moet eigenlijk even naar de wc. Dat dat op zich allemaal geen punt was, en het interview vervolgens ook goed ging. Maar dat ik daarna eigenlijk wéér moest, en dat echt te gortig vond naar de interviewer toe. Dan zou hij misschien gaan denken dat er iets aan de hand was met mijn blaas, darmen of menstruatie, wat niet zo was, en die indruk wilde ik ook absoluut niet wekken, zeker niet nu het interview zo goed was gegaan.

Dat ik toen extra baalde dat ik op de heenweg niet bij de receptie naar een wc had gevraagd. Dan had ik het kunnen verdelen: één keer receptie, één keer interviewer. Zo lang zij die informatie dan niet met elkaar uit zouden wisselen, zou er niks aan de hand zijn geweest.

Lesje

Dat ik na een paar maanden toch maar weer eens naar de sportschool ging (ik was eigenlijk gestopt, maar het was te warm om buiten hard te lopen en mijn abonnement liep nog). Dat de hele indeling daar toen veranderd bleek te zijn. Dat ik me een beetje betrapt voelde toen ik binnen kwam lopen en eerst een tijdje verdwaasd om me heen keek voordat ik wist waar ik heen moest. Alsof ze me een lesje wilden leren.

Hoesjes

Dat ik de hoesjes van paraplu’s nooit begrijp. Ze passen er blijkbaar in de winkel in, maar daarna nooit meer. Waarom verkoop je ze dan met hoesje? Het zit mij echt dwars om zo’n hoesje vervolgens in de prullenbak te gooien, zeker als-ie ook nog hetzelfde stippenpatroontje heeft als mijn paraplu. Dan haal ik ze uit elkaar terwijl ze overduidelijk bij elkaar horen. Daarom slingert het hoesje vaak ergens bij mijn kapstok rond, eerst ligt het erop maar natuurlijk valt dat ding er dan steeds af. En elke keer dat ik het zie irriteert het me weer dat hij er nu niet meer omheen past, maar ooit wel.

Boven

Dat mijn vriend meestal behoorlijk laat thuis is en ik dat altijd nogal irritant vind, want daardoor eten we heel laat. Ik kan natuurlijk ook alvast eerder eten maar dat vind ik dan weer niet gezellig. Maar dat hij gisteren ineens om zes uur al voor mijn neus stond, en ik daar toch ook een beetje geïrriteerd van raakte. Dat ik toen boven ben gaan zitten.

Sensor

Dat ik op een wc zat waar de afvalbak een sensor bleek te hebben. Als je er in de buurt kwam, ging hij vanzelf open. Ik had de afvalbak niet nodig, dus hoefde daar in principe niet in de buurt te zijn. Het probleem was alleen dat ze de wc-rol precies boven die bak hadden gehangen. Elke keer als je er een paar velletjes vanaf scheurde, kwamen de nieuwe velletjes van de rol vlak boven de bak uit, en ging hij open. Maar ik ging die nieuwe velletjes er natuurlijk niet in gooien. Na een keer of acht begon ik het zielig te vinden. Dat ik toen zei: ‘Ik heb niks voor je, jongen’.

Stront

Dat ik de hond aan het uitlaten was en daarom een poepzakje uit mijn zak pakte, en toen een deel van een woord op het zakje zag staan, namelijk ‘stron’. Dat ik toen heel even dacht dat er ‘stront’ op stond. Maar het bleek ‘strong’ te zijn.

Dat ik niet precies weet waarom, maar toch denk dat de wereld mooier zou zijn als er wel ‘stront’ op poepzakjes staat.

Gat

Dat ik een tweedehands broek had gekocht, een leuke maar wel met een gat in de knie. Daar ben ik normaal niet zo van, maar hij zat verder goed en bij tweedehands moet je niet al te veel criteria hebben want dan slaag je nooit. Het was gelukkig geen groot gat, meer een horizontale streep, de stof zat nog wel bij elkaar. Maar dat ik die broek toen aan ging trekken en niet gewend was halverwege een gat tegen te komen, dus automatisch aannam dat dat het ‘echte’ gat voor mijn voet betrof. Dat ik daarom nogal hard doorduwde met mijn voet en de broek toen verder uit voelde scheuren.

Dat er nu een groot gat bij mijn knie zit.

Werkeloos

Dat de fysiotherapeut vroeg wat voor werk ik deed, en toen zei: hier staat ‘werkeloos’. Dat dat me echt door merg en been ging, in mijn beleving ben ik nooit werkeloos geweest. Er was wel een half jaar zonder inkomen waarin ik aan een boek schreef, maar zelf heb ik die term zeker weten nooit gebruikt. Misschien had ik moeten zeggen dat ik in between boeken en optredens was. Maar dan had hij waarschijnlijk ook ‘werkeloos’ genoteerd.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Armen

Dat ik een werkafspraak had met mensen die ik niet goed ken maar wel erg bewonder, en dat altijd nogal spannend vind. Dat ik me daarna onzeker voelde en ook overbewust van mijn lijf, alsof alles nét niet helemaal goed zat. Het voelde ook nog alsof iedereen dat aan mij kon zien, alsof zij ook zouden denken: die armen van Janneke hingen er inderdaad een beetje raar bij.

Psychiater

Dat ik een verwijzing naar een psychiater heb gekregen en me daardoor nu zowel een aansteller als een zwaar geval voel. Die twee ervaringen wisselen elkaar af, het ene moment denk ik: ze ziet me aankomen daar, met mijn gematigde klachten, en het andere moment denk ik: dat het toch zover heeft moeten komen met mij dat ik nu zelfs bij een psychiater ben beland.

Wc

Dat ik bij een radio-interview was en bij aankomst meteen naar de wc moest. Ze lieten me een tijdje wachten bij de receptie, en eigenlijk had ik daar al willen vragen of er in dat deel van het gebouw ook een toilet was, maar uiteindelijk besloot ik dat het best nog even kon wachten. Dat ik toen eindelijk werd opgehaald, maar een van de eerste dingen die ik tegen de interviewer zei dus was: Ik moet eigenlijk even naar de wc. Dat dat op zich allemaal geen punt was, en het interview vervolgens ook goed ging. Maar dat ik daarna eigenlijk wéér moest, en dat echt te gortig vond naar de interviewer toe. Dan zou hij misschien gaan denken dat er iets aan de hand was met mijn blaas, darmen of menstruatie, wat niet zo was, en die indruk wilde ik ook absoluut niet wekken, zeker niet nu het interview zo goed was gegaan.

Dat ik toen extra baalde dat ik op de heenweg niet bij de receptie naar een wc had gevraagd. Dan had ik het kunnen verdelen: één keer receptie, één keer interviewer. Zo lang zij die informatie dan niet met elkaar uit zouden wisselen, zou er niks aan de hand zijn geweest.

Lesje

Dat ik na een paar maanden toch maar weer eens naar de sportschool ging (ik was eigenlijk gestopt, maar het was te warm om buiten hard te lopen en mijn abonnement liep nog). Dat de hele indeling daar toen veranderd bleek te zijn. Dat ik me een beetje betrapt voelde toen ik binnen kwam lopen en eerst een tijdje verdwaasd om me heen keek voordat ik wist waar ik heen moest. Alsof ze me een lesje wilden leren.

Hoesjes

Dat ik de hoesjes van paraplu’s nooit begrijp. Ze passen er blijkbaar in de winkel in, maar daarna nooit meer. Waarom verkoop je ze dan met hoesje? Het zit mij echt dwars om zo’n hoesje vervolgens in de prullenbak te gooien, zeker als-ie ook nog hetzelfde stippenpatroontje heeft als mijn paraplu. Dan haal ik ze uit elkaar terwijl ze overduidelijk bij elkaar horen. Daarom slingert het hoesje vaak ergens bij mijn kapstok rond, eerst ligt het erop maar natuurlijk valt dat ding er dan steeds af. En elke keer dat ik het zie irriteert het me weer dat hij er nu niet meer omheen past, maar ooit wel.

Boven

Dat mijn vriend meestal behoorlijk laat thuis is en ik dat altijd nogal irritant vind, want daardoor eten we heel laat. Ik kan natuurlijk ook alvast eerder eten maar dat vind ik dan weer niet gezellig. Maar dat hij gisteren ineens om zes uur al voor mijn neus stond, en ik daar toch ook een beetje geïrriteerd van raakte. Dat ik toen boven ben gaan zitten.

Sensor

Dat ik op een wc zat waar de afvalbak een sensor bleek te hebben. Als je er in de buurt kwam, ging hij vanzelf open. Ik had de afvalbak niet nodig, dus hoefde daar in principe niet in de buurt te zijn. Het probleem was alleen dat ze de wc-rol precies boven die bak hadden gehangen. Elke keer als je er een paar velletjes vanaf scheurde, kwamen de nieuwe velletjes van de rol vlak boven de bak uit, en ging hij open. Maar ik ging die nieuwe velletjes er natuurlijk niet in gooien. Na een keer of acht begon ik het zielig te vinden. Dat ik toen zei: ‘Ik heb niks voor je, jongen’.

Stront

Dat ik de hond aan het uitlaten was en daarom een poepzakje uit mijn zak pakte, en toen een deel van een woord op het zakje zag staan, namelijk ‘stron’. Dat ik toen heel even dacht dat er ‘stront’ op stond. Maar het bleek ‘strong’ te zijn.

Dat ik niet precies weet waarom, maar toch denk dat de wereld mooier zou zijn als er wel ‘stront’ op poepzakjes staat.

Gat

Dat ik een tweedehands broek had gekocht, een leuke maar wel met een gat in de knie. Daar ben ik normaal niet zo van, maar hij zat verder goed en bij tweedehands moet je niet al te veel criteria hebben want dan slaag je nooit. Het was gelukkig geen groot gat, meer een horizontale streep, de stof zat nog wel bij elkaar. Maar dat ik die broek toen aan ging trekken en niet gewend was halverwege een gat tegen te komen, dus automatisch aannam dat dat het ‘echte’ gat voor mijn voet betrof. Dat ik daarom nogal hard doorduwde met mijn voet en de broek toen verder uit voelde scheuren.

Dat er nu een groot gat bij mijn knie zit.

Werkeloos

Dat de fysiotherapeut vroeg wat voor werk ik deed, en toen zei: hier staat ‘werkeloos’. Dat dat me echt door merg en been ging, in mijn beleving ben ik nooit werkeloos geweest. Er was wel een half jaar zonder inkomen waarin ik aan een boek schreef, maar zelf heb ik die term zeker weten nooit gebruikt. Misschien had ik moeten zeggen dat ik in between boeken en optredens was. Maar dan had hij waarschijnlijk ook ‘werkeloos’ genoteerd.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring