blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Uitgespeeld

Als ik problemen heb die terugkomen, voelt dat altijd een beetje alsof ik steeds opnieuw moet beginnen bij Super Mario. Omdat ik dat spel vroeger alleen heel af en toe bij de buren deed, kwam ik nooit voorbij het eerste level. Maar daar kon ik mijn moeder tenminste nog de schuld van geven, want van haar mochten wij geen Nintendo.

Met mijn problemen is er geen buitenstaander die ik als schuldige zou kunnen aanwijzen; het is mijn eigen hoofd en ik kan zo veel oefenen als ik wil, dus ik zou ze inmiddels toch wel eens uitgespeeld moeten hebben.

Te druk en te rustig

Dat ik het heel vaak te druk én te rustig vind, ik kan dat bijna tegelijk hebben. Het is dan te druk in de zin van dat iedereen mij van het schrijven af lijkt te willen houden. Maar het is ook te rustig in de zin dat ik me eenzaam en niksig voel in het schrijven en dat er wel eens wat zou mogen gebeuren. Vervolgens besef ik dan heel goed dat het niet kan dat het zowel druk als rustig is en dat het dus aan mezelf ligt. En dat wil ik dan eerst fixen. Daar heb ik het dan weer druk mee, en zo kom ik dus niet aan schrijven toe.

Vriendin

Dat ik dacht dat het zo goed met me gaat de laatste tijd maar dat een vriendin me er toen aan herinnerde dat ik het kort geleden nog allemaal helemaal niet zag zitten. Dat ik dat erg eerlijk van haar vond.

Kokosvet

Dat ik ooit geloofde dat kokosvet gezond is en er toen heel veel van heb ingeslagen. Nu blijkt het toch niet gezond te zijn, de huidige regel is dat vet in vaste vorm altijd slecht is. Dat al dat vet nog wel op moet, want het is duur spul.

Dat ik gisteren nep-kaas op mijn brood wilde doen (ik eet geen zuivel), en dat ik me toen ineens weer realiseerde dat dat van kokosvet is gemaakt. Dat ik toen heel even dacht: dat komt mooi uit, want het kokosvet moest toch al op. Dat dat niet klopte.

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer kokosvet er in huis blijkt te zijn.

Werk en privé

Dat ik probeer werk en privé enigszins te scheiden maar dat dat echt een onmogelijke taak is.

Ten eerste is het in mijn huis niet gescheiden, ik doe alles op dezelfde laptop en in dezelfde kamer, want ik zit toch het liefst beneden. Ten tweede houden de mensen zich ook niet aan de categorieën. Dan raak ik bijvoorbeeld ineens bevriend met een collega en wordt het allemaal nog onoverzichtelijker.

Ook in mijn mail loopt alles door elkaar. Hotmail gebruik ik eigenlijk voor privéconversaties en Gmail voor werk, maar sommige vriendinnen mailen mij op Gmail en andere dingen waren eerst hobby en nu werk en dan vind ik het zo hard om die mensen ineens naar Gmail door te schuiven. Bovendien wil ik niet zo iemand worden die mailtjes verstuurt met een ‘urgent’ vlaggetje waar dan alleen in staat dat je voortaan een ander emailadres moet gebruiken. Dan denk ik zelf meestal ook: ik blijf gewoon naar het oude adres mailen en dan hoor ik het wel als het een keer echt niet aankomt.

Snelbinders

Dat ik nog wel eens terugverlang naar de tijd dat snelbinders gewoon een gebruiksvoorwerp waren. Nu stond ik bij de fietsenmaker en vroeg hij welke ik wilde. Ik zei meteen ‘gewone’, maar die oude dikke dofzwarte die op een gegeven moment scheuren, die had hij niet. Hij had wel allerlei andere, in verschillende kleuren, merken en diktes. Dus werd ik gedwongen iets van snelbinders te vinden.

Bij het kopen van mijn fiets had ik nog heel stoer tegen dezelfde fietsenmaker gezegd: als je de zwarte niet op voorraad hebt, doe dan die groene maar. Ik wil vandaag een fiets. Toen kreeg ik ook nog korting. Gebruiksvoorwerpen beschouwen als gebruiksvoorwerpen werd die dag beloond.

Twaalf katten

Dat ik het gevoel heb dat er geen eind zit aan de hoeveelheid katten die ik zou willen. Dat ik merk dat mijn omgeving mij normaal en zelfs wel sympathiek vind als ik zeg dat ik van katten hou en er twee heb, maar zodra ik dan zeg dat ik er het liefst twaalf zou willen verandert hun blik ineens. ‘Oh, ben jij zo iemand?’, lijken ze dan te denken. En dan zeg ik nog twaalf om ze niet aan het schrikken te maken.

Evolutie

Dat David van Boer zoekt Vrouw zei dat zeugen het fijn vinden om in een heel klein hok te zitten, omdat ze anders hun biggetjes pletten. Dat ik ineens besefte dat hij dit waarschijnlijk echt is gaan denken, dat hij serieus gelooft dat de varkens graag van hun leefruimte worden beroofd.

Dat het zo mooi zou zijn als dat waar was, als de dieren in de bio-industrie zich echt konden schikken naar hun omstandigheden. Dat ze gelaten mee-evolueren met hun lot. Dat de volgende stap is dat de biggetjes al met kleine tralies om zich heen worden geboren. En dat de kalfjes hun oormerk al in hebben bij de bevalling, en uit zichzelf meteen weglopen bij hun moeder. Maar ik vrees dat de volgende stap eerder het bord voor onze kop is waar wij mee worden geboren.

Project

Dat ik het moment nog weet waarop mijn huis veranderde van iets waarin je leeft in een project.

Ik had nog maar een klein kamertje en het huishouden deed ik niet. Tenminste, ik deed wel boodschappen als ik honger had en ik haalde een doekje over de tafel als ik hem vies vond, maar het waren geen taken die moesten gebeuren, niet structureel. Totdat er een vriendin langskwam die vroeg waarom ik de vloerbedekking niet had gestofzuigd. Daar had ik nooit over nagedacht, er lagen wel dingetjes op maar aangezien ik er alleen maar op liep zag ik daar geen probleem in.

Sinds die dag kan ik nog wel weigeren te stofzuigen als er bezoek komt, maar voelt dat altijd als een statement. Sterker nog, inmiddels heb ik zelf ook vaak het gevoel dat ik dingen aan mijn huis moet doen, bezoek of niet. En loop ik altijd chronisch achter.

Het is ze dus gelukt, om mij mijn huis als een reeks taken te laten zien.

Geïnspireerd

Dat ik me heel geïnspireerd voelde en me daar vervolgens direct zorgen over maakte: Kan ik zo wel gaan slapen, is dat niet zonde? Moet ik dit niet snel inwisselen voor teksten? Als een coupon die je op tijd moet verzilveren, omdat hij anders verloopt.

Dat ik het altijd allemaal weer kapot weet te maken met mijn hoofd.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Uitgespeeld

Als ik problemen heb die terugkomen, voelt dat altijd een beetje alsof ik steeds opnieuw moet beginnen bij Super Mario. Omdat ik dat spel vroeger alleen heel af en toe bij de buren deed, kwam ik nooit voorbij het eerste level. Maar daar kon ik mijn moeder tenminste nog de schuld van geven, want van haar mochten wij geen Nintendo.

Met mijn problemen is er geen buitenstaander die ik als schuldige zou kunnen aanwijzen; het is mijn eigen hoofd en ik kan zo veel oefenen als ik wil, dus ik zou ze inmiddels toch wel eens uitgespeeld moeten hebben.

Te druk en te rustig

Dat ik het heel vaak te druk én te rustig vind, ik kan dat bijna tegelijk hebben. Het is dan te druk in de zin van dat iedereen mij van het schrijven af lijkt te willen houden. Maar het is ook te rustig in de zin dat ik me eenzaam en niksig voel in het schrijven en dat er wel eens wat zou mogen gebeuren. Vervolgens besef ik dan heel goed dat het niet kan dat het zowel druk als rustig is en dat het dus aan mezelf ligt. En dat wil ik dan eerst fixen. Daar heb ik het dan weer druk mee, en zo kom ik dus niet aan schrijven toe.

Vriendin

Dat ik dacht dat het zo goed met me gaat de laatste tijd maar dat een vriendin me er toen aan herinnerde dat ik het kort geleden nog allemaal helemaal niet zag zitten. Dat ik dat erg eerlijk van haar vond.

Kokosvet

Dat ik ooit geloofde dat kokosvet gezond is en er toen heel veel van heb ingeslagen. Nu blijkt het toch niet gezond te zijn, de huidige regel is dat vet in vaste vorm altijd slecht is. Dat al dat vet nog wel op moet, want het is duur spul.

Dat ik gisteren nep-kaas op mijn brood wilde doen (ik eet geen zuivel), en dat ik me toen ineens weer realiseerde dat dat van kokosvet is gemaakt. Dat ik toen heel even dacht: dat komt mooi uit, want het kokosvet moest toch al op. Dat dat niet klopte.

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer kokosvet er in huis blijkt te zijn.

Werk en privé

Dat ik probeer werk en privé enigszins te scheiden maar dat dat echt een onmogelijke taak is.

Ten eerste is het in mijn huis niet gescheiden, ik doe alles op dezelfde laptop en in dezelfde kamer, want ik zit toch het liefst beneden. Ten tweede houden de mensen zich ook niet aan de categorieën. Dan raak ik bijvoorbeeld ineens bevriend met een collega en wordt het allemaal nog onoverzichtelijker.

Ook in mijn mail loopt alles door elkaar. Hotmail gebruik ik eigenlijk voor privéconversaties en Gmail voor werk, maar sommige vriendinnen mailen mij op Gmail en andere dingen waren eerst hobby en nu werk en dan vind ik het zo hard om die mensen ineens naar Gmail door te schuiven. Bovendien wil ik niet zo iemand worden die mailtjes verstuurt met een ‘urgent’ vlaggetje waar dan alleen in staat dat je voortaan een ander emailadres moet gebruiken. Dan denk ik zelf meestal ook: ik blijf gewoon naar het oude adres mailen en dan hoor ik het wel als het een keer echt niet aankomt.

Snelbinders

Dat ik nog wel eens terugverlang naar de tijd dat snelbinders gewoon een gebruiksvoorwerp waren. Nu stond ik bij de fietsenmaker en vroeg hij welke ik wilde. Ik zei meteen ‘gewone’, maar die oude dikke dofzwarte die op een gegeven moment scheuren, die had hij niet. Hij had wel allerlei andere, in verschillende kleuren, merken en diktes. Dus werd ik gedwongen iets van snelbinders te vinden.

Bij het kopen van mijn fiets had ik nog heel stoer tegen dezelfde fietsenmaker gezegd: als je de zwarte niet op voorraad hebt, doe dan die groene maar. Ik wil vandaag een fiets. Toen kreeg ik ook nog korting. Gebruiksvoorwerpen beschouwen als gebruiksvoorwerpen werd die dag beloond.

Twaalf katten

Dat ik het gevoel heb dat er geen eind zit aan de hoeveelheid katten die ik zou willen. Dat ik merk dat mijn omgeving mij normaal en zelfs wel sympathiek vind als ik zeg dat ik van katten hou en er twee heb, maar zodra ik dan zeg dat ik er het liefst twaalf zou willen verandert hun blik ineens. ‘Oh, ben jij zo iemand?’, lijken ze dan te denken. En dan zeg ik nog twaalf om ze niet aan het schrikken te maken.

Evolutie

Dat David van Boer zoekt Vrouw zei dat zeugen het fijn vinden om in een heel klein hok te zitten, omdat ze anders hun biggetjes pletten. Dat ik ineens besefte dat hij dit waarschijnlijk echt is gaan denken, dat hij serieus gelooft dat de varkens graag van hun leefruimte worden beroofd.

Dat het zo mooi zou zijn als dat waar was, als de dieren in de bio-industrie zich echt konden schikken naar hun omstandigheden. Dat ze gelaten mee-evolueren met hun lot. Dat de volgende stap is dat de biggetjes al met kleine tralies om zich heen worden geboren. En dat de kalfjes hun oormerk al in hebben bij de bevalling, en uit zichzelf meteen weglopen bij hun moeder. Maar ik vrees dat de volgende stap eerder het bord voor onze kop is waar wij mee worden geboren.

Project

Dat ik het moment nog weet waarop mijn huis veranderde van iets waarin je leeft in een project.

Ik had nog maar een klein kamertje en het huishouden deed ik niet. Tenminste, ik deed wel boodschappen als ik honger had en ik haalde een doekje over de tafel als ik hem vies vond, maar het waren geen taken die moesten gebeuren, niet structureel. Totdat er een vriendin langskwam die vroeg waarom ik de vloerbedekking niet had gestofzuigd. Daar had ik nooit over nagedacht, er lagen wel dingetjes op maar aangezien ik er alleen maar op liep zag ik daar geen probleem in.

Sinds die dag kan ik nog wel weigeren te stofzuigen als er bezoek komt, maar voelt dat altijd als een statement. Sterker nog, inmiddels heb ik zelf ook vaak het gevoel dat ik dingen aan mijn huis moet doen, bezoek of niet. En loop ik altijd chronisch achter.

Het is ze dus gelukt, om mij mijn huis als een reeks taken te laten zien.

Geïnspireerd

Dat ik me heel geïnspireerd voelde en me daar vervolgens direct zorgen over maakte: Kan ik zo wel gaan slapen, is dat niet zonde? Moet ik dit niet snel inwisselen voor teksten? Als een coupon die je op tijd moet verzilveren, omdat hij anders verloopt.

Dat ik het altijd allemaal weer kapot weet te maken met mijn hoofd.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring