blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Uitstelgedrag

Ik wil gaan schrijven maar de lader van mijn laptop ligt nog beneden. Nu heb ik een vrij nieuwe laptop, die best een tijdje zonder stroom kan. Mag ik de lader nu eerst op gaan halen of niet? Wanneer zeg je: niet doen, aan het werk! En wanneer mag je even lummelen, zeg je dat het erbij hoort en haal je het liefst nog een onderzoek aan waaruit blijkt dat lummelen creatief maakt?

Als ik beneden kom (want lummelen maakt creatief, schijnt) kijkt de hond alsof hij hoognodig wil spelen. Dat is niet waar, hij ligt bijna te slapen. Toch gooi ik zijn knuffel weg. Met lichte tegenzin sjokt hij erachteraan, alsof ook hij beseft dat we op dit moment meer mijn behoeften aan het vervullen zijn dan de zijne.

Mijn gescheurde nagel afknippen mag ook eerst, die irriteert me. Daar zou iedereen last van hebben.

Zodra ik weer achter mijn laptop zit en de lader heb aangesloten check ik mijn drie mailboxen en log ik nog even in op Facebook. Een tijdje geleden heb ik besloten om mezelf bij Facebook steeds uit te loggen, zodat de drempel om erop te kijken hoger wordt en ik me in de tussentijd misschien bedenk, maar in de praktijk pakt het zo uit dat ik het alleen maar prettig vind dat ik nu steeds een extra handeling moet doen. Het liefst zou ik mijn wachtwoord elke keer vergeten, zodat ik het via mijn mail moet resetten, maar dat lukt niet. Daarvoor gebruik ik het te vaak.

Voordat ik echt begin, googel ik nog even op ‘ik twijfel of ik een kind wil’. Dat is ook belangrijk. En misschien heeft dat wel meer haast dan wat ik schrijf.

Werkkamer

Dat mijn werkkamer eindelijk opgeruimd is, en dat dat inderdaad overzicht geeft. Ik zie nu veel duidelijker over welke projecten ik me allemaal druk maak, en dat dat er inderdaad te veel zijn.

Eddie

Dat Facebook ineens voorstelde dat ik vrienden kon worden met Peter Lusse! Dat is Eddie uit Vrienden voor het Leven, mijn favoriete televisiepersonage ooit. Ik hield echt van hem.

Toen ging ik zijn profiel bekijken, en dat kon natuurlijk alleen maar tegenvallen. Ten eerste is hij flink verouderd in de afgelopen twintig jaar. Dat heeft zijn schattigheidsfactor doen afnemen, maar wie weet neemt die over twintig jaar wel weer toe en ben ik er dus juist (ruim) op tijd bij nu. Ten tweede ging ik foto’s van hem bekijken, waarop hij in allerlei uitbundige pakjes Carnavalsachtige klusjes stond te doen. Daar werd ik verdrietig van. Toch zit er blijkbaar een soort Eddie-verdedigingsmechanisme in mijn hoofd, want ik merkte hoe ik meteen dacht: hij zal wel niet anders kunnen, hij had het geld gewoon nodig. Toen ik ook nog een filmpje zag waarin hij reclame maakte voor zijn eigen stem, werd dit vermoeden gelukkig bevestigd. Toen vergaf ik hem alles, zelfs het feit dat hij in een kerstshow is gaan spelen en steeds ‘Feesboek’ zegt in zijn berichtjes over Facebook op Facebook. Mij pakken ze Eddie niet af.

Maar misschien is het toch beter als ik geen vrienden met hem word.

Gestudeerd hebben

Dat mensen vaak zeggen: je kunt wel gestudeerd hebben, maar dat betekent nog niet dat je slim bent. Dat ik daar regelmatig onder val.

Zo heb ik een jasje met heel veel kattenharen erop, wat niet zo is bedoeld. Toen ik op internet opzocht hoe je die eraf kunt krijgen, vond ik als antwoord ‘met brede doorzichtige tape’. Daarmee schijn je ze er zo af te trekken. Maar de brede doorzichtige tape die we hadden was bijna op. Ik wilde al naar de winkel gaan voor een nieuwe rol, toen mijn vriend mij erop wees dat we nog wel meer dan 100 rollen brede papiertape hebben (voor onze webwinkel). Ik vond het eerst heel onlogisch dat het daar ook mee zou kunnen, maar daarna besefte ik dat het om de breedte en de plakkerigheid gaat en natuurlijk niet om de substantie aan de bovenkant.

Ik had het ook met tennissen. Ik heb namelijk een dubbelhandige backhand, twee handen aan mijn racket als ik sla. Maar soms komt de bal ergens waar ik bijna niet bij kan, ténzij ik even met mijn racket naar de bal reik. Met één hand. Ik heb dat laatst dus ineens ontdekt, dat dat gewoon kan. Eerder voelde het alsof ik die andere hand niet los kon laten omdat ik nou eenmaal een dubbelhandige backhand heb.

Ik heb wel meer van die dommigheden en dan hoop ik steeds maar dat zo’n dommigheid zich niet net op een levensbedreigend gebied bevindt.

Geen ideeën

Ik wil graag schrijven, maar zit ermee dat ik geen ideeën heb. Ik vind het de omgekeerde wereld om hiermee te zitten, een postbode gaat toch ook niet balen als hij een dag geen post heeft om te bezorgen? Dan neemt hij het er lekker van. Veel erger is het als hij wel post heeft maar die niet bezorgt.

Je moet van creëren eigenlijk nooit je werk maken, want dan word je een postbode die hoopt dat mensen brieven gaan schrijven.

Feestje geven

Dat je van een feestje geven zo kwetsbaar wordt. Het is alsof de mensen die je uitnodigt op je mogen stemmen. Zij bepalen hoeveel ze ervoor over hebben om erbij te zijn. ‘Geen oppas, dan kunnen wij niet.’ Maar hoezo komt dan niet een van de twee, is een slapend kind zo veel werk? ‘Hoogzwanger en moe.’ Maar had je je daar niet overheen gezet als we minder ver weg zouden wonen, of als je mij leuker vond dan je mij vindt? En waarom kies je voor kinderen als je weet dat ik over negen maanden jarig ben?

Dagindeling

Dat ik van slag ben nu mijn vriend ineens ook op donderdag vrij is. Ik kan niet functioneren als er iemand in huis is zonder plan. Van de honden vind ik het tot daaraantoe, maar van mijn vriend wil ik graag vooraf weten hoe hij zijn dag in gaat delen.

Rijke mensen

Laatst kocht een vriendin van mij een groot huis in een rijke buurt. Ik merkte toen dat ik dacht: dan gaat ze in een buurt wonen met allemaal nare egoïstische mensen. Toen ik erover na ging denken vond ik dat niet echt, ik kon heel goed beredeneren dat niet iedereen die daar woont – misschien zelfs een minderheid – egoïstisch is. Maar ik krijg dat idee niet uit mijn hoofd, het is alsof mijn lichaam het al vindt en mijn hoofd daar niet tegenop kan.

Elke keer als ik nu vanaf het station die wijk in loop denk ik het weer. Het begint al met de gedachte dat het zo rustig is op het station omdat de mensen daar er geen enkele moeite mee hebben om het milieu te vervuilen. Ik probeer mezelf dan wel te corrigeren. Dat lukt heel even, totdat er iemand zo’n huis uit komt lopen en ik toch weer aan zijn of haar kleren denk te zien dat het inderdaad een stom persoon is.

En toen die vriendin vertelde dat ze met haar auto vanaf de oprit haar eigen straat vaak niet in kan rijden omdat niemand haar ertussen laat, voelde ik me als ik heel eerlijk ben licht euforisch. Alsof ik toch maar mooi goed zit hier in mijn arbeiderswoninkje. Waar ik zeker voorrang zou krijgen van mijn buren als ik een auto had gehad. En een oprit.

Dat voorbeeld onthou ik vervolgens als nieuw verzameld bewijs voor mijn stelling. Maar de wetenschapsfilosoof Karl Popper zei dat je je theorie niet moet willen bevestigen maar juist onderuit moet proberen te halen, dus op zoek moet gaan naar die ene aardige rijke persoon (de zwarte zwaan) in plaats van naar al die stomme (de witte zwanen). En zelfs in deze vergelijking zit mijn vooroordeel alweer: ik ga ervan uit dat de leuke rijke mensen de uitzondering zijn.

Misschien moet iemand anders dit onderzoek uitvoeren. Maar dan liever geen rijk iemand.

Energie

Dat mijn hond nogal veel energie heeft en ik hem daarom elke dag flink laat rennen om hem moe te krijgen, maar dat zijn conditie nu steeds beter wordt. Dat dit een vicieuze cirkel lijkt te zijn die voor de hond zelf positief uitpakt maar voor mij nogal tijdrovend is.

Elektrische tandenborstel

Dat het heel even superleuk was om een elektrische tandenborstel te hebben. Ik kon me een paar dagen lang niet voorstellen dat die lol zou verdwijnen, het leek me geen enkel probleem om het poetsen op deze manier twee minuten vol te houden, zeker omdat Oral B ze voor mij in vier blokjes van 30 seconden verdeelt en ik het dus per kwadrant aan kan pakken. Maar de 30 seconden lijken steeds langer te duren en de twee minuten daardoor ook. Het is niet te doen, ze zullen snel met iets nieuws moeten komen zoals een elektrische tandenborstel maar dan indrukwekkender.

Ik droomde vannacht dat een vriendin appte dat zij het nog steeds prima volhield, juist door die vier blokjes van 30 seconden.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Uitstelgedrag

Ik wil gaan schrijven maar de lader van mijn laptop ligt nog beneden. Nu heb ik een vrij nieuwe laptop, die best een tijdje zonder stroom kan. Mag ik de lader nu eerst op gaan halen of niet? Wanneer zeg je: niet doen, aan het werk! En wanneer mag je even lummelen, zeg je dat het erbij hoort en haal je het liefst nog een onderzoek aan waaruit blijkt dat lummelen creatief maakt?

Als ik beneden kom (want lummelen maakt creatief, schijnt) kijkt de hond alsof hij hoognodig wil spelen. Dat is niet waar, hij ligt bijna te slapen. Toch gooi ik zijn knuffel weg. Met lichte tegenzin sjokt hij erachteraan, alsof ook hij beseft dat we op dit moment meer mijn behoeften aan het vervullen zijn dan de zijne.

Mijn gescheurde nagel afknippen mag ook eerst, die irriteert me. Daar zou iedereen last van hebben.

Zodra ik weer achter mijn laptop zit en de lader heb aangesloten check ik mijn drie mailboxen en log ik nog even in op Facebook. Een tijdje geleden heb ik besloten om mezelf bij Facebook steeds uit te loggen, zodat de drempel om erop te kijken hoger wordt en ik me in de tussentijd misschien bedenk, maar in de praktijk pakt het zo uit dat ik het alleen maar prettig vind dat ik nu steeds een extra handeling moet doen. Het liefst zou ik mijn wachtwoord elke keer vergeten, zodat ik het via mijn mail moet resetten, maar dat lukt niet. Daarvoor gebruik ik het te vaak.

Voordat ik echt begin, googel ik nog even op ‘ik twijfel of ik een kind wil’. Dat is ook belangrijk. En misschien heeft dat wel meer haast dan wat ik schrijf.

Werkkamer

Dat mijn werkkamer eindelijk opgeruimd is, en dat dat inderdaad overzicht geeft. Ik zie nu veel duidelijker over welke projecten ik me allemaal druk maak, en dat dat er inderdaad te veel zijn.

Eddie

Dat Facebook ineens voorstelde dat ik vrienden kon worden met Peter Lusse! Dat is Eddie uit Vrienden voor het Leven, mijn favoriete televisiepersonage ooit. Ik hield echt van hem.

Toen ging ik zijn profiel bekijken, en dat kon natuurlijk alleen maar tegenvallen. Ten eerste is hij flink verouderd in de afgelopen twintig jaar. Dat heeft zijn schattigheidsfactor doen afnemen, maar wie weet neemt die over twintig jaar wel weer toe en ben ik er dus juist (ruim) op tijd bij nu. Ten tweede ging ik foto’s van hem bekijken, waarop hij in allerlei uitbundige pakjes Carnavalsachtige klusjes stond te doen. Daar werd ik verdrietig van. Toch zit er blijkbaar een soort Eddie-verdedigingsmechanisme in mijn hoofd, want ik merkte hoe ik meteen dacht: hij zal wel niet anders kunnen, hij had het geld gewoon nodig. Toen ik ook nog een filmpje zag waarin hij reclame maakte voor zijn eigen stem, werd dit vermoeden gelukkig bevestigd. Toen vergaf ik hem alles, zelfs het feit dat hij in een kerstshow is gaan spelen en steeds ‘Feesboek’ zegt in zijn berichtjes over Facebook op Facebook. Mij pakken ze Eddie niet af.

Maar misschien is het toch beter als ik geen vrienden met hem word.

Gestudeerd hebben

Dat mensen vaak zeggen: je kunt wel gestudeerd hebben, maar dat betekent nog niet dat je slim bent. Dat ik daar regelmatig onder val.

Zo heb ik een jasje met heel veel kattenharen erop, wat niet zo is bedoeld. Toen ik op internet opzocht hoe je die eraf kunt krijgen, vond ik als antwoord ‘met brede doorzichtige tape’. Daarmee schijn je ze er zo af te trekken. Maar de brede doorzichtige tape die we hadden was bijna op. Ik wilde al naar de winkel gaan voor een nieuwe rol, toen mijn vriend mij erop wees dat we nog wel meer dan 100 rollen brede papiertape hebben (voor onze webwinkel). Ik vond het eerst heel onlogisch dat het daar ook mee zou kunnen, maar daarna besefte ik dat het om de breedte en de plakkerigheid gaat en natuurlijk niet om de substantie aan de bovenkant.

Ik had het ook met tennissen. Ik heb namelijk een dubbelhandige backhand, twee handen aan mijn racket als ik sla. Maar soms komt de bal ergens waar ik bijna niet bij kan, ténzij ik even met mijn racket naar de bal reik. Met één hand. Ik heb dat laatst dus ineens ontdekt, dat dat gewoon kan. Eerder voelde het alsof ik die andere hand niet los kon laten omdat ik nou eenmaal een dubbelhandige backhand heb.

Ik heb wel meer van die dommigheden en dan hoop ik steeds maar dat zo’n dommigheid zich niet net op een levensbedreigend gebied bevindt.

Geen ideeën

Ik wil graag schrijven, maar zit ermee dat ik geen ideeën heb. Ik vind het de omgekeerde wereld om hiermee te zitten, een postbode gaat toch ook niet balen als hij een dag geen post heeft om te bezorgen? Dan neemt hij het er lekker van. Veel erger is het als hij wel post heeft maar die niet bezorgt.

Je moet van creëren eigenlijk nooit je werk maken, want dan word je een postbode die hoopt dat mensen brieven gaan schrijven.

Feestje geven

Dat je van een feestje geven zo kwetsbaar wordt. Het is alsof de mensen die je uitnodigt op je mogen stemmen. Zij bepalen hoeveel ze ervoor over hebben om erbij te zijn. ‘Geen oppas, dan kunnen wij niet.’ Maar hoezo komt dan niet een van de twee, is een slapend kind zo veel werk? ‘Hoogzwanger en moe.’ Maar had je je daar niet overheen gezet als we minder ver weg zouden wonen, of als je mij leuker vond dan je mij vindt? En waarom kies je voor kinderen als je weet dat ik over negen maanden jarig ben?

Dagindeling

Dat ik van slag ben nu mijn vriend ineens ook op donderdag vrij is. Ik kan niet functioneren als er iemand in huis is zonder plan. Van de honden vind ik het tot daaraantoe, maar van mijn vriend wil ik graag vooraf weten hoe hij zijn dag in gaat delen.

Rijke mensen

Laatst kocht een vriendin van mij een groot huis in een rijke buurt. Ik merkte toen dat ik dacht: dan gaat ze in een buurt wonen met allemaal nare egoïstische mensen. Toen ik erover na ging denken vond ik dat niet echt, ik kon heel goed beredeneren dat niet iedereen die daar woont – misschien zelfs een minderheid – egoïstisch is. Maar ik krijg dat idee niet uit mijn hoofd, het is alsof mijn lichaam het al vindt en mijn hoofd daar niet tegenop kan.

Elke keer als ik nu vanaf het station die wijk in loop denk ik het weer. Het begint al met de gedachte dat het zo rustig is op het station omdat de mensen daar er geen enkele moeite mee hebben om het milieu te vervuilen. Ik probeer mezelf dan wel te corrigeren. Dat lukt heel even, totdat er iemand zo’n huis uit komt lopen en ik toch weer aan zijn of haar kleren denk te zien dat het inderdaad een stom persoon is.

En toen die vriendin vertelde dat ze met haar auto vanaf de oprit haar eigen straat vaak niet in kan rijden omdat niemand haar ertussen laat, voelde ik me als ik heel eerlijk ben licht euforisch. Alsof ik toch maar mooi goed zit hier in mijn arbeiderswoninkje. Waar ik zeker voorrang zou krijgen van mijn buren als ik een auto had gehad. En een oprit.

Dat voorbeeld onthou ik vervolgens als nieuw verzameld bewijs voor mijn stelling. Maar de wetenschapsfilosoof Karl Popper zei dat je je theorie niet moet willen bevestigen maar juist onderuit moet proberen te halen, dus op zoek moet gaan naar die ene aardige rijke persoon (de zwarte zwaan) in plaats van naar al die stomme (de witte zwanen). En zelfs in deze vergelijking zit mijn vooroordeel alweer: ik ga ervan uit dat de leuke rijke mensen de uitzondering zijn.

Misschien moet iemand anders dit onderzoek uitvoeren. Maar dan liever geen rijk iemand.

Energie

Dat mijn hond nogal veel energie heeft en ik hem daarom elke dag flink laat rennen om hem moe te krijgen, maar dat zijn conditie nu steeds beter wordt. Dat dit een vicieuze cirkel lijkt te zijn die voor de hond zelf positief uitpakt maar voor mij nogal tijdrovend is.

Elektrische tandenborstel

Dat het heel even superleuk was om een elektrische tandenborstel te hebben. Ik kon me een paar dagen lang niet voorstellen dat die lol zou verdwijnen, het leek me geen enkel probleem om het poetsen op deze manier twee minuten vol te houden, zeker omdat Oral B ze voor mij in vier blokjes van 30 seconden verdeelt en ik het dus per kwadrant aan kan pakken. Maar de 30 seconden lijken steeds langer te duren en de twee minuten daardoor ook. Het is niet te doen, ze zullen snel met iets nieuws moeten komen zoals een elektrische tandenborstel maar dan indrukwekkender.

Ik droomde vannacht dat een vriendin appte dat zij het nog steeds prima volhield, juist door die vier blokjes van 30 seconden.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring