blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Oneerlijk

Dat ik het naast vies, ook heel oneerlijk vond dat er een wormpje in de bloem zat. Ik zag ‘m ineens liggen in de zeef. Pakte ik mijn vrije dag net zo goed op door van lieverlee dan maar een taart te bakken, word ik vervolgens zó behandeld.

Nostalgie

Dat er de laatste tijd heel veel fruitvliegjes in onze keuken zitten. Daarom was ik de pannen tegenwoordig direct na het koken af en gooi ik etensresten in de groene bak in plaats van in het gft-bakje op het aanrecht. Maar dat ze nu toch nog op dat bakje gaan zitten, terwijl ik het ook nog heb afgewassen en er dus echt niks voor ze te halen is. Zou het een vorm van nostalgie zijn, dat ze daar met z’n allen zitten en denken: weet je nog, toen hier allemaal lekkere dingen in zaten?

Backstretcherstress

Dat ik een backstretcher op Marktplaats verkocht, een soort houten ding bedoeld om je rug op te rekken. Ik kreeg bieding na bieding (het is een duur ding), en was nogal druk in de weer om op alles en iedereen te reageren. Ik had er zelfs stress van. Totdat mijn vriend er even op ging liggen – nu dat ding toch in de kamer lag – en concludeerde dat hij daarna helemaal geen last van zijn rug meer had.

Dat ik ‘m nu dus niet kan verkopen, omdat mijn vriend ‘m dus misschien wel wil hebben. Maar dat is ook weer niet zeker, meestal houdt hij oefeningen voor zijn rug niet vol. En dan begint de backstretcher-verkoopstress over een paar dagen gewoon weer opnieuw.

Kluns

Dat ik les ging geven via Zoom, en me nogal druk maakte om de technische kant ervan. Dat het toen inderdaad mis ging, de verbinding van een van de cursisten liep vast. Dat ik hem toen even verwijderd had, zodat hij er opnieuw in kon, maar dat vervolgens niet lukte. Eens verwijderd blijft verwijderd, leek Zoom te denken. Dat ik de les ondertussen wilde laten doorgaan – wie weet kwam de deelnemer helemaal niet meer terug en dan had de rest tenminste nog een goede les gehad – maar ondertussen ook probeerde hem terug te halen. Daarvoor moest ik googelen hoe ik het verwijderen ongedaan kon maken, maar dat was nogal ingewikkeld. Dat ik me toen zowel bezwaard voelde naar de verwijderde toe als naar de rest, omdat ik maar met een half oor luisterde. ‘Je zult ze allemaal hun geld terug moeten geven’, ging het al door mijn hoofd.

Dat een vriendin van mij, die docent is aan de universiteit, de week ervoor ook nog verteld had dat als er technisch iets misgaat bij je college, studenten direct concluderen dat de docent niet goed is. Dat had in de krant gestaan. Dat ik dit nieuwsbericht toen even inbracht in het groepje, en dat gelukkig goed viel.

Dat ik daardoor ineens ook weer moest denken aan vroeger, toen ik werkcolleges op de UvA gaf. In mijn lokaal was een soort mediakast met beamer, alleen viel die regelmatig uit. Ik voelde me dan zeer bezwaard, daar ging dat ding weer. Alsof het toch door mijn eigen onhandigheid kwam, maar ik had eerlijk waar geen idee wat ik eraan zou kunnen doen. Dat een van de studenten op een gegeven moment opmerkte dat dit steevast precies om 12 uur gebeurde. Dat ik toen de helpdesk heb gebeld en ze daar een fout hadden gemaakt, het systeem moest om 12 uur ’s nachts geüpdatet worden en opnieuw starten, maar dat gebeurde in mijn lokaal per ongeluk overdag. Dit was dus totaal mijn schuld niet, maar door mijn zenuwachtige gedrag had ik de fout al lang naar me toe getrokken.

Ik weet ook bijna zeker dat de studenten, als je ze er nu nog naar zou vragen, zich herinneren dat ik een kluns was met die kast.

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Geschrapte dingen

Dat ik mijn agenda onoverzichtelijk vind nu bijna alles is afgelast. Dan schrijf ik er nieuwe dingen bij, maar die zijn toch lastig te onderscheiden van de geschrapte dingen. Daardoor vergeet ik steeds bijna mijn afspraken die wel doorgaan. Dat ik dus nog beter zal moeten krassen door de oude dingen heen.

Sowieso merk ik dat ik in deze tijd eerder dingen vergeet dan normaal. Er hoeft zo weinig op gezette tijden dat mijn hoofd dit blijkbaar afrondt naar niets, maar dan is daar toch ineens een tandarts of een tennisles. Het feit dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is, helpt ook niet mee.

QR-codes

Dat ik het natuurlijk erg handig vind dat ik online aankopen met mijn telefoon kan betalen, want dan hoef ik niet op zoek naar mijn identifier. Maar wat ik vervelend vind bij die QR-codes, is dat ik soms nog aan het richten ben, maar hij dan al klikt/scant/fotografeert/hoe heet dat? Alsof mijn telefoon mij opjaagt. Én alsof hij het niet zo nauw neemt met die hele code. Als hij kon praten zou hij zeggen: ‘dat zal die wel zijn’. Maar dat heb ik, zeker met mijn geld, liever niet.

Bloeddruk

Dat ik bij de tandarts was voor een gaatje, en daar een beetje zenuwachtig over was. Dat we eerst een soort klein gesprekje hadden voordat mijn mond open ging, over de hele coronasituatie. Dat ze toen zei: ‘en thuis is het ook alleen maar extra druk’. ‘Bij mij niet’, zei ik tegen haar, ‘want ik heb geen kinderen. En geen werk meer.’ En mijn kat is dood, dacht ik er nog achteraan. Maar dat die tandarts helemaal nergens op in ging, ze vroeg niet eens wat voor werk ik dan deed.

Dat ze daarna ook nog ging boren en ik toen bijna flauwviel, en me helemaal alleen voelde, zo zonder kinderen, werk, kat en bloeddruk.

Werken

Dat ik een online stand-up comedycursus heb ontwikkeld, en daar nogal veel aanmeldingen voor binnenkwamen. Dat ik het daardoor ineens weer relatief druk kreeg. Dat ik dat ook meteen in mijn lichaam voelde, een soort stres of onrust die ik afgelopen maanden helemaal niet had gehad. Toen had ik wel zorgen over de toekomst, maar dat waren rustige zorgen. Nu was het dat onrustige, die spanning weer.

Dat ik af en toe nog wel even pauze ging houden met mijn vriend, maar dat mijn lichaam dan helemaal geen pauze hield. En dat we daardoor eigenlijk ook niet echt prettig konden kletsen. Toen wist ik het ineens weer: dit is werken.

Kanttekening

Dat ik eerder zo stoer schreef dat ik gewoon binnen mag zitten van mezelf bij mooi weer, maar dat ik daar nu toch een kanttekening bij moet plaatsen. In bad gaan als de zon schijnt voelt toch wezenlijk verkeerd.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Oneerlijk

Dat ik het naast vies, ook heel oneerlijk vond dat er een wormpje in de bloem zat. Ik zag ‘m ineens liggen in de zeef. Pakte ik mijn vrije dag net zo goed op door van lieverlee dan maar een taart te bakken, word ik vervolgens zó behandeld.

Nostalgie

Dat er de laatste tijd heel veel fruitvliegjes in onze keuken zitten. Daarom was ik de pannen tegenwoordig direct na het koken af en gooi ik etensresten in de groene bak in plaats van in het gft-bakje op het aanrecht. Maar dat ze nu toch nog op dat bakje gaan zitten, terwijl ik het ook nog heb afgewassen en er dus echt niks voor ze te halen is. Zou het een vorm van nostalgie zijn, dat ze daar met z’n allen zitten en denken: weet je nog, toen hier allemaal lekkere dingen in zaten?

Backstretcherstress

Dat ik een backstretcher op Marktplaats verkocht, een soort houten ding bedoeld om je rug op te rekken. Ik kreeg bieding na bieding (het is een duur ding), en was nogal druk in de weer om op alles en iedereen te reageren. Ik had er zelfs stress van. Totdat mijn vriend er even op ging liggen – nu dat ding toch in de kamer lag – en concludeerde dat hij daarna helemaal geen last van zijn rug meer had.

Dat ik ‘m nu dus niet kan verkopen, omdat mijn vriend ‘m dus misschien wel wil hebben. Maar dat is ook weer niet zeker, meestal houdt hij oefeningen voor zijn rug niet vol. En dan begint de backstretcher-verkoopstress over een paar dagen gewoon weer opnieuw.

Kluns

Dat ik les ging geven via Zoom, en me nogal druk maakte om de technische kant ervan. Dat het toen inderdaad mis ging, de verbinding van een van de cursisten liep vast. Dat ik hem toen even verwijderd had, zodat hij er opnieuw in kon, maar dat vervolgens niet lukte. Eens verwijderd blijft verwijderd, leek Zoom te denken. Dat ik de les ondertussen wilde laten doorgaan – wie weet kwam de deelnemer helemaal niet meer terug en dan had de rest tenminste nog een goede les gehad – maar ondertussen ook probeerde hem terug te halen. Daarvoor moest ik googelen hoe ik het verwijderen ongedaan kon maken, maar dat was nogal ingewikkeld. Dat ik me toen zowel bezwaard voelde naar de verwijderde toe als naar de rest, omdat ik maar met een half oor luisterde. ‘Je zult ze allemaal hun geld terug moeten geven’, ging het al door mijn hoofd.

Dat een vriendin van mij, die docent is aan de universiteit, de week ervoor ook nog verteld had dat als er technisch iets misgaat bij je college, studenten direct concluderen dat de docent niet goed is. Dat had in de krant gestaan. Dat ik dit nieuwsbericht toen even inbracht in het groepje, en dat gelukkig goed viel.

Dat ik daardoor ineens ook weer moest denken aan vroeger, toen ik werkcolleges op de UvA gaf. In mijn lokaal was een soort mediakast met beamer, alleen viel die regelmatig uit. Ik voelde me dan zeer bezwaard, daar ging dat ding weer. Alsof het toch door mijn eigen onhandigheid kwam, maar ik had eerlijk waar geen idee wat ik eraan zou kunnen doen. Dat een van de studenten op een gegeven moment opmerkte dat dit steevast precies om 12 uur gebeurde. Dat ik toen de helpdesk heb gebeld en ze daar een fout hadden gemaakt, het systeem moest om 12 uur ’s nachts geüpdatet worden en opnieuw starten, maar dat gebeurde in mijn lokaal per ongeluk overdag. Dit was dus totaal mijn schuld niet, maar door mijn zenuwachtige gedrag had ik de fout al lang naar me toe getrokken.

Ik weet ook bijna zeker dat de studenten, als je ze er nu nog naar zou vragen, zich herinneren dat ik een kluns was met die kast.

Rechte wegen

Dat ik me er elke weer over verbaas dat de wegen niet lijken te kloppen. Dan fiets ik over een straat, die toch een soort van rechtdoor gaat de hele tijd, en dan sla ik rechtsaf maar kom ik niet uit waar ik verwachtte. Blijkbaar zijn de wegen stiekem toch meer gebogen dan ik dacht, of de Gamma is ineens verplaatst. Het is niet helder, ik denk dat ik niet de enige ben die hier zijn hele leven nodeloos tijd mee verspeelt. Zoals in onderzoeken soms wordt uitgerekend hoe lang je in je hele leven staat te wachten bij een kassa, zal dit in totaal ook wel flink aantikken. Zelfscankassa’s en rechte wegen met hooguit wat straten haaks daarop lijken me de oplossing, voor als we echt zo nodig af willen slaan.

Geschrapte dingen

Dat ik mijn agenda onoverzichtelijk vind nu bijna alles is afgelast. Dan schrijf ik er nieuwe dingen bij, maar die zijn toch lastig te onderscheiden van de geschrapte dingen. Daardoor vergeet ik steeds bijna mijn afspraken die wel doorgaan. Dat ik dus nog beter zal moeten krassen door de oude dingen heen.

Sowieso merk ik dat ik in deze tijd eerder dingen vergeet dan normaal. Er hoeft zo weinig op gezette tijden dat mijn hoofd dit blijkbaar afrondt naar niets, maar dan is daar toch ineens een tandarts of een tennisles. Het feit dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is, helpt ook niet mee.

QR-codes

Dat ik het natuurlijk erg handig vind dat ik online aankopen met mijn telefoon kan betalen, want dan hoef ik niet op zoek naar mijn identifier. Maar wat ik vervelend vind bij die QR-codes, is dat ik soms nog aan het richten ben, maar hij dan al klikt/scant/fotografeert/hoe heet dat? Alsof mijn telefoon mij opjaagt. Én alsof hij het niet zo nauw neemt met die hele code. Als hij kon praten zou hij zeggen: ‘dat zal die wel zijn’. Maar dat heb ik, zeker met mijn geld, liever niet.

Bloeddruk

Dat ik bij de tandarts was voor een gaatje, en daar een beetje zenuwachtig over was. Dat we eerst een soort klein gesprekje hadden voordat mijn mond open ging, over de hele coronasituatie. Dat ze toen zei: ‘en thuis is het ook alleen maar extra druk’. ‘Bij mij niet’, zei ik tegen haar, ‘want ik heb geen kinderen. En geen werk meer.’ En mijn kat is dood, dacht ik er nog achteraan. Maar dat die tandarts helemaal nergens op in ging, ze vroeg niet eens wat voor werk ik dan deed.

Dat ze daarna ook nog ging boren en ik toen bijna flauwviel, en me helemaal alleen voelde, zo zonder kinderen, werk, kat en bloeddruk.

Werken

Dat ik een online stand-up comedycursus heb ontwikkeld, en daar nogal veel aanmeldingen voor binnenkwamen. Dat ik het daardoor ineens weer relatief druk kreeg. Dat ik dat ook meteen in mijn lichaam voelde, een soort stres of onrust die ik afgelopen maanden helemaal niet had gehad. Toen had ik wel zorgen over de toekomst, maar dat waren rustige zorgen. Nu was het dat onrustige, die spanning weer.

Dat ik af en toe nog wel even pauze ging houden met mijn vriend, maar dat mijn lichaam dan helemaal geen pauze hield. En dat we daardoor eigenlijk ook niet echt prettig konden kletsen. Toen wist ik het ineens weer: dit is werken.

Kanttekening

Dat ik eerder zo stoer schreef dat ik gewoon binnen mag zitten van mezelf bij mooi weer, maar dat ik daar nu toch een kanttekening bij moet plaatsen. In bad gaan als de zon schijnt voelt toch wezenlijk verkeerd.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring