blog pagina janneke de bijl hoge verwachtingen

Ik ben Janneke en ik heb hoge verwachtingen, van mezelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Somberheid

Hoe mijn somberheid meestal omslaat als mijn vriend thuiskomt. Hoe ik vervolgens boos op mezelf ben dat ik hem daarvoor nodig heb, ik vind dat ik het zelf om moet kunnen buigen. Hoe ik dan toch weer somber word. Zie je wel, hij kan me ook niet helpen.

Coping

Ik vind dat mijn kat niet goed met haar angsten omgaat. Ze heeft maar 1 coping strategie en dat is wegrennen. Vorige week moest ik haar een pilletje geven en sindsdien is ze bang voor mij. Zodra ik me ook maar enigszins in haar richting beweeg, sprint ze weg. Maar daardoor komt ze er niet achter dat ik helemaal geen pil ging geven dit keer. Ze denkt nu steeds: het is me toch maar mooi gelukt om aan die pil te ontsnappen. Maar zo blijft ze natuurlijk bang.

Bij angst dwing ik mezelf altijd om me eraan bloot te stellen, omdat je elke keer dat het goed gaat ontdekt dat het meevalt.

Mijn kat werkt niet aan zichzelf. Misschien benijd ik dat nog wel het meest aan haar.

Lachen

Dat het zo heerlijk is om te lachen en dat ik dat soms vergeet. Dat mijn publiek dat ook soms vergeet.

Met spullen slepen

Als mijn hond alleen thuis is, gaat hij altijd met mijn spullen slepen. Omdat hij zich niet fijn voelt. Dan kom ik thuis en heeft hij in zijn mand mijn bergschoenen verzameld en mijn sokken. Daar zit mijn geur aan, dat schijnt hij prettig te vinden. Ik voel me vereerd dat iemand mijn geur zo graag om zich heen heeft, en vind dat mijn vriend ook wel eens wat stappen in die richting zou kunnen nemen.

Maar soms ben ik wel thuis en dan werk ik boven. Om de hond tegemoet te komen, zet ik de deur naar boven dan altijd open. Hij mag bij me komen zitten, er staat ook een mandje naast mijn bureau. Soms doet hij dat, maar meestal wil hij liever beneden blijven. Dat vind ik prima, maar ik vind het niet eerlijk als hij dan alsnog met mijn spullen gaat slepen alsof hij alleen thuis is. Dat is dramatisch doen om het dramatisch doen.

In de lucht likken

’s Ochtends bij het ontbijt verzamelen mijn katten zich altijd om mij heen. Nu klinkt het alsof ik er twaalf heb, was dat maar waar, het zijn er twee. Ze doen dat niet alleen (lees:niet) omdat ze mij zo lief vinden, maar omdat ze van boter houden. Dat geef ik ze ook altijd, omdat anders echt zou blijken dat ze niet komen als ze geen boter krijgen. Dus doe ik braaf twee likjes boter aan twee van mijn vingers, aan elke hand eentje, want als ze te dicht bij elkaar zijn krijgt de leukste altijd klappen. Daarna reik ik de boter uit.

Mijn katten pakken het vervolgens erg verschillend aan. De leuke is van de snelle aanpak: als ik iets aan mijn vinger doe, ook als het iets is wat ze nog niet kent, begint ze in de lucht alvast te likken zodat ze zodra haar tong mijn vinger raakt al goed op snelheid is. Ze gaat er als het ware vanuit dat het wel lekker zal zijn, dat ik het niet voor niets aan mijn vinger doe. De minder leuke is kritischer. Die ruikt eerst even kritisch aan mijn vinger: Is dit wat ik ervan had verwacht? Is dit waar ik op dit moment behoefte aan heb? Maar boter is altijd goed, dus ook zij begint te likken. Ze likt veel langzamer, het is echt een project bij haar. En zoals mijn vriend nooit van een vork of lepel wil eten die ik al heb gebruikt (wat ik altijd onzin vind omdat we ook regelmatig zoenen – niet echt regelmatig, geen gezette tijden), en dan alleen het deel eraf eet dat de vork/lepel niet raakt, wil deze kat mijn vinger net niet aanraken. Ze likt dus de buitenkant van het klontje boter eraf.

De leuke kat is inmiddels al lang klaar, die heeft het met snelle likjes weggewerkt terwijl ze ondertussen nog extra adem door haar neus naar binnen trok, waardoor het heerlijk klonk. Een soort omgekeerd snurken van genot, ik krijg inmiddels ook bijna zin in losse boter. Ze kan niet wachten om het restje aan mijn andere vinger ook op te likken. Dus kruis ik mijn handen en laat ik de leuke kat het restje oplikken en de andere aan mijn lege vinger ruiken. Zodra ik dat doe wordt de minder leuke kat echter meteen jaloers: ineens wil ze het restje dat ze zelf niet wilde hebben toch, ze wil wat die ander heeft.

Ik ben bang dat ik het meest op die kat lijk.

Zien hoe leuk je vriend is

Dat je toch altijd hoopt dat andere mensen zien hoe leuk je vriend is. Soms voel je dat je in een omgeving bent waar mensen dat niet vinden, of niet per se. Dan wil je het extra graag. Maar soms geven ze hem geen kans en dan zien ze het niet. Pech voor hen, zou je zeggen. Maar volgens mij is het echte probleem dat je door hun ogen mee gaat kijken, en dat je het dan zelf even niet meer ziet. Wat was er ook alweer zo leuk aan hem? Hij is inderdaad wat stil nu. Misschien komt dat ook omdat ik al een tijdje niks tegen hem heb gezegd en het erg leuk heb met die andere mensen, terwijl hij niemand kent hier?

Weer een droom

Ik droomde vannacht dat er toch nog een aflevering van Ik vertrek bleek te zijn die we nog niet hadden gezien. Zodra ik wakker werd gingen mijn emoties heel snel over van blijdschap in teleurstelling in schaamte.

Sport kijken

Als ik geen sport kijk vind ik het goed dat ik geen sport kijk: het kost veel tijd die ik niet heb, van een afstand zie ik dat het verspilling is van die tijd. Dat je beter zelf kunt gaan sporten of iets doen of maken. Maar zodra ik het kijk, verandert mijn hele kader en voelt het wezenlijk, komt het me ineens absurd voor om die mensen te laten sporten zonder dat ik ze volg.

Het allerleukste is het om iets te volgen, zoals bij een EK of WK. Het is van belang dat ik er weer bij ben de volgende keer, zo voelt het. Dat kan nét het verschil maken. Ik kan me dan bijna lichamelijk verheugen: er was iets leuks binnenkort, o ja, de kwartfinale! Hetzelfde gevoel als wanneer ik vroeger bijna jarig was. Ik vergeet nooit meer dat we in Frankrijk op de camping stonden en in onze stilstaande auto radio gingen luisteren om te horen hoe Ron Zwerver de volleybalfinale op de Olympische Spelen voor ons won. Ja, hij was heel lang (dat is hij waarschijnlijk nog steeds), maar hij deed het toch maar mooi!

Maar ook de halve finale van het EK in 2000 blijft me altijd bij: ‘s Middags had ik mijn middelbare schooldiploma uitgereikt gekregen en een paar uur later zat mijn familie binnen voor de tv terwijl ik in de tuin stond, eerst omdat ik de penalty’s te spannend vond en nadat we ze hadden verloren omdat ik me schaamde voor mijn tranen. Dat is wel een belangrijk verschil met jarig zijn, wat tot nu toe altijd lukte: de mogelijk verdrietige afloop. Het kan je stemming behoorlijk bederven. Dan voel je ook meteen weer de willekeur, van iemand volgen omdat hij zo nodig in hetzelfde land is geboren.

Wat dat betreft zijn series een veiligere gok. Daar heb je ook het leuke gevoel van ‘iets volgen’, zonder de kans op verliezen. Hoewel zo’n serie op een gegeven moment wel stopt, en dan overvalt me ook altijd een raar soort verdriet: niet alleen omdat ik het jammer vind, maar ook omdat het me doet beseffen dat het maar een serie was. Met terugwerkende kracht is het dan toch nog tijdverspilling.

‘Gooi je haar eens los’

Sommige mensen zeggen: gooi je haar eens los. Dat zeggen ze echt. Sommige mensen zeggen ook dat mijn stijfheid mijn kracht is. Ik wil mezelf niet analyseren. Geef mij iemand anders met een probleem, dan ben ik er voor diegene, dat kan ik goed. Mijn eigen problemen zijn zo voorspelbaar, als een stom liedje dat te vaak op de radio is.

Doe mij maar mensen die zelfmoord willen plegen en dat ik dan kan zeggen dat het echt niet zo erg is als het lijkt allemaal. Dat ik het begrijp hoor, hoe erg het lijkt. Maar dat het dat toch niet is. Dat de wereld er overmorgen weer anders uitziet.

Als mijn vriend eens somber is vervagen mijn eigen problemen direct, daar hoeft hij niet eens dood voor te willen. Dat wil hij ook nooit. Hij redt zich altijd wel, ik hoef zelden voor hem te zorgen. Was mijn vriend maar wat labieler, dan was ik zo veel sterker. Verder is hij perfect, ik wil hem graag houden. Misschien toch maar eens rondkijken op secondlove.nl: ik zoek een minnaar die soms zelfmoord wil plegen.

Categorie

archief

Categorie: Tegenvallers

Somberheid

Hoe mijn somberheid meestal omslaat als mijn vriend thuiskomt. Hoe ik vervolgens boos op mezelf ben dat ik hem daarvoor nodig heb, ik vind dat ik het zelf om moet kunnen buigen. Hoe ik dan toch weer somber word. Zie je wel, hij kan me ook niet helpen.

Coping

Ik vind dat mijn kat niet goed met haar angsten omgaat. Ze heeft maar 1 coping strategie en dat is wegrennen. Vorige week moest ik haar een pilletje geven en sindsdien is ze bang voor mij. Zodra ik me ook maar enigszins in haar richting beweeg, sprint ze weg. Maar daardoor komt ze er niet achter dat ik helemaal geen pil ging geven dit keer. Ze denkt nu steeds: het is me toch maar mooi gelukt om aan die pil te ontsnappen. Maar zo blijft ze natuurlijk bang.

Bij angst dwing ik mezelf altijd om me eraan bloot te stellen, omdat je elke keer dat het goed gaat ontdekt dat het meevalt.

Mijn kat werkt niet aan zichzelf. Misschien benijd ik dat nog wel het meest aan haar.

Lachen

Dat het zo heerlijk is om te lachen en dat ik dat soms vergeet. Dat mijn publiek dat ook soms vergeet.

Met spullen slepen

Als mijn hond alleen thuis is, gaat hij altijd met mijn spullen slepen. Omdat hij zich niet fijn voelt. Dan kom ik thuis en heeft hij in zijn mand mijn bergschoenen verzameld en mijn sokken. Daar zit mijn geur aan, dat schijnt hij prettig te vinden. Ik voel me vereerd dat iemand mijn geur zo graag om zich heen heeft, en vind dat mijn vriend ook wel eens wat stappen in die richting zou kunnen nemen.

Maar soms ben ik wel thuis en dan werk ik boven. Om de hond tegemoet te komen, zet ik de deur naar boven dan altijd open. Hij mag bij me komen zitten, er staat ook een mandje naast mijn bureau. Soms doet hij dat, maar meestal wil hij liever beneden blijven. Dat vind ik prima, maar ik vind het niet eerlijk als hij dan alsnog met mijn spullen gaat slepen alsof hij alleen thuis is. Dat is dramatisch doen om het dramatisch doen.

In de lucht likken

’s Ochtends bij het ontbijt verzamelen mijn katten zich altijd om mij heen. Nu klinkt het alsof ik er twaalf heb, was dat maar waar, het zijn er twee. Ze doen dat niet alleen (lees:niet) omdat ze mij zo lief vinden, maar omdat ze van boter houden. Dat geef ik ze ook altijd, omdat anders echt zou blijken dat ze niet komen als ze geen boter krijgen. Dus doe ik braaf twee likjes boter aan twee van mijn vingers, aan elke hand eentje, want als ze te dicht bij elkaar zijn krijgt de leukste altijd klappen. Daarna reik ik de boter uit.

Mijn katten pakken het vervolgens erg verschillend aan. De leuke is van de snelle aanpak: als ik iets aan mijn vinger doe, ook als het iets is wat ze nog niet kent, begint ze in de lucht alvast te likken zodat ze zodra haar tong mijn vinger raakt al goed op snelheid is. Ze gaat er als het ware vanuit dat het wel lekker zal zijn, dat ik het niet voor niets aan mijn vinger doe. De minder leuke is kritischer. Die ruikt eerst even kritisch aan mijn vinger: Is dit wat ik ervan had verwacht? Is dit waar ik op dit moment behoefte aan heb? Maar boter is altijd goed, dus ook zij begint te likken. Ze likt veel langzamer, het is echt een project bij haar. En zoals mijn vriend nooit van een vork of lepel wil eten die ik al heb gebruikt (wat ik altijd onzin vind omdat we ook regelmatig zoenen – niet echt regelmatig, geen gezette tijden), en dan alleen het deel eraf eet dat de vork/lepel niet raakt, wil deze kat mijn vinger net niet aanraken. Ze likt dus de buitenkant van het klontje boter eraf.

De leuke kat is inmiddels al lang klaar, die heeft het met snelle likjes weggewerkt terwijl ze ondertussen nog extra adem door haar neus naar binnen trok, waardoor het heerlijk klonk. Een soort omgekeerd snurken van genot, ik krijg inmiddels ook bijna zin in losse boter. Ze kan niet wachten om het restje aan mijn andere vinger ook op te likken. Dus kruis ik mijn handen en laat ik de leuke kat het restje oplikken en de andere aan mijn lege vinger ruiken. Zodra ik dat doe wordt de minder leuke kat echter meteen jaloers: ineens wil ze het restje dat ze zelf niet wilde hebben toch, ze wil wat die ander heeft.

Ik ben bang dat ik het meest op die kat lijk.

Zien hoe leuk je vriend is

Dat je toch altijd hoopt dat andere mensen zien hoe leuk je vriend is. Soms voel je dat je in een omgeving bent waar mensen dat niet vinden, of niet per se. Dan wil je het extra graag. Maar soms geven ze hem geen kans en dan zien ze het niet. Pech voor hen, zou je zeggen. Maar volgens mij is het echte probleem dat je door hun ogen mee gaat kijken, en dat je het dan zelf even niet meer ziet. Wat was er ook alweer zo leuk aan hem? Hij is inderdaad wat stil nu. Misschien komt dat ook omdat ik al een tijdje niks tegen hem heb gezegd en het erg leuk heb met die andere mensen, terwijl hij niemand kent hier?

Weer een droom

Ik droomde vannacht dat er toch nog een aflevering van Ik vertrek bleek te zijn die we nog niet hadden gezien. Zodra ik wakker werd gingen mijn emoties heel snel over van blijdschap in teleurstelling in schaamte.

Sport kijken

Als ik geen sport kijk vind ik het goed dat ik geen sport kijk: het kost veel tijd die ik niet heb, van een afstand zie ik dat het verspilling is van die tijd. Dat je beter zelf kunt gaan sporten of iets doen of maken. Maar zodra ik het kijk, verandert mijn hele kader en voelt het wezenlijk, komt het me ineens absurd voor om die mensen te laten sporten zonder dat ik ze volg.

Het allerleukste is het om iets te volgen, zoals bij een EK of WK. Het is van belang dat ik er weer bij ben de volgende keer, zo voelt het. Dat kan nét het verschil maken. Ik kan me dan bijna lichamelijk verheugen: er was iets leuks binnenkort, o ja, de kwartfinale! Hetzelfde gevoel als wanneer ik vroeger bijna jarig was. Ik vergeet nooit meer dat we in Frankrijk op de camping stonden en in onze stilstaande auto radio gingen luisteren om te horen hoe Ron Zwerver de volleybalfinale op de Olympische Spelen voor ons won. Ja, hij was heel lang (dat is hij waarschijnlijk nog steeds), maar hij deed het toch maar mooi!

Maar ook de halve finale van het EK in 2000 blijft me altijd bij: ‘s Middags had ik mijn middelbare schooldiploma uitgereikt gekregen en een paar uur later zat mijn familie binnen voor de tv terwijl ik in de tuin stond, eerst omdat ik de penalty’s te spannend vond en nadat we ze hadden verloren omdat ik me schaamde voor mijn tranen. Dat is wel een belangrijk verschil met jarig zijn, wat tot nu toe altijd lukte: de mogelijk verdrietige afloop. Het kan je stemming behoorlijk bederven. Dan voel je ook meteen weer de willekeur, van iemand volgen omdat hij zo nodig in hetzelfde land is geboren.

Wat dat betreft zijn series een veiligere gok. Daar heb je ook het leuke gevoel van ‘iets volgen’, zonder de kans op verliezen. Hoewel zo’n serie op een gegeven moment wel stopt, en dan overvalt me ook altijd een raar soort verdriet: niet alleen omdat ik het jammer vind, maar ook omdat het me doet beseffen dat het maar een serie was. Met terugwerkende kracht is het dan toch nog tijdverspilling.

‘Gooi je haar eens los’

Sommige mensen zeggen: gooi je haar eens los. Dat zeggen ze echt. Sommige mensen zeggen ook dat mijn stijfheid mijn kracht is. Ik wil mezelf niet analyseren. Geef mij iemand anders met een probleem, dan ben ik er voor diegene, dat kan ik goed. Mijn eigen problemen zijn zo voorspelbaar, als een stom liedje dat te vaak op de radio is.

Doe mij maar mensen die zelfmoord willen plegen en dat ik dan kan zeggen dat het echt niet zo erg is als het lijkt allemaal. Dat ik het begrijp hoor, hoe erg het lijkt. Maar dat het dat toch niet is. Dat de wereld er overmorgen weer anders uitziet.

Als mijn vriend eens somber is vervagen mijn eigen problemen direct, daar hoeft hij niet eens dood voor te willen. Dat wil hij ook nooit. Hij redt zich altijd wel, ik hoef zelden voor hem te zorgen. Was mijn vriend maar wat labieler, dan was ik zo veel sterker. Verder is hij perfect, ik wil hem graag houden. Misschien toch maar eens rondkijken op secondlove.nl: ik zoek een minnaar die soms zelfmoord wil plegen.

Wil je Janneke boeken voor een optreden, presentatie of workshop of heb je een andere vraag?
Neem dan contact op met Theaterbureau De Mannen:

info@theaterbureaudemannen.nl
020-3034721

Meld je aan voor nieuws:

Foto’s: Bas Losekoot | Vormgeving: Scherp Ontwerp | Website: Sanne Groot
privacyverklaring