top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik gisteren probeerde in de tuin te gaan zitten met een boek, maar dat niet echt wilde lukken. Steeds zag ik onkruid dat me niet aanstond, en begon ik alweer te tuinieren. Toen dat klaar was ging ik eindelijk weer zitten, maar toen was de zon al bijna weg en waaide het flink. Ik las een half artikel in een tijdschrift en besloot toen maar naar binnen te gaan. En nu ik toch stond, kon ik ook nog wel wat plantjes stekken. Dat ik daarna de hele tuin ook nog heb gesproeid.

Dat ik achteraf niet wist of het nou erg was, dat ik niet gezeten had. Je zou ook kunnen zeggen dat ik gewoon lekker bezig was geweest, maar ik wist niet of dat klopte.

Dat ik een ooievaarsnest zag vanuit de trein. Het zat bovenop een paal, en er zaten ook daadwerkelijk ooievaars in. In het begin dacht ik even dat het nep was, want ik wist helemaal niet dat we die in Nederland hadden. In Frankrijk heb ik ooit speciaal een plaats bezocht die bekend stond om de ooievaarsnesten met bijbehorende ooievaars, en die hadden daar ook magneten, knuffels en placemats van, dus dat was heus niet zomaar iets. Maar hier zaten ze dus ook gewoon. Gelukkig had ik destijds geen magneet gekocht.

Dat er twee op het nest zaten, parallel aan elkaar. Ze keken ook dezelfde kant op, maar er zat wel een beetje ruimte tussen. Dat ik toen heel even dacht: ze hebben net ruzie gehad, en doen nu alsof de ander niet bestaat. Maar dat ik daarna dacht: je kunt het ook juist zien als heel schappelijk, met alle snavels dezelfde kant op. Maar daarvoor weet ik dus te weinig van ooievaars.

Dat ik tegenwoordig van de legpuzzels ben, voor de coronahype begon ik daar al mee. Op zondag ben ik namelijk altijd erg moe van mijn optredens, en puzzelen kan ik dan precies aan qua inspanning. En het geeft toch wat meer voldoening dan de hele dag tv.

Dat mijn legpuzzel van 2000 stukjes gisteravond af was, en ik toen meteen aan een nieuwe van 1000 begon. Dat dat nu alleen als een soort kinderpuzzel voelt, met die grotere stukken en dat kleine totaaloppervlak. De kant had ik binnen een mum van tijd gelegd. Alsof hij precies tussen een echte puzzel en eentje van de snorkels in zit.

bottom of page