Gespreid staan

Dat ik in de badkamer was om iets te pakken maar geen sokken aan had, en ook geen zin had in koude voeten. Dat ik toen dus gespreid ging staan, met mijn ene voet op het wc-matje en mijn andere voet op het matje voor de wastafel. Dat dat ineens heel goed voelde, rustig en krachtig, een beetje lomp maar ook sterk. Dat ik toen besefte wat voor houding dit was: zo plassen mannen.

Positiviteit

Dat ik een interview had over hoe ik omging met de coronatijd, en de interviewer toen concludeerde dat ik eigenlijk wel heel positief was. Dat ik het daarmee eens was, en het feit dat ik dat niet onderuit ging halen alleen maar extra bevestigde dat het waar was. Maar dat ik ook wilde waken voor een misinterpretatie van deze positiviteit: ik zie corona niet als een leerzaam groeiproces dat wel op ons pad móest komen, het is meer zo dat ik er prima mee deal, ondanks de nadelen. Dat ik dit vervolgens uitlegde aan de interviewer, en hij mij toen denk ik al wat minder positief vond.

Stationsklok II

Dat de vermoedelijke klokkenmaker (zie Stationsklok I) nog steeds een stationsklok in zijn tuin heeft staan, maar één kant ervan het sinds kort niet meer doet. Dat hij er nu aan die kant met een soort goudgele tape een groot kruis op heeft geplakt, zo van: de tijd die je aan deze kant ziet moet je niet meer serieus nemen! Dat pleit op zich vóór hem, blijkbaar bekommert hij zich om mensen die net een kwartier na de tijd waarop de klok stilstaat langsfietsen en denken: oh, ik kan wel wat rustiger aan doen – en zo te laat komen op wezenlijke afspraken.

Maar wat ik me wel afvraag, is: waarom repareert hij die klok niet gewoon? Als je die ladder dan toch al hebt gepakt, en je bent klokkenmaker, kun je dan niet beter gelijk doorpakken? Dat lijkt mij ook een stuk betere reclame voor zijn klokkenbusiness.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat het daar juist heel goed mee gaat, dat hij er daardoor niet aan toekomt. Maar dan zullen zijn aanvragen op de lange termijn nu wel opdrogen.