%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik ineens wat beter met vrije tijd om lijk te kunnen gaan, en iets minder haast voel om steeds maar te werken. Ik zeg ‘lijken’, omdat het na één goeie dag misschien toch wat vroeg is om al conclusies te trekken.
Maar dat ik wel meteen dacht: zou ik dan toch ooit met pensioen kunnen?
Dat ik bijna op vakantie ga en dat altijd zo lekker richting geeft aan de tijd. Alsof de weken zelf ook echt richting dat punt bewegen. Dat ik op me een gegeven moment bijna niet meer kan voorstellen dat er andere mensen zijn die die dag niet op vakantie gaan, maar zich wel in dezelfde weken begeven.
Dat ik weer eens dacht dat ik het misschien toch te rustig had qua werk, terwijl ik het tegelijkertijd ook juist veel vond allemaal. Dat ik toen probeerde om er opdrachten bij te regelen. Dat dat niet lukte, en ik toen ontzettend opgelucht was.