top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik het boek over Holleeder heb gelezen en daar toen in 1 week 5 nachtmerries over had. Niet fijn natuurlijk, en ook nog zelfverkozen want ik ben wel door blijven lezen. Maar dat was wel het minste wat ik voor Astrid kon doen. Als zij wakker wordt is er geen opluchting, dan begint de nachtmerrie pas. Hopelijk zijn haar dromen wel fijn.

Wat ik wel heb nu is dat ik wil weten hoe het verder gaat, dan google ik het nieuws weer omdat ik ergens toch hoop dat er weer iemand is geliquideerd. Als je een spannend leven hebt moet je dat wel vol blijven houden vind ik, anders kan ik net zo goed mijn eigen leven weer gaan volgen.

Dat ik me hoogst ongemakkelijk voel als iedereen om mij heen over neuken en hoeren praat. Dan verveel ik me. Met hoeren heb ik sowieso niks, nooit gehad ook. Met neuken wel meer, maar niet met het opscheppen erover. Dat doet me meteen aan de middelbare school denken, terwijl daar toen ook heus niet dagelijks over werd opgeschept. Maar het was wel een thema.

Ik weet nog welk meisje uit mijn klas het als eerste had gedaan. Dat wist iedereen. Met Ronnie van de Mavo. Daar schepte ze ook over op, maar indirect, door te zeggen: Ik heb er nu wel spijt van hoor, je kunt er beter mee wachten. Een hele slimme VWO-achtige manier van opscheppen, want zo had ze een aanleiding om het steeds te vertellen. Ze wilde ons zogenaamd behoeden. Het is een beetje als zeggen dat de hele dag sjans hebben op den duur ook gaat vervelen, of dat rijk zijn gedoe is, en bekend zijn heus geen pretje. Maar dan heb je het wel gezegd. Alleen als je bekend bent hoef je dat als het goed is niet te vertellen, anders is er toch ergens iets misgegaan.

Ik ben benieuwd of het meisje uit mijn klas nu nog steeds met Ronnie is, ze hadden wel meteen verkering toen, ondanks de spijt. Inmiddels is het denk ik niet meer iets om over op te scheppen.

Als we in een café zijn en iemand gaat opeens liedjes zingen, vind ik dat op zich prima maar dan wil ik er wel gewoon doorheen kunnen praten. Alleen liedjes is me te saai. Daarom heb ik het eigenlijk liever Engelstalig, want in het Nederlands door een Nederlandstalig liedje heen praten voelt zo bruut.

bottom of page