Dat ik de afgelopen dagen steeds buiten de krant las. Dan ging ik op een tuinstoel zitten, en zette ik daar nog een stoel tegenover voor mijn benen. Dat dat allemaal heel leuk en gezellig voelde, maar ik later uit het raam keek en de stoelen zo vlak tegenover elkaar zag staan en het hele vriendelijke er toen wel vanaf was. Het zag er meer uit alsof er iemand een hartig woordje met iemand anders had gesproken.
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik er vroeger al heel principieel in was, in dat hele koningsdaggebeuren. Het koningshuis is oneerlijk, dus zulke dingen ging ik echt niet vieren. Dat ik me een beetje verraden voelde toen mijn vriend laatst zei dat hij het vroeger wel een erg leuke dag vond. Hij had destijds nog geen principes, legde hij uit, hij ging gewoon zuipen. Dat ik toen, met alle risico’s van dien, doorvroeg of hij daar ook iets oranjes bij aantrok, maar dat was gelukkig niet zo. We hoeven dus niet uit elkaar.
Dat ik laatst door een straat fietste waar overal vlaggen uithingen, vanwege die zogenaamde koningsdag, en ik toen tegen mijn vriend zei: Hier zou ik dus nooit kunnen wonen, ik heb níets met deze mensen gemeen. Dat ik me toen voornam om, wanneer we een nieuw huis gaan zoeken, die woningen op koningsdag te bezichtigen. Dan weten we vooraf hoe ver we van de straat af staan. En dát vind ik wel een goede reden om te spreken van ‘woningsdag’.