Nice

Dat ik misschien wel naar Nice kan om Frans te leren, ze willen daar op 2 juni weer opengaan en dat was precies de datum waarop ik zou starten met mijn lessen. Nu alleen nog hopen dat ik tegen die tijd ook weer mag Thalyssen.

Dat ik me vannacht probeerde voor te stellen hoe het is om daar in mijn eentje twee weken te zitten, en het er helemaal benauwd van kreeg. Straks weet ik helemaal niet wie ik ben, zo alleen. Ik kan me mezelf eigenlijk alleen maar bang en somber voorstellen in die omstandigheden.

Dat ik nu niet goed meer weet wat me er nou ook alweer leuk aan leek, maar toch hoop dat het doorgaat.

Niet gezeten

Dat ik gisteren probeerde in de tuin te gaan zitten met een boek, maar dat niet echt wilde lukken. Steeds zag ik onkruid dat me niet aanstond, en begon ik alweer te tuinieren. Toen dat klaar was ging ik eindelijk weer zitten, maar toen was de zon al bijna weg en waaide het flink. Ik las een half artikel in een tijdschrift en besloot toen maar naar binnen te gaan. En nu ik toch stond, kon ik ook nog wel wat plantjes stekken. Dat ik daarna de hele tuin ook nog heb gesproeid.

Dat ik achteraf niet wist of het nou erg was, dat ik niet gezeten had. Je zou ook kunnen zeggen dat ik gewoon lekker bezig was geweest, maar ik wist niet of dat klopte.

Begrafenis

Dat mijn vriend en ik vanochtend een beetje ruzie hadden, maar dat gelukkig vlak voordat hij weg moest weer goedkwam. Dat we er toen een grapje van maakten, door terug te pakken op elementen uit de ruzie, maar dan met liefde eronder. Dat hij vervolgens naar zijn werk ging en als laatste ‘ik mag jou niet’ zei, maar op diezelfde, gezellige toon.

Dat ik toen wel dacht: stel dat hij nu overlijdt, dan waren dit zijn laatste woorden aan mij. Hoe krijg ik dan op de begrafenis aan de rest uitgelegd hoe goed het op het eind tussen ons zat?