Gemuilkorfde honden

Dat ik tennis keek in coronatijd, en toen zag dat de ballenjongens en -meiden ook mondkapjes op hadden. Dat ik vooral de twee die op hun knieën aan het net zaten te wachten op een bal, ineens enorm op gemuilkorfde honden vond lijken. Het hondse van het klaar zitten werd door die mondkapjes ineens extra naar boven gehaald.

Dat ik ze waarschijnlijk straks, na corona, toch als honden blijf zien. Ze zitten klaar om achter een bal aan te gaan zodra de baas zegt dat het mag.

Overeten II

Dat ik altijd te veel eet. Of tenminste, als ik het eten lekker vind. Gisteren hadden we kaasfondue en was het weer raak. Daarna stolde dat hele kaaspannetje in mijn buik, en nu zit het er nog steeds. Dat ik het me vandaag opnieuw voorneem: niet meer overeten. Maar dat ik nu al weet dat ik me daar niet aan ga houden.

Eigenlijk zou ik het gestolde kaaspannetje altijd bij me moeten hebben, zodat ik dat vervelende, volle gevoel kan oproepen zodra ik op het punt sta nog een keer op te scheppen. Maar dat lijkt me ook een heel naar scenario, vanaf nu verder leven met gestold kaaspannetje. Dan toch liever af en toe overeten en de rest van de tijd mijn overoptimistische buik koesteren.

Gespreid staan

Dat ik in de badkamer was om iets te pakken maar geen sokken aan had, en ook geen zin had in koude voeten. Dat ik toen dus gespreid ging staan, met mijn ene voet op het wc-matje en mijn andere voet op het matje voor de wastafel. Dat dat ineens heel goed voelde, rustig en krachtig, een beetje lomp maar ook sterk. Dat ik toen besefte wat voor houding dit was: zo plassen mannen.