Digitaal overleden

Dat ik laatst met een vriendin had afgesproken op de hei. We zien elkaar een paar keer per jaar, en dit was zo’n keer. Dat ze toen zei dat ze zich ineens zorgen om mij had gemaakt. Ze had namelijk op mijn website gekeken en daar gezien dat mijn optredens geannuleerd waren. Vervolgens zag ze ook dat ik zo’n beetje ben gestopt met bloggen. Dat ik het toen ze het zei zo goed begreep: het leek net of ik digitaal was overleden. Maar dat valt in de praktijk alles mee – het feit dat ik van mezelf ook níét mag bloggen is juist een goed teken.

Mijn vriendinnen die ik vaker zie zullen dat wel weten – die zullen mijn website zien en denken: zo, dát gaat goed met Janneke!

Wegwuiven

Dat ik steeds moe ben overdag, maar de huisarts daar net als mijn vriend niet erg van onder de indruk was. Dat ik haar manier van het wegwuiven van dit probleem toch een stuk geruststellender vond dan die van mijn vriend.

Afwachten

Dat het gokken blijft met de dieren wat waardoor komt. Zo dachten we een hond te hebben die niet met katten overweg kan, maar nu één kat dood is, gaat het met die andere prima. Het lag dus aan de kat. Dat we het op die manier altijd mis hebben. We dachten ook ooit van een wat afstandelijke kat dat ze wel moedergevoelens zou ontwikkelen als we er een kitten bij namen. Niets was minder waar, de kitten werd structureel weggemept en de kat sliep uit protest buiten. En als we fijne ligplekjes voor ze proberen te maken, willen ze toch altijd ergens anders, op een plek die wij niet eens ‘ligplek’ zouden noemen. Maar zodra ze er liggen, ziet het er heel vanzelfsprekend uit. Er zit dus wel degelijk een logica in, maar die valt van tevoren niet te ontdekken.

Dat ik me soms bijna afvraag waarom we überhaupt nog proberen wat dan ook voor ze in te schatten. We kunnen het beter afwachten.