Dat ik sinds vorige week in Maarn woon, maar niet zo goed weet wat ik hier dan eigenlijk ga doen. Het slapende gedeelte van de week is me duidelijk en gaat me hier prima af. Maar mijn wakkere dagen, daar zal ik toch ook iets mee moeten.
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat we best veel spullen nodig hebben voor het nieuwe huis, maar ik steeds twijfel tussen nieuw en tweedehands. Voor sommige dingen betaal ik gerust een godsvermogen, maar bij andere wil ik de koopjes hebben, liefst via een Marktplaatsdealtje waarmee ik iedereen te slim af ben. Vaak begin ik met het koopjesidee en zodra ik dan niks kan vinden is dat godsvermogen ineens best een aantrekkelijke optie.
Nieuw heb ik nu de gordijnen en wat kantoorspullen, tweedehands twee kasten en de tv. De fauteuil heb ik zelfs gereinigd, dus dat is nog beter dan tweedehands. Die heb ik in feite tweedehands bij mezelf gekocht, en dan ook nog voor niks.
Dat ik vorige week besloot mijn werk nog maar even niet op te pakken vanwege onze verhuizing. Het was zo’n chaos overal, dus ik wist even niet waar ik de focus vandaan zou moeten halen. Bovendien zouden mijn schoonouders donderdag en vrijdag komen helpen, dus die dagen waren ook al verloren – wat werk betreft.
Maar dat ik me op woensdag toch ineens verveelde. Mijn rug vond het qua dozen uitpakken wel mooi geweest, en het enige wat ik toen nog kon bedenken waren klusjes die ik niet alleen afkon. En mijn vriend was wel aan het werk, die heeft werk dat altijd lukt want er zijn gewoon deadlines, en dan kun je ineens veel meer focus opbrengen dan je ooit voor mogelijk had gehouden.
Dat ik toen een boek ging lezen, maar dat helemaal niet logisch voelde in dat plintloze huis zonder boekenplanken.