top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat we vanuit ons nieuwe huis uitkijken op een nogal modern huis. Dat ik helemaal níets mooi vind aan dat huis. De stenen zijn saai, om over de dakpannen nog maar te zwijgen. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, harkt die man de hele dag zijn kaarsrechte vijver aan en spuit hij met de hogedrukspuit het kunstgras schoon, of zoiets.

Dat we ons nog steeds een keer aan die mensen moeten gaan voorstellen, maar ik dat elke keer uitstel. Daarnet liep mijn computer al vast, dat lijkt me voor vandaag wel even voldoende.  

Dat mijn e-reader bij het laden zulke fijne dingen laat zien. Eigenlijk zijn het gewoon blokjes die oplopen, niks bijzonders, zou je zeggen. Maar het mooie aan de blokjes is dat het ronde vierkantjes zijn.

Dat ik bij de buren was voor instructies met betrekking tot het verzorgen van hun kat in de vakantie. Dat de betreffende kat niet thuis was, maar dat niet uitmaakte want katten zijn heel vaak niet thuis en dan kun je evengoed voor ze zorgen. Dat ik daarna weer naar huis wilde lopen – ik zou later wel zien welke kat het betrof – maar we hem toen ineens op het pad tegenkwamen. Dat hij zich bij het tuinhekje op de grond liet zakken, op zijn buik, midden op het pad, op een manier die ik mijn katten nog nooit had zien doen. Hij ging wel liggen maar niet rollen zoals de mijne, ik had geen idee waar dit voor diende. Dat ik toen bijna dacht: jij bent geen kat. Maar het was er wel een.

bottom of page