Dat we een huis in Leersum gingen bezichtigen, maar het enorm tegenviel. Op de plaatjes was het een schattig oud huis, maar het bleek in een heel gewone wijk te liggen met allemaal saaie huizen eromheen en vermoedelijk ook veel kinderen (zie de speeltuin voor de deur). En die christelijke basisschool op de hoek hielp ook niet mee. Dat ik nu zelfs helemaal niet meer in Leersum wil wonen, ik ben er klaar mee.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik inmiddels niet meer van slag ben van nieuwe maatregelen. Je zou dat flexibel kunnen noemen, maar ik vrees dat dat het niet is. Ik heb het ergens gewoon opgegeven, het idee dat je weet of je de komende maand werk hebt. Ik onderga het maar gewoon. Of zou dat zijn wat andere mensen ‘flexibel’ noemen?
Dat ik tennis keek in coronatijd, en toen zag dat de ballenjongens en -meiden ook mondkapjes op hadden. Dat ik vooral de twee die op hun knieën aan het net zaten te wachten op een bal, ineens enorm op gemuilkorfde honden vond lijken. Het hondse van het klaar zitten werd door die mondkapjes ineens extra naar boven gehaald.
Dat ik ze waarschijnlijk straks, na corona, toch als honden blijf zien. Ze zitten klaar om achter een bal aan te gaan zodra de baas zegt dat het mag.
bottom of page