top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat de kat het dieetvoer niet eet en ik me nu zorgen om haar maak. Ze weegt al niet zo zoveel, dus daar moeten geen kilo’s meer vanaf. Dat ik net wat voer met mijn vinger uit het bakje schraapte (het is natvoer), en ze het toen wel daarvanaf wilde eten. Dat ik zo meerdere haffels aan haar voorhield en ze die allemaal opat.

Dat het eten geven zo wel een tijdrovende bezigheid is. En mijn vriend wil het voer niet aanraken – je zou het niet zeggen, maar hij neigt naar smetvrees – dus het is vooral mijn tijd die hieraan op zal gaan. Maar als het mijn zorgen wegneemt ben ik de rest van de dag – en vooral ook de nacht – waarschijnlijk wel een stuk efficiënter.

Dat we een huis in Leersum gingen bezichtigen, maar het enorm tegenviel. Op de plaatjes was het een schattig oud huis, maar het bleek in een heel gewone wijk te liggen met allemaal saaie huizen eromheen en vermoedelijk ook veel kinderen (zie de speeltuin voor de deur). En die christelijke basisschool op de hoek hielp ook niet mee. Dat ik nu zelfs helemaal niet meer in Leersum wil wonen, ik ben er klaar mee.  

Dat ik inmiddels niet meer van slag ben van nieuwe maatregelen. Je zou dat flexibel kunnen noemen, maar ik vrees dat dat het niet is. Ik heb het ergens gewoon opgegeven, het idee dat je weet of je de komende maand werk hebt. Ik onderga het maar gewoon. Of zou dat zijn wat andere mensen ‘flexibel’ noemen?  

bottom of page