%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat we een nieuwe kat hebben, maar die zit voorlopig verstopt. Ze moet ons echt nog helemaal niet, en haar strategie om dat de laten merken is om ons volledig te negeren. ’s Nachts eet ze wel en gaat ze gelukkig ook op de kattenbak, maar overdag merk je bijna niet dat ze er is. Dat ik nu bang ben dat ik haar straks echt een keer vergeet, en ze dan verhongert of uitdroogt.
Maar voorlopig niet, want ik ga elke keer kijken.
Dat er vandaag tussen acht uur en half elf een monteur langskomt voor de jaarlijkse controle van onze CV-ketel. Dat er ook nog bij stond: let op, hij kan een half uur eerder of later komen. Dat ik dat niet logisch vond, neem dat dan in die tijden op. Of zou het voor hemzelf zijn, is hij niet zo goed in plannen? Dat hij het zo wil omdat hij er vaak een half uur bij lummelt, en dan is hij nu toch nog op tijd. Als ze dat halve uur in de planning opnemen, gaat hij nog meer smokkelen en uiteindelijk weet je dan alleen nog dat hij in 2021 langskomt. Of een half uur eerder of later.
Dat het midden in de nacht was, en ik lag al een tijdje wakker. Dat ik daarom besloot maar even beneden tv te gaan kijken, zo ging het slapen toch niet meer lukken. Dat ik de kamer in kwam en de tv toen tot mijn verbazing al aan bleek te staan. Dat ik daarna ook zag waarom; de hond lag met zijn poot op de afstandsbediening. Dat hij zelf ondertussen stug de andere kant op keek.
Dat het toen net leek alsof hij vond dat er niks op tv was.