Dat we op de bank zaten en ik iemand aan de overkant van de straat aanwees en iets zei over een nieuwe overbuurvrouw. Dat mijn vriend haar zag staan en vroeg: ‘Ah, gaan ze nu echt verhuizen?’ Dat ik toen zei: ‘Nee, dit is de nieuwe al.’ Maar dat ik daarna ook begon te twijfelen, de oude overbuurman heeft altijd van die nietszeggende vriendinnen. Dat het enige argument voor mijn theorie toen nog was dat ik haar directe buurman net ‘Ah, jij bent de nieuwe buurvrouw?’ had horen zeggen. Maar het zou natuurlijk ook kunnen dat hij hetzelfde probleem heeft als wij. Toch reageerde ze niet geschokt, ik ving niks op in de trant van: ‘Ik woon hier al elf jaar!’ Dat we er dus van uitgaan dat ze nieuw is en ons binnenkort maar even voor gaan stellen, met alle risico’s van dien.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik wel echt even bij moest komen van dat invoeren van de nieuwe maatregelen. Maar dat zich gedurende de dag erna gelukkig toch weer nieuwe mogelijkheden vormden in mijn hoofd. Zo heb ik me aangemeld voor een online cursus Frans en heb ik met allemaal vrienden afgesproken. Dat waren toch al eentjes.
Dat onze nieuwe kat inmiddels niet zo bang meer is. Als ik in bed ga liggen lezen, komt ze tegenwoordig als een sjaal in mijn nek liggen. En zodra ik dan ga slapen, nestelt ze zich als een muts op mijn hoofd. Met haar nagels kneedt ze dan als ik geluk heb mijn haar, en als ik pech heb mijn huid.
bottom of page