top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik op een familiefeest was en mijn broer toen iets vertelde, maar daarbij een grammaticale fout maakte. Hij gebruikte een verkeerde verleden tijd. Het was geloof ik een sterk werkwoord en hij vervoegde hem zwak, in twee opzichten. Dat mijn tante hem toen uitlachte. Dat ik dat toch wel erg hard vond.

Dat ik een werkafspraak had met mensen die ik niet goed ken maar wel erg bewonder, en dat altijd nogal spannend vind. Dat ik me daarna onzeker voelde en ook overbewust van mijn lijf, alsof alles nét niet helemaal goed zat. Het voelde ook nog alsof iedereen dat aan mij kon zien, alsof zij ook zouden denken: die armen van Janneke hingen er inderdaad een beetje raar bij.

Dat ik een verwijzing naar een psychiater heb gekregen en me daardoor nu zowel een aansteller als een zwaar geval voel. Die twee ervaringen wisselen elkaar af, het ene moment denk ik: ze ziet me aankomen daar, met mijn gematigde klachten, en het andere moment denk ik: dat het toch zover heeft moeten komen met mij dat ik nu zelfs bij een psychiater ben beland.

bottom of page