Dat onze kat kwijt is. Dat het ook nog de kat is die altijd op mijn hoofd slaapt. Dat we denken dat ze ergens verderop een rustig plekje heeft uitgezocht om dood te gaan, ze was namelijk al oud en kwam normaal nooit buiten de tuin. Maar dat we haar nog steeds niet hebben gevonden. Dat er te veel rustige plekjes zijn in Maarn.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik vlak voordat ik naar de Utrechtse Heuvelrug verhuisde een nieuwe fiets heb gekocht. Ik zag mezelf al helemaal gaan door de bossen. Maar dat dat toch een beetje tegenviel, vooral door het Heuvelrug-achtige. Alle plaatsen rondom Maarn zijn vrij ver weg, dus in de praktijk pakte ik steevast de auto.
Dat we in de zomer ineens wel gingen fietsen, naar Zeist en Amersfoort, maar ik het toch een hele klus vond. Dat mijn vriend toen zei dat ik een elektrische fiets moest nemen. Dat ik dat eerder nooit wilde, maar nu ineens besefte dat het dé oplossing was. Dat ik hem toen dezelfde dag nog heb gekocht; een gewone fiets is echt niet meer te doen als je in je hoofd al een elektrische hebt.
Dat de mensen om mij heen wel diep teleurgesteld in mijn blijken te zijn wanneer ik dit vertel. Dat ik dat verder niet kan helpen; ze zullen er zelf ook doorheen moeten zodra ze overstag gaan.
Dat ik een zomer voor me had gezien met in de ochtend schrijven en in de middag lekker vrij. Ik zou dan in de tuin rommelen, naar musea gaan en uitgebreid koken. En lezen natuurlijk. Maar dat het nu toch weer werken, werken, werken lijkt te worden.
Dat ik probeer wat aardiger voor mezelf te zijn, maar geen idee heb hoe ik dat aan zou moeten pakken. Ik weet simpelweg niet waar ik de aardigheid vandaan zou moeten halen. Wat er niet zit, kun je ook niet aanboren. Zo simpel zijn de wetten van het aanboren.
bottom of page