top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat ik bij mandarijnen zo vaak twijfel of ik ze nu wel of niet moet opeten van mezelf. Als ze volledig zijn drooggetrokken hoeft het natuurlijk niet, dan is er in feite geen sprake meer van een mandarijn. Als er twee partjes met een vieze deuk zijn, kun je de rest nog prima opeten ook al staat die hele mandarijn je dan natuurlijk al tegen. Dat ze soms ook gewoon vreemd smaken; dan begint het wel lekker maar zit er daarna een soort accent aan, waardoor je toch gaat twijfelen of er iets aan mankeert. Maar daar is al niet eens een woord voor, dus hoe kun je het weggooien van die mandarijnen dan in godsnaam aan jezelf verantwoorden?

Dat daar meer terminologie voor zou moeten komen, zodat je dat ding in de prullenbak kunt gooien en als je dan verbaasde blikken krijgt kunt zeggen: nee, maar het was een… En dat die ander het dan meteen begrijpt.

Dat ik een proefles Funxtion ging doen bij de fysiotherapiepraktijk hier in het dorp. Daar hebben ze naast fysiotherapeuten namelijk ook sportgroepen, om te voorkomen dat hun klanten terug blijven komen. Eigenlijk zouden deze twee natuurlijk concurrenten moeten zijn: de preventieven en de fixers. Maar goed, blijkbaar is er mét sportgroepen alsnog genoeg nieuwe aanwas voor klachten.

Dat ik heus wel wil voorkomen dat ik rugklachten krijg, en daarom zo’n groepsles overwoog. De meeste klonken erg saai: Fitness is gewoon niet te doen, ook niet met een fysiotherapeut ernaast. Pilates heb ik eerder al wel eens doorstaan, dat vond ik ook heel erg niet leuk. En Zwangerfit leek me niet van toepassing, dus toen kwam ik bij Funxtion uit.

De beschrijving klonk goed; er stond heus wel dat we gingen werken aan spierkracht en uithoudingsvermogen en dat leek me natuurlijk niet leuk, maar de woorden ‘sport, spel en plezier’ gaven me toch hoop. Vooral spel. En plezier. Dat ik dacht: misschien is er dan toch een leuke manier om aan je conditie te werken. Maar dat ik er toen heen ging en al snel van een koude kermis thuiskwam; het was gewoon een circuit met saaie oefeningen: 1 minuut squats doen, 1 minuut een bepaalde buikspieroefening, 1 minuut boksen, etcetera. Dat ik toen nog heel even dacht: dit is nog wel te overzien. Tot bleek dat we alle oefeningen ook nog drie keer moesten herhalen. Dat het half uur toen eindelijk om was, en we aan dat hele plezier nog helemaal niet waren toegekomen, laat staan aan spel.

Dat ik laatst terugbladerde in mijn agenda en die proefles Funxtion weer zag staan. Dat ik blijkbaar zo vol van die ‘x’ was geweest, dat ik ‘proeflex’ had opgeschreven.

Dat onze badkamer momenteel wordt verbouwd, en ik daar erg blij van word. Vooraf had iedereen mij gewaarschuwd over hoe vreselijk zoiets is; de chaos, de mensen over de vloer, zoveel stress. Maar dat ik het dus echt fantastisch vind: zij gaan iets moois voor ons maken, en wij hoeven niks te doen! Dat ik wel merk dat het onrustig is: op de een of andere manier doe ik een stuk minder op een dag qua werk, en ook mijn vrije tijd lijkt niet te bestaan terwijl ik ook niet kan zeggen wat ik dan precies doe als ze ‘s avonds weg zijn. Dat ik nu soms zelfs afspraken vergeet, en dat is echt niks voor mij. Dat we dus toch kunnen spreken van een stressvolle situatie, maar wel een fijne stressvolle situatie.

bottom of page