Dat onze badkamer momenteel wordt verbouwd. Dat ik nu steeds bang ben dat de bouwvakkers mij lui vinden. Dat ik daardoor ook geen dutjes meer durf te doen overdag, ook al zou ik dat prima kunnen op het geluid van boren en zagen. De slaapkamer ingaan is geen optie, want daarnaast zijn ze bezig en dan zal ik me bij terugkomst nader moeten verklaren. Beneden op de bank liggen kan ook niet, want er zitten raampjes in de deur naar de hal dus dat zien ze ook. Dat ik dan maar wakker moet blijven overdag. Dat ik nu de hele tijd zit te gapen achter mijn computer en daardoor nergens toe kom, maar als zíj maar denken dat ik werk.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik gisteren met de hond ging wandelen, en dat voor het eerst in zomerjas deed. Dat ik de voordeur achter me dicht trok en toen besefte dat de huissleutel nog in mijn winterjas zat. Dat dat geen ramp was, mijn vriend was immers thuis, maar dat ik toen wel even moest zuchten: nu gaat het gedoe met jassen en sleutels weer beginnen.
Dat onze badkamer momenteel wordt verbouwd. Dat ik toen wel even zelf de pakbon ging afvinken, om te kijken of alle spullen die we besteld hadden ook daadwerkelijk waren geleverd. Dat ik voorover stond om in allerlei onmogelijke hoeken de artikelnummers op de dozen af te kunnen lezen. Dat het er allemaal was, dus ik vrij content weer overeind kwam. Maar dat het toen ineens in mijn rug schoot. Dat ik meteen wist dat het echt mis was; rechtop staan ging eigenlijk niet, en zoiets duurt vaak wel een week.
Dat ik daarna ook nog eens niet aan de klussers durfde te laten merken dat ik last van mijn rug had; zij stonden immers te slopen en te sjouwen, dus wie was ik dan om het in mijn rug te hebben?
bottom of page