Warm water

Dat ik thee bestelde bij een kiosk, en toen een enorme vaas kreeg. Een wegwerpvaas, dat wel. Dat dat niet handig was, want ik moest lang reizen en wilde liever niet naar de wc in de trein. Dat ik het wel begreep: ze voelen zich natuurlijk schuldig om 3 euro te vragen voor een beetje warm water, en om daarvoor te compenseren geven ze je gewoon heel veel warm water.

Bewondering

Dat ik oneindig veel bewondering heb voor de mensen die in praatprogramma’s dingen durven zeggen over Rusland en de Oekraïne. Al zou ik gepromoveerd zijn op Russisch-Oekraïense conflicten in de 21ste eeuw, dan nog zou ik mijn vingers er niet aan branden. Rusland is enorm, het ligt zo ver weg, en Poetin is zo raar, dus hoezo zouden wij ook maar enigszins in zijn hoofd kunnen kijken? En geschiedenis is lang, tijd is veel, mensen zijn veel, dingen zijn erg, dus wanneer komt dan dat moment dat je denkt: volgens mij ben ik de aangewezen persoon om hier iets over te zeggen? Hoe weet je dat je niks over het hoofd ziet, geen land dat daar ook nog ergens ligt, geen aspect vooral ook?

Nu ik het allemaal zo opschrijf wordt mijn bewondering ook minder, ik zou bijna zeggen: doe het gewoon niet.

Haarlem

Dat ik vannacht droomde dat het oorlog was in Haarlem. Ik moest daar weg, en moest ook allemaal katten mee zien te nemen naar een veilige plek. Maar ze hadden geen bandjes om, er waren geen reismandjes en ze lieten zich ook niet oppakken. Dus er was weer eens dat gevoel dat ik wel verantwoordelijk ben maar het niet tot een goed einde kan brengen, een gevoel dat ik in het echt eigenlijk ook altijd bij mijn katten heb. Je hebt te weinig invloed om te voorkomen dat ze doodgaan, maar je bent wel de aangewezen persoon die dat zou moeten doen. En dus ga ik tekortschietend verder, zowel in het echt als in mijn droom. En toch wil ik nooit meer zonder katten, zelfs als ze naar Haarlem gaan zal ik mijn best voor ze doen.