top of page
Brandnetels (c) Anne van Zantwijk_header.jpg

Hoge verwachtingen

Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.

Dat we toen het winter werd vergeten zijn de parasol binnen te zetten. Dat hij er nu dus nog steeds staat, in onze tuin in de wind, met steeds meer groene aanslag op zijn topje. Dat het voelt alsof het nu geen zin meer heeft om hem alsnog naar binnen te halen. Alsof je dan nóg meer faalt, zo aan het eind van de winter. Terwijl: feitelijk gezien faal je dan toch echt minder, want je doet het minder maanden verkeerd.

Dat onze nieuwe katten een stuk bewerkelijker zijn dan ik had verwacht. Ze zijn niet honderd procent zindelijk, en die paar procenten hakken er echt wel in. Bovendien zijn ze qua aaien juist niet bewerkelijk; dat mag namelijk niet. Of, het mág natuurlijk wel, er is geen officiële verordening, maar dan krijg je een klap en dan is de lol er voor mij ook wel af. Dat ze de hele dag voor je voeten wegschieten, in bange afwachting van wat je ze nu weer zal gaan aandoen.

Dat er na wat onzindelijkheden ook een probleem is met de slaapkamer; de nieuwe katten mogen daar niet meer komen in verband met een eerder pisincident waar ik het niet over wil hebben, maar de oude sliep juist altijd zo gezellig op mijn hoofd. Dat dat nu een hele coördinatie is. Soms is de oude in slaapkamer en is het geregeld voor die nacht, maar op andere momenten wil hij eerst nog even naar de zolder, en dan zitten we met hekjes en luikjes en als het erop aankomt, lig ik dan gewoon een hele nacht zonder kat op mijn hoofd. Bijkomend probleem is namelijk dat de oude kat niet door kattenluikjes durft, maar de nieuwe katten wel.

Dat ik lang heb beweerd dat het mijn droom is om uiteindelijk twaalf of veertien katten te hebben, maar dat ik daar nu toch graag op terug wil komen.

Dat ik bloed heb laten prikken om te kijken of ik misschien een glutenallergie heb, en dat ik nu ergens hoop die ook echt te hebben omdat het zo lekker veel zou verklaren. Maar het is natuurlijk ook gewoon een ziekte, en vervolgens een heleboel gedoe omdat je dan moet zorgen dat je écht geen gluten binnenkrijgt. Dus dat ik me er van mezelf niet al te veel op mag verheugen.

bottom of page