Dat ik nog steeds half ziek ben door de naweeën van corona. Inmiddels mag ik alles weer, maar ik heb nog nauwelijks energie. Dat ik nu al dagen heel weinig doe, ik luister voor de verandering een keertje naar mijn lichaam. Maar dat ik dan wel elke volgende ochtend, na weer een oersaaie dag en een flinke nacht slaap, verwacht daarvoor beloond te worden doordat ik me beter voel. Maar dat dat vooralsnog totaal niet het geval is. Dat dit toch echt hét bewijs is dat er geen god bestaat, het zoveelste.
top of page
%20Anne%20van%20Zantwijk_header.jpg)
Hoge verwachtingen
Janneke heeft hoge verwachtingen, van zichzelf én van het leven. Hoe dat elke keer weer tegenvalt, lees je hier.
Dat ik ook droomde dat ik ’s nachts tussen mijn vriend en zijn collega in mocht liggen. Dat gaf dan wel weer een heel veilig gevoel. Ze lagen allebei lekker, en welke kant ik ook op draaide, er was altijd een warme rug om tegenaan te liggen.
Dat ik vanaf mijn vijftiende al zeker wist dat ik mijn droombaan zou gaan vinden, en dat werk hét zou zijn in mijn leven, en zeker niet een kind. Dat iedereen om mij heen dat naïef leek te vinden, zowel die verwachting van dat werk, als dat idee over dat kind. Dat ik vervolgens allerlei banen geprobeerd en overwogen heb, maar het was het steeds net niet. Dat ik toen ook wel begon te twijfelen over dat hele droombaan-idee: had ik niet gewoon te hoge eisen?
Maar dat ik ‘m nu toch echt heb. Zelfs tijdens corona was dit ‘m.
bottom of page